Tur Suresi

1

وَالطُّورِۙ ١

Vet tûri.

Andolsun Tur’a,— H.Yıldırım

52:1

2

وَكِتَابٍ مَسْطُورٍۙ ٢

Ve kitâbin mestûrin.

Satır dizili kitaba,— H.Yıldırım

52:2

3

ف۪ي رَقٍّ مَنْشُورٍۙ ٣

Fî rakkın menşûrin.

Yayılmış ince deri üzerine,— H.Yıldırım

52:3

4

وَالْبَيْتِ الْمَعْمُورِۙ ٤

Vel beytil ma’mûri.

Beyti Ma’mur’a,— H.Yıldırım

52:4

5

وَالسَّقْفِ الْمَرْفُوعِۙ ٥

Ves sakfil merfûi.

Yükseltilmiş tavana,— H.Yıldırım

52:5

6

وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِۙ ٦

Vel bahril mescûri.

Kabarıp tutuşan denize,— H.Yıldırım

52:6

7

اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَاقِـعٌۙ ٧

İnne azâbe rabbike le vâkı’un.

Şüphesiz Rabbinin azabı kesin olarak gerçekleşecektir.— H.Yıldırım

52:7

8

مَا لَهُ مِنْ دَافِـعٍۙ ٨

Mâ lehu min dâfiin.

Onu önleyebilecek yoktur.— H.Yıldırım

52:8

9

يَوْمَ تَمُورُ السَّمَٓاءُ مَوْراًۙ ٩

Yevme temûrus semâu mevren.

O gün gök, sarsılıpçalkalanır.— H.Yıldırım

52:9

10

وَتَس۪يرُ الْجِبَالُ سَيْراًۜ ٠١

Ve tesîrul cibâlu seyrâ(seyren).

Ve dağlar bir yürüyüşle yürür.— H.Yıldırım

52:10

11

فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّب۪ينَۙ ١١

Fe veylun yevme izin lil mukezzibîne.

İşte o gün yalanlayanlara veyl olsun!— H.Yıldırım

52:11

12

اَلَّذ۪ينَ هُمْ ف۪ي خَوْضٍ يَلْعَبُونَۢ ٢١

Ellezîne hum fî havdın yel’abûn(yel’abûne).

Ki onlar, daldıkları batıl içinde oynar dururlar.— H.Yıldırım

52:12

13

يَوْمَ يُدَعُّونَ اِلٰى نَارِ جَهَنَّمَ دَعاًّۜ ٣١

Yevme yude’ûne ilâ nâri cehenneme de’â(de’an).

Cehenem ateşine, küçültücü bir sürüklenme ile sürüklenecekleri gün;— H.Yıldırım

52:13

14

هٰذِهِ النَّارُ الَّت۪ي كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُونَ ٤١

Hâzihin nârulletî kuntum bihâ tukezzibûn(tukezzibûne).

“İşte sizin yalanladığınız ateş budur.”— H.Yıldırım

52:14

15

اَفَسِحْرٌ هٰذَٓا اَمْ اَنْتُمْ لَا تُبْصِرُونَ ٥١

E fe sihrun hâzâ em entum lâ tubsirûn(tubsirûne).

“Bu bir büyü müdür? Yoksa siz mi görmüyorsunuz?”— H.Yıldırım

52:15

16

اِصْلَوْهَا فَاصْبِرُٓوا اَوْ لَا تَصْبِرُواۚ سَوَٓاءٌ عَلَيْكُمْۜ اِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ٦١

Islevhâ fasbirû ev lâ tasbirû sevâun aleykum, innemâ tuczevne mâ kuntum ta’melûn(ta’melûne).

“Girin ona; artık ister sabredin, ister sabretmeyin. Sizin için birdir. Siz, ancak işlediklerinizin karşılığını alacaksınız.”— H.Yıldırım

52:16

17

اِنَّ الْمُتَّق۪ينَ ف۪ي جَنَّاتٍ وَنَع۪يمٍۙ ٧١

İnnel muttekîne fî cennâtin ve naîmin.

Hiç şüphesiz muttakiler, cennetlerde ve nimet içindedirler.— H.Yıldırım

52:17

18

فَاكِه۪ينَ بِمَٓا اٰتٰيهُمْ رَبُّهُمْۚ وَوَقٰيهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ الْجَح۪يمِ ٨١

Fâkihîne bi mâ âtâhum rabbuhum, ve vekâhum rabbuhum azâbel cahîm(cahîmi).

Rablerinin verdikleriyle sevinçli ve mutludurlar. Rableri kendilerini çılgınca yanan cehennemin azabından korumuştur.— H.Yıldırım

52:18

19

كُلُوا وَاشْرَبُوا هَن۪ٓيـٔاً بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَۙ ٩١

Kulû veşrebû henîen bi mâ kuntum ta’melûne.

“Yaptıklarınızdan dolayı afiyetle yiyin ve için.”— H.Yıldırım

52:19

20

مُتَّكِـ۪ٔينَ عَلٰى سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍۚ وَزَوَّجْنَاهُمْ بِحُورٍ ع۪ينٍ ٠٢

Muttekiîne alâ sururin masfûfeh(masfûfetin), ve zevvecnâhum bi hûrin înin.

Özenle dizilmiş tahtlar üzerinde yaslanmışlardır. Ve biz onları iriceylan gözlü hurilerle evlendirmişiz.— H.Yıldırım

52:20

21

وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِا۪يمَانٍ اَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَٓا اَلَتْنَاهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍۜ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَه۪ينٌ ١٢

Vellezîne âmenû vettebeathum zurriyyetuhum bi îmânin elhaknâ bihim zurriyyetehum ve mâ eletnâhum min amelihim min şey’in, kullumriin bi mâ kesebe rehînun.

İman edenler ve soyları kendilerini imanda izleyenler; biz onların soylarını da kendilerine katıpekledik. Onların amellerinden hiç bir şeyi eksiltmedik. Her kişi kendi kazandığına karşılık bir rehindir.— H.Yıldırım

52:21

22

وَاَمْدَدْنَاهُمْ بِفَاكِهَةٍ وَلَحْمٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ٢٢

Ve emdednâhum bi fâkihetin ve lahmin mimmâ yeştehûn(yeştehûne).

Onlara istek duyuparzuladıkları meyvelerden ve etten bol bol verdik.— H.Yıldırım

52:22

23

يَتَنَازَعُونَ ف۪يهَا كَأْساً لَا لَغْوٌ ف۪يهَا وَلَا تَأْث۪يمٌ ٣٢

Yetenâzeûne fîhâ ke’sen lâ lagvun fîhâ ve lâ te’sîmun.

Orada bir kadeh kapışırçekişirler ki, onda ne boş ve saçma bir söz, ne de günaha sokma yoktur.— H.Yıldırım

52:23

24

وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَهُمْ كَاَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ۬ مَكْنُونٌ ٤٢

Ve yetûfu aleyhim gılmânun lehum ke ennehum lû’luun meknûnun.

Etraflarında, sedefleri içinde gizlenmiş incileri andıran delikanlı hizmetçiler dolaşır durur.— H.Yıldırım

52:24

25

وَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَتَسَٓاءَلُونَ ٥٢

Ve akbele ba’duhum alâ ba’dın yetesâelûn(yetesâelûne).

Birbirlerine dönerek karşılıklı soru sorarlar:— H.Yıldırım

52:25

26

قَالُٓوا اِنَّا كُنَّا قَبْلُ ف۪ٓي اَهْلِنَا مُشْفِق۪ينَ ٦٢

Kâlû innâ kunnâ kablu fî ehlinâ muşfikîn(muşfikîne).

Dediler ki: “Gerçekten biz, daha önce ailelerimiz arasında korku içinde idik.”— H.Yıldırım

52:26

27

فَمَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَا وَوَقٰينَا عَذَابَ السَّمُومِ ٧٢

Fe mennallâhu aleynâ ve vekânâ azâbes semûm(semûmi).

“Şimdi Allah, bize lütufta bulundu ve hücrelere kadar işleyen kavurucu azabdan korudu.”— H.Yıldırım

52:27

28

اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُۜ اِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّح۪يمُ۟ ٨٢

İnnâ kunnâ min kablu ned’ûh(ned’ûhu), innehu huvel berrur rahîm(rahîmu).

“Şüphesiz biz bundan önce O’na dua ederdik. Gerçekten O, evet O ihsanı boldur, Rahîm’dir.”— H.Yıldırım

52:28

29

فَذَكِّرْ فَمَٓا اَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍۜ ٩٢

Fe zekkir fe mâ ente bi ni’meti rabbike bi kâhinin ve lâ mecnûn(mecnûnin).

Şu halde sen, öğüt veriphatırlat; çünkü sen, Rabbinin nimetiyle kahin de değilsin, deli de değilsin.— H.Yıldırım

52:29

30

اَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِه۪ رَيْبَ الْمَنُونِ ٠٣

Em yekûlûne şâirun neterabbesu bihî reybel menûni.

Yoksa onlar: “O bir şairdir, biz onun zamanın ızdırap veren musibetlerine uğramasını bekliyoruz.” mu diyorlar?— H.Yıldırım

52:30

Tur

Not Ekle