Kıyame Suresi

1

لَٓا اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ ١

Lâ uksimu bi yevmil kıyâmeh(kıyâmeti).

Kıyamet gününe yemin ederim.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:1

2

وَلَٓا اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ ٢

Ve lâ uksimu bin nefsil levvâmeh(levvâmeti).

Kendini kınayan nefse de yemin ederim.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:2

3

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُۜ ٣

E yahsebul insânu ellen necmea ızâ meh(mehu).

İnsan, kemiklerini bir araya getirmeyeceğimizi mi sanıyor?— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:3

4

بَلٰى قَادِر۪ينَ عَلٰٓى اَنْ نُسَوِّيَ بَنَانَهُ ٤

Belâ kâdirîne alâ en nusevviye benâ neh(nehu).

Evet, onun parmak uçlarını bile düzenlemeye gücümüz yeter.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:4

5

بَلْ يُر۪يدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهُۚ ٥

Bel yurîdul insânu li yefcure emâmeh(emâmehu).

Oysa insan önündekini (:kıyameti) yalanlamak ister,— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:5

6

يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۜ ٦

Yes’elu eyyâne yevmul kıyâmeh(kıyâmeti).

“Kıyamet günü ne zamanmış?” diye sorar.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:6

7

فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ ٧

Fe izâ berikal basar(basaru).

Ama bakışlar (korku ile) donakaldığı,— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:7

8

وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ ٨

Ve hasefel kamer(kameru).

Ay karardığı,— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:8

9

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ ٩

Ve cumiaş şemsu vel kamer(kameru).

Güneş ve Ay bir araya getirildiğinde;— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:9

10

يَقُولُ الْاِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ ٠١

Yekûlul insânu yevme izin eynel meferr(meferru).

İnsan o gün: “Kaçacak yer neresi?” der.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:10

11

كَلَّا لَا وَزَرَۚ ١١

Kellâ lâ vezer(vezere).

Hayır! Sığınacak hiçbir yer yok.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:11

12

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍۨ الْمُسْتَقَرُّۜ ٢١

İlâ rabbike yevme izinil mustekar(mustekarru).

O gün, karar kılınacak yer Rabbinin huzurudur.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:12

13

يُنَبَّؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۜ ٣١

Yunebbeul insânu yevme izin bimâ kaddeme ve ahhar(ahhâre).

İnsana o gün, önceledikleri ve erteledikleri haber verilir.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:13

14

بَلِ الْاِنْسَانُ عَلٰى نَفْسِه۪ بَص۪يرَةٌۙ ٤١

Belil insânu alâ nefsihî basîreth(basîretun).

Hayır! İnsan kendisinin ne olduğunu görmüştür,— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:14

15

وَلَوْ اَلْقٰى مَعَاذ۪يرَهُۜ ٥١

Ve lev elkâ meâzîreh(meâzîrehu).

Mazeretlerini ortaya atsa bile…— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:15

16

لَا تُحَرِّكْ بِه۪ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِه۪ۜ ٦١

Lâ tuharrik bihî lisâneke li ta’cele bihî.

Dilini aceleyle hareket ettirip durma.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:16

17

اِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْاٰنَهُۚ ٧١

İnne aleynâ cem’ahu ve kur’ânehu.

Onun toplanması ve okunması bize düşer.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:17

18

فَاِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْاٰنَهُۚ ٨١

Fe izâ kara’nâhu fettebi’kur’ânehu.

Onu okuduğumuz zaman onun okunuşuna tâbi ol.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:18

19

ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۜ ٩١

Summe inne aleynâ beyânehu.

Sonra onu açıklamak yine bize aittir.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:19

20

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَۙ ٠٢

Kellâ bel tuhıbbûnel âcileh(âcilete).

Hayır! Siz çarçabuk geçmekte olanı (:dünyayı) seviyorsunuz,— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:20

21

وَتَذَرُونَ الْاٰخِرَةَۜ ١٢

Ve tezerûnel âhıreh(âhirete).

Ahireti ise terk edip bırakıyorsunuz.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:21

22

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌۙ ٢٢

Vucûhun yevme izin nâdıreh(nâdıretun).

O gün birtakım yüzler ışıl ışıl parlar,— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:22

23

اِلٰى رَبِّهَا نَاظِرَةٌۚ ٣٢

İlâ rabbihâ nâzıreh(nâziretun).

Rablerine bakıp durur.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:23

24

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌۙ ٤٢

Ve vucûhun yevme izin bâsireth(bâsiretun).

O gün birtakım yüzler vardır ki asıktır;— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:24

25

تَظُنُّ اَنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۜ ٥٢

Tezunnu en yuf’ale bihâ fâkıreh(fâkıretun).

Bellerini bükecek bir felakete uğrayacaklarını anlarlar.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:25

26

كَلَّٓا اِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَۙ ٦٢

Kellâ izâ belegatit terâkıy(terâkıye).

Hayır! Can, köprücük kemiğine gelip dayandığı zaman,— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:26

27

وَق۪يلَ مَنْ۔ رَاقٍۙ ٧٢

Ve kîle men râk(râkın).

“Istırabı giderecek kimdir?” denilir.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:27

28

وَظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ ٨٢

Ve zanne ennehul firâk(firâku).

Artık kendisi de bir ayrılık olduğunu anlamıştır.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:28

29

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ ٩٢

Velteffetis sâku bis sâk(sâkı).

Bacaklar birbirine dolaştığında;— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:29

30

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍۨ الْمَسَاقُۜ‌۟ ٠٣

İlâ rabbike yevme izinil mesâk(mesâku).

O gün sevk yalnızca Rabbinedir.— H.Öztürk&S.Yılmaz

75:30

Kıyame

Not Ekle