Adiyat Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

وَالْعَـادِيَاتِ ضَبْـحاًۙ ١

Vel âdiyâti dabhâ(dabhan).

Andolsun (cihadda) o harıl harıl koşan (at)lara!— H.T.Feyizli

100:1

فَالْمُـورِيَاتِ قَـدْحاًۙ ٢

Fel mûriyâti kadhâ(kadhan).

(Koşarken tırnaklarıyla) çakıp kıvılcımlar saçanlara!— H.T.Feyizli

100:2

فَالْمُغ۪يرَاتِ صُبْحاًۙ ٣

Fel mugîrâti subhâ(subhan).

3-4-5 Sabahleyin baskın yapanlara, (geçtiği yerde) tozu dumana katıp (düşman) bir topluluğun ortasına dalanlara ki!— H.T.Feyizli

100:3

فَاَثَرْنَ بِه۪ نَقْعاًۙ ٤

Fe eserne bihî nak’â(nak’en).

3-4-5 Sabahleyin baskın yapanlara, (geçtiği yerde) tozu dumana katıp (düşman) bir topluluğun ortasına dalanlara ki!— H.T.Feyizli

100:4

فَوَسَطْنَ بِه۪ جَمْعاًۙ ٥

Fe vesatne bihî cem’â(cem’an).

3-4-5 Sabahleyin baskın yapanlara, (geçtiği yerde) tozu dumana katıp (düşman) bir topluluğun ortasına dalanlara ki!— H.T.Feyizli

100:5

اِنَّ الْاِنْسَانَ لِرَبِّه۪ لَكَنُودٌۚ ٦

İnnel insâne li rabbihî le kenûd(kenûdun).

6-7 Gerçekten insan, Rabbine karşı çok nankördür (âsîlik yapar), şüphesiz o (kendisi) de buna şahittir.— H.T.Feyizli

100:6

وَاِنَّهُ عَلٰى ذٰلِكَ لَشَه۪يدٌۚ ٧

Ve innehu alâ zâlike le şehîd(şehîdun).

6-7 Gerçekten insan, Rabbine karşı çok nankördür (âsîlik yapar), şüphesiz o (kendisi) de buna şahittir.— H.T.Feyizli

100:7

وَاِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَد۪يدٌۜ ٨

Ve innehu li hubbil hayri le şedîd(şedîdun).

Hakikaten o (insan, dünya ihtirasından ve) mal sevgisinden dolayı, cidden pek katı (ve cimri)dir.— H.T.Feyizli

100:8

اَفَلَا يَعْلَمُ اِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِۙ ٩

E fe lâ ya’lemu izâ bu’siramâ fîl kubûr(kubûri).

9-10 Hâlâ bilmeyecek mi o, kabirlerin içindekilerin dışarı çıkarıldığı ve gönüllerdekinin devşiril(ip ortaya kon)duğu zamanı?— H.T.Feyizli

100:9

وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِۙ ٠١

Ve hussıle mâ fîs sudûr(sudûri).

9-10 Hâlâ bilmeyecek mi o, kabirlerin içindekilerin dışarı çıkarıldığı ve gönüllerdekinin devşiril(ip ortaya kon)duğu zamanı?— H.T.Feyizli

100:10

اِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَخَب۪يرٌ ١١

İnne rabbehum bihim yevme izin le habîr(habîrun).

Şüphesiz o gün Rableri onlar(ın her halin)den elbette haberdardır.— H.T.Feyizli

100:11

Adiyat