Tahrim Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

يَٓا اَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَٓا اَحَلَّ اللّٰهُ لَكَۚ تَبْتَغ۪ي مَرْضَاتَ اَزْوَاجِكَۜ وَاللّٰهُ غَفُورٌ رَح۪يمٌ ١

Yâ eyyuhen nebiyyu lime tuharrimu mâ ehallallâhu lek(leke), tebtegî merdâte ezvâcik(ezvâcike), vallâhu gafûrun rahîm(rahîmun).

iy peyġamber! nişe ḥarām eylersin anı kim ḥelāl eyledi Tañrı saña? istersin 'avradlaruñ ħoşnūdlıġını. daħı Tañrı yarlıġayıcıdur raḥmet ķılıcı.— E. Anadolu Türkçesi

66:1

قَدْ فَرَضَ اللّٰهُ لَـكُمْ تَحِلَّةَ اَيْمَانِكُمْۚ وَاللّٰهُ مَوْلٰيكُمْۚ وَهُوَ الْعَل۪يمُ الْحَك۪يمُ ٢

Kad faradallâhu lekum tehillete eymânikum, vallâhu mevlâkum, ve huvel alîmul hakîm(hakîmu).

bayıķ farż eyledi Tañrı size andlaruñuzdan çıķmaġı daħı Tañrı çalabuñuzdur daħı ol bilicidür dürüst işlü dürüst sözlü.— E. Anadolu Türkçesi

66:2

وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِه۪ حَد۪يثاًۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِه۪ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهُ وَاَعْرَضَ عَنْ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِه۪ قَالَتْ مَنْ اَنْبَاَكَ هٰذَاۜ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَل۪يمُ الْخَب۪يرُ ٣

Ve iz eserren nebiyyu ilâ ba’dı ezvâcihî hadîsâ(hadîsen), fe lemmâ nebbeet bihî ve azherehullâhu aleyhi arrefe ba’dahu ve a’rada an ba’d(ba’dın), fe lemmâ nebbeehâ bihî kâlet men enbeeke hâzâ, kâle nebbeeniyel alîmul habîr(habîru).

daħı ol vaķt gizledi peyġamber bir nice 'avratlarındın yaña bir sözi pes ol vaķt kim ħaber virdi anı daħı muŧŧalı eyledi anı Tañrı anuñ üzere ya'nį peyġamber’e bildürdi bir nicesin daħı yüz döndürdi bir niceden. pes ol vaķt kim ħaber virdi peyġamber anı eyitti ħafża “kim ħaber virdi saña uşbunı?” eyitti “ħaber virdi baña bilici ħaberlü.”— E. Anadolu Türkçesi

66:3

اِنْ تَتُوبَٓا اِلَى اللّٰهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَاۚ وَاِنْ تَظَاهَرَا عَلَيْهِ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ مَوْلٰيهُ وَجِبْر۪يلُ وَصَالِـحُ الْمُؤْمِن۪ينَۚ وَالْمَلٰٓئِكَةُ بَعْدَ ذٰلِكَ ظَه۪يرٌ ٤

İn tetûbâ ilâllâhi fe kad sagat kulûbukumâ, ve in tezâherâ aleyhi fe innallâhe huve mevlâhu ve cibrîlu ve sâlihul mû’minîn(mû’minîne), vel melâiketu ba’de zâlike zahîr(zahîrun).

eger tevbe eyleyesiz siz iki ya'nį 'āyişe daħı ħafśa Tañrı’dın yaña bayıķ meyl eyledi göñüllerüñüz ya'nį ḥaķdan... daħı eger arķa virişesiz anuñ üzere bayıķ Tañrı ol ya'nį velįye ve naśratü arķa viricisidür daħı cebreyil daħı mü’minler śāliḥi ya'nį ebū bekr daħı ömer daħı firişteler şundan śoñra arķa viricilerdür.— E. Anadolu Türkçesi

66:4

عَسٰى رَبُّهُٓ اِنْ طَلَّقَكُنَّ اَنْ يُبْدِلَهُٓ اَزْوَاجاً خَيْراً مِنْكُنَّ مُسْلِمَاتٍ مُؤْمِنَاتٍ قَانِتَاتٍ تَٓائِبَاتٍ عَابِدَاتٍ سَٓائِحَاتٍ ثَيِّبَاتٍ وَاَبْكَاراً ٥

Asâ rabbuhû in tallakakunne en yubdilehû ezvâcen hayren min kunne muslimâtin mû’minâtin kânitâtin tâibâtin âbidâtin sâihâtin seyyibâtin ve ebkârâ(ebkâren).

ola kim çalabı’sı eger ŧalaķ virür-ise size kim degşüri vire aña 'avratlar yigrek sizden müsülmān 'avratlar mü’mine 'avratlar muŧį' 'avratlar tevbe eyleyici 'avratlar ibādet eyleyici 'avratlar oruç dutıcı 'avratlar ez görmiş 'avratlar daħı bikr 'avratlar.— E. Anadolu Türkçesi

66:5

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا قُٓوا اَنْفُسَكُمْ وَاَهْل۪يكُمْ نَاراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ عَلَيْهَا مَلٰٓئِكَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لَا يَعْصُونَ اللّٰهَ مَٓا اَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُونَ مَا يُؤْمَرُونَ ٦

Yâ eyyuhâllezîne âmenû kû enfusekum ve ehlîkum nâren vakûduhân nâsu vel hicâretu aleyhâ melâiketun gılâzun şidâdun lâ ya’sûnallâhe mâ emerehum ve yef’alûne mâ yu’merûne.

[298a] iy anlar kim įmān getürdiler! śaķlañ nefslerüñüzi daħı ķavumlaruñuzı oddan odunı anuñ ādemįlerdür daħı ŧaş. anuñ üzere firiştelerdür śarplar ķatılar. āsį olmazlar Tañrı’ya anı kim buyurdı anlara daħı işlerler anı kim buyırurlar.— E. Anadolu Türkçesi

66:6

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ كَفَرُوا لَا تَعْتَذِرُوا الْيَوْمَۜ اِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ۟ ٧

Yâ eyyuhâllezîne keferû lâ ta’tezirûl yevm(yevme), innemâ tuczevne mâ kuntum ta’melûn(ta’melûne).

“iy anlar kim kāfir oldılar! “uzr dilemeñ bugün cezā virilmezsiz illā anı kim olduñuz işlersiz.”— E. Anadolu Türkçesi

66:7

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا تُوبُٓوا اِلَى اللّٰهِ تَوْبَةً نَصُوحاًۜ عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّـَٔاتِكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْر۪ي مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهَارُۙ يَوْمَ لَا يُخْزِي اللّٰهُ النَّبِيَّ وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا مَعَهُۚ نُورُهُمْ يَسْعٰى بَيْنَ اَيْد۪يهِمْ وَبِاَيْمَانِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّـنَٓا اَتْمِمْ لَنَا نُورَنَا وَاغْفِرْ لَنَاۚ اِنَّكَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَد۪يرٌ ٨

Yâ eyyuhâllezîne âmenû tûbû ilâllâhi tevbeten nasûhâ(nasûhan), asâ rabbukum en yukeffire ankum seyyiâtikum ve yudhilekum cennâtin tecrî min tahtihel enhâru, yevme lâ yuhzîllâhun nebiyye vellezîne âmenû meah(meahu), nûruhum yes'â beyne eydîhim ve bi eymânihim yekûlûne rabbenâ etmim lenâ nûrenâ vagfir lenâ, inneke alâ kulli şey'in kadîr(kadîrun).

iy anlar kim įmān getürdiler! dönüñ Tañrı’dın yaña dönmek ögütlenici. ola kim çalabuñuz yarlıġaya size yazuķlaruñuzı daħı givüre sizi uçmaķlara aķar altından ırmaķlar. ol gün kim rüsvāy eylemeye Tañrı peyġamber’i daħı anları kim įmān getürdiler anuñ-ile. nūrı anlaruñ ive yürir ileylerinde daħı śaġlarında. eydürler “iy çalabumuz! tamām eyle bizüm içün nūrumuzı daħı yarlıġa bizi bayıķ sen her nesene üzere ķaadırsın.”— E. Anadolu Türkçesi

66:8

يَٓا اَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنَافِق۪ينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْۜ وَمَأْوٰيهُمْ جَهَنَّمُۜ وَبِئْسَ الْمَص۪يرُ ٩

Yâ eyyuhen nebiyyu câhidil kuffâre vel munâfikîne vagluz aleyhim, ve me’vâhum cehennem(cehennemu), ve bi’sel masîr(masîru).

iy peyġamber! gazā eyle kāfirlere daħı münafıķlara daħı iri ol anlaruñ üzere. daħı ŧuraġı anlaruñ ŧamudur daħı yavuz oldı dönecek yir!— E. Anadolu Türkçesi

66:9

ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلاً لِلَّذ۪ينَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوحٍ وَامْرَاَتَ لُوطٍۜ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتَاهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـٔاً وَق۪يلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدَّاخِل۪ينَ ٠١

Dareballâhu meselen lillezîne keferûmreete nûhın vemreete lût(lûtın), kânetâ tahte abdeyni min ibâdinâ sâlihayni fe hânetâhumâ fe lem yugniyâ anhumâ minallâhi şey’en ve kîledhulen nâre mead dâhılîn(dâhilîne).

bellü eyledi Tañrı bir meŝel anlara kim kāfir oldılar nūḥ 'avratın daħı lūŧ 'avratın. oldılar iki ķul altında ķullarumuzdan iki śāliḥ. pes ħıyānet eylediler ol ikiye pes aśśı eylemedi ol iki anlara Tañrı’dan nesene. daħı eyidildi “girüñ oda giriciler-ile.”— E. Anadolu Türkçesi

66:10

وَضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلاً لِلَّذ۪ينَ اٰمَنُوا امْرَاَتَ فِرْعَوْنَۢ اِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ ل۪ي عِنْدَكَ بَيْتاً فِي الْجَنَّةِ وَنَجِّن۪ي مِنْ فِرْعَوْنَ وَعَمَلِه۪ وَنَجِّن۪ي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِم۪ينَۙ ١١

Ve dareballâhu meselen lillezîne âmenûmreete fir’avn(fir’avne), iz kâlet rabbibni lî indeke beyten fîl cenneti ve neccinî min fir’avne ve amelihî ve neccinî minel kavmiz zâlimîn(zâlimîne).

daħı bellü eyledi Tañrı bir meŝel anlara kim įmān getürdiler fir'avn 'avratın. ol vaķt kim eyitti “iy çalabum! yap benüm içün ķatunda bir ev [298b] uçmaķda daħı ķurtar beni fir'avn’dan daħı 'amelinden daħı ķurtar beni žālim ķavümlerden.”— E. Anadolu Türkçesi

66:11

وَمَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرٰنَ الَّت۪ٓي اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا ف۪يهِ مِنْ رُوحِنَا وَصَدَّقَتْ بِكَلِمَاتِ رَبِّهَا وَكُتُبِه۪ وَكَانَتْ مِنَ الْقَانِت۪ينَ ٢١

Ve meryemebnete ımrânelletî ahsanet fercehâ fe nefahnâ fîhi min rûhınâ ve saddekat bi kelimâti rabbihâ ve kutubihî ve kânet minel kânitîn(kânitîne).

daħı meryem imran ķızı ol kim śaķladı fercini. pes ürdük anuñ içine canumuzdan bizüm ķatumuzdaġı candan. daħı doġmadı duttı çalabı’sı kelimelerini daħı kitāblarını daħı oldı muŧį'lerden.— E. Anadolu Türkçesi

66:12

Tahrim

Not Ekle