Nuh Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

اِنَّٓا اَرْسَلْنَا نُوحاً اِلٰى قَوْمِه۪ٓ اَنْ اَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ اَل۪يمٌ ١

İnnâ erselnâ nûhan ilâ kavmihî en enzir kavmeke min kabli en ye’tiyehum azâbun elîm(elîmun).

Biz Nuh’u kavmine, başlarına acıklı bir azap gelmeden önce uyarması için elçi olarak göndermiştik 4/165, 6/48, 39/71— M. Çavdar

71:1

قَالَ يَا قَوْمِ اِنّ۪ي لَـكُمْ نَذ۪يرٌ مُب۪ينٌۙ ٢

Kâle yâ kavmi innî lekum nezîrun mubîn(mubînun).

Nuh onlara şöyle dedi: Ey kavmim! Ben, sizi açıkça uyarmak için Allah tarafından gönderilmiş bir uyarıcıyım. 5/67, 13/40— M. Çavdar

71:2

اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَاتَّقُوهُ وَاَط۪يعُونِۙ ٣

Eni’budûllâhe vettekûhu ve etîûn(etîûni).

Yalnızca Allah’a kulluk edin, O a karşı gelmekten sakının ve bana uyun ki. 2/133, 7/59— M. Çavdar

71:3

يَغْفِرْ لَـكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ اِلٰٓى اَجَلٍ مُسَمًّىۜ اِنَّ اَجَلَ اللّٰهِ اِذَا جَٓاءَ لَا يُؤَخَّرُۢ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ٤

Yagfir lekum min zunûbikum ve yûahhırkum ilâ ecelin musemmâ(musemmen), inne ecelallâhi izâ câe lâ yuahhar(yûahharu), lev kuntum ta’lemûn(ta’lemûne).

Allah da günahlarınızı bağışlasın ve belirlenmiş süreye kadar sizi ertelesin. Zira Allah’ın belirlediği süre gelince asla ertelenmez, keşke bunu bilmiş olsanız. 20/82, 25/68...71, 39/53— M. Çavdar

71:4

قَالَ رَبِّ اِنّ۪ي دَعَوْتُ قَوْم۪ي لَيْلاً وَنَهَاراًۙ ٥

Kâle rabbi innî deavtu kavmî leylen ve nehârâ(nehâran).

Sonunda Nuh Allah’a şöyle arzuhal etti: -Rabbim, ben kavmimi gece gündüz demeden senin dinine çağırdım. 12/108, 41/33— M. Çavdar

71:5

فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَٓاء۪ٓي اِلَّا فِرَاراً ٦

Fe lem yezidhum duâî illâ firârâ(firâran).

Lakin benim çağrım onları uzaklaştırmaktan başka bir işe yaramadı. 10/13...17, 22/72— M. Çavdar

71:6

وَاِنّ۪ي كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُٓوا اَصَابِعَهُمْ ف۪ٓي اٰذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَاَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَاراًۚ ٧

Ve innî kullemâ deavtuhum li tagfire lehum cealû esâbiahum fî âzânihim vestagşev siyâbehum ve esarrû vestekberûstikbârâ(vestekberûstikbâran).

Öyle ki onları ne zaman senin bağışlamana çağırdıysam, duymamak için parmaklarını kulaklarına tıkadılar, elbiselerine büründüler/mevki ve makamlarına sığındılar, böylece hakka karşı direndiler; kibirlendikçe kibirlendiler. 34/43, 35/42— M. Çavdar

71:7

ثُمَّ اِنّ۪ي دَعَوْتُهُمْ جِهَاراًۙ ٨

Summe innî deavtuhum cihârâ(cihâran).

Gün oldu onları tevhide açık açık davet ettim. 21/25, 42/15— M. Çavdar

71:8

ثُمَّ اِنّ۪ٓي اَعْلَنْتُ لَهُمْ وَاَسْرَرْتُ لَهُمْ اِسْرَاراًۙ ٩

Summe innî a’lentu lehum ve esrartu lehum isrârâ(isrâran).

Gün oldu yüksek sesle çağırdım, gün oldu gizli gizli anlattım. 23/32, 35/24— M. Çavdar

71:9

فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ اِنَّهُ كَانَ غَفَّاراًۙ ٠١

Fe kul tustagfırû rabbekum innehu kâne gaffârâ(gaffâran).

Onlara dedim ki: – Gelin Rabbinizden bağışlanma dileyin. Çünkü O çok bağışlayıcıdır. 15/49, 46/31— M. Çavdar