Meryem Suresi

1

كٓـهٰيٰعٓصٓۜ ١

Kâf, hâ, yâ, ayn, sâd.

Kaf, Ha, Ya, Ayn, Sat.— İ. H. Baltacıoğlu

19:1

2

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّاۚ ٢

Zikru rahmeti rabbike abdehu zekeriyyâ.

Bu senin çalabının kulu Zekeriya’ya karşı olan esirgeyiciliğini anmasıdır.— İ. H. Baltacıoğlu

19:2

3

اِذْ نَادٰى رَبَّهُ نِدَٓاءً خَفِياًّ ٣

İz nâdâ rabbehu nidâen hafiyyâ(hafiyyen).

O gün Zekeriya senin çalabına gizlice yalvarmıştı.— İ. H. Baltacıoğlu

19:3

4

قَالَ رَبِّ اِنّ۪ي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنّ۪ي وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْباً وَلَمْ اَكُنْ بِدُعَٓائِكَ رَبِّ شَقِياًّ ٤

Kâle rabbî innî ve henel azmu minnî veştealer re’su şeyben ve lem ekun bi duâike rabbî şakıyyâ(şakıyyen).

Demişti: "Çalabım! Benim kemiklerim kavşadı, saçım sakalım ağardı. Allah’ım ben Sana ne vakit yalvardımsa benim boynumu büktürmedin.— İ. H. Baltacıoğlu

19:4

5

وَاِنّ۪ي خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَرَٓاء۪ي وَكَانَتِ امْرَاَت۪ي عَاقِراً فَهَبْ ل۪ي مِنْ لَدُنْكَ وَلِياًّۚ ٥

Ve innî hıftul mevâliye min verâî ve kânetimreetî âkıran feheb lî min ledunke veliyyâ(veliyyen).

İşte ben, benden sonra yerime gelecek olan yakınlarımdan korkuyorum. Karım da kısır oldu artık. Onun için kendi katından bana bir gözetici bağışla.— İ. H. Baltacıoğlu

19:5

6

يَرِثُن۪ي وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوبَۗ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِياًّ ٦

Yerisunî ve yerisu min âli ya’kûbe vec’alhu rabbî radıyyâ(radıyyen).

Ki, benim de, Yakupgillerin de varisi olsun. Çalabım! O, Senin dilediğini kazananlardan olsun."— İ. H. Baltacıoğlu

19:6

7

يَا زَكَرِيَّٓا اِنَّـا نُـبَشِّرُكَ بِغُـلَامٍۨ اسْـمُهُ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِياًّ ٧

Yâ zekeriyyâ innâ nubeşşiruke bi gulâminismuhu yahyâ lem nec’al lehu min kablu semiyyâ(semiyyen).

"Ey Zekeriya! İşte Biz sana bir erkek çocuk müjdeliyoruz. Adı Yahya’dır. Biz bundan önce kimseyi ona adaş kılmamıştık.— İ. H. Baltacıoğlu

19:7

8

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُونُ ل۪ي غُلَامٌ وَكَانَتِ امْرَاَت۪ي عَاقِراً وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِياًّ ٨

Kâle rabbî ennâ yekûnu lî gulâmun ve kânetimreetî âkıran ve kad belagtu minel kiberi ıtiyyâ(ıtiyyen).

Zekeriya dedi: "Çalabım! Karım kısır, ben de iyice kocamışken nasıl olur da benim oğlum olur?"— İ. H. Baltacıoğlu

19:8

9

قَالَ كَذٰلِكَۚ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـٔاً ٩

Kâle kezâlik(kezâlike), kâle rabbuke huve aleyye heyyinun ve kad halaktuke min kablu ve lem teku şey’â(şey’en).

Allah buyurdu: "Bu, böyledir. Senin Allah’ın buyuruyor ki bu, Benim için pek kolaydır. Nasıl ki, önce sen de bir varlık değilken Ben seni de yoktan var etmiştim."— İ. H. Baltacıoğlu

19:9

10

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ ل۪ٓي اٰيَةًۜ قَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِياًّ ٠١

Kâle rabbic’al lî âyeh(âyeten), kâle âyetuke ellâ tukellimen nâse selâse leyâlin seviyyâ(seviyyen).

Zekeriya dedi: "Allah’ım bana bir belge göster." Allah buyurdu: "Senin için belge şudur: Sapasağlam iken üç gece insanlarla hiç konuşamıyacaksın."— İ. H. Baltacıoğlu