Saffat Suresi

1

وَالصَّٓافَّاتِ صَفاًّۙ ١

Ves sâffati saffâ(saffen).

And olsun sıralar halinde dizenlere,— E.Yüksel

37:1

2

فَالزَّاجِرَاتِ زَجْراًۙ ٢

Fez zâcirâti zecrâ(zecran).

İtekleyip sürenlere,— E.Yüksel

37:2

3

فَالتَّالِيَاتِ ذِكْراًۙ ٣

Fet tâliyâti zikrâ(zikran).

Ve mesajı okuyanlara...— E.Yüksel

37:3

4

اِنَّ اِلٰهَكُمْ لَوَاحِدٌۜ ٤

İnne ilâhekum le vâhıd(vâhıdun).

Ki sizin Tanrınız birdir.— E.Yüksel

37:4

5

رَبُّ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِۜ ٥

Rabbus semâvâti vel ardı ve mâ beynehumâ ve rabbul meşârık(meşârıkı).

Göklerin, yerin ve her ikisinin arasında bulunanların Rabbidir, doğuların Rabbidir.— E.Yüksel

37:5

6

اِنَّا زَيَّنَّا السَّمَٓاءَ الدُّنْيَا بِز۪ينَةٍۨ الْـكَوَاكِبِۙ ٦

İnnâ zeyyennes semâed dunyâ bi zîynetinil kevâkib(kevâkibi).

Biz en aşağıdaki göğü gezegenler ile süsleyip,— E.Yüksel

37:6

7

وَحِفْظاً مِنْ كُلِّ شَيْطَانٍ مَارِدٍۚ ٧

Ve hıfzan min kulli şeytânin mârid(mâridin).

Her türlü inatçı şeytana karşı bir koruma yaptık.— E.Yüksel

37:7

8

لَا يَسَّمَّعُونَ اِلَى الْمَلَأِ الْاَعْلٰى وَيُقْذَفُونَ مِنْ كُلِّ جَانِبٍۗ ٨

Lâ yessemmeûne ilel meleil a’lâ ve yukzefûne minkulli cânib(cânibin).

Yüce topluluğu dinleyemezler; her yandan atılırlar.— E.Yüksel

37:8

9

دُحُوراً وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌۙ ٩

Duhûran ve lehum azâbun vâsib(vâsibun).

Kovulurlar; sürekli bir azabı hakketmişlerdir.— E.Yüksel

37:9

10

اِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَاَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ ٠١

İllâ men hatıfel hatfete fe etbeahu şihâbun sâkib(sâkibun).

Bir söz kapan olursa, onu, delici bir ışın izler.— E.Yüksel

37:10

11

فَاسْتَفْتِهِمْ اَهُمْ اَشَدُّ خَلْقاً اَمْ مَنْ خَلَقْنَاۜ اِنَّا خَلَقْنَاهُمْ مِنْ ط۪ينٍ لَازِبٍ ١١

Festeftihim e hum eşeddu halkan em men halaknâ, innâ halaknâhum min tînin lâzib(lâzibin).

Sor onlara, 'Yaratılış bakımından onlar mı daha çetin, yoksa bizim yarattıklarımız mı?' Onları yapışkan bir balçıktan yarattık.— E.Yüksel

37:11

12

بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَۖ ٢١

Bel acibte ve yesharûn(yesharûne).

Sen hayranlık duyarken onlar alay ediyorlar.— E.Yüksel

37:12

13

وَاِذَا ذُكِّرُوا لَا يَذْكُرُونَۖ ٣١

Ve izâ zukkirû lâ yezkurûn(yezkurûne).

Kendilerine hatırlatıldığında öğüt almıyorlar.— E.Yüksel

37:13

14

وَاِذَا رَاَوْا اٰيَةً يَسْتَسْخِرُونَۖ ٤١

Ve izâ raev âyeten yesteshırûn(yesteshırûne).

Bir delil gördüklerinde onu alaya alıyorlar.— E.Yüksel

37:14

15

وَقَالُٓوا اِنْ هٰذَٓا اِلَّا سِحْرٌ مُب۪ينٌۚ ٥١

Ve kâlû in hâzâ illâ sihrun mubîn(mubînun).

Derler, 'Bu, apaçık bir büyüden başka bir şey değildir.'— E.Yüksel

37:15

16

ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَاباً وَعِظَاماً ءَاِنَّا لَمَبْعُوثُونَۙ ٦١

E izâ mitnâ ve kunnâ turâben ve izâmen e innâ le meb’ûsûn(meb’ûsûne).

'Ölüp, toprak ve kemik olduktan sonra mı, biz mi diriltilecekmişiz?'— E.Yüksel

37:16

17

اَوَاٰبَٓاؤُ۬نَا الْاَوَّلُونَۜ ٧١

E ve âbâunel evvelûn(evvelûne).

'Hatta bizden önceki atalarımız da mı?'— E.Yüksel

37:17

18

قُلْ نَعَمْ وَاَنْتُمْ دَاخِرُونَۚ ٨١

Kul neam ve entum dâhırûn(dâhırûne).

De ki, 'Evet, hem de horlanarak.'— E.Yüksel

37:18

19

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ فَاِذَا هُمْ يَنْظُرُونَ ٩١

Fe innemâ hiye zecretun vâhıdetun fe izâ hum yenzurûn(yenzurûne).

O, bir tek dokunmadır. O zaman (kalkıp) bakınırlar.— E.Yüksel

37:19

20

وَقَالُوا يَا وَيْلَنَا هٰذَا يَوْمُ الدّ۪ينِ ٠٢

Ve kâlû yâ veylenâ hâzâ yevmud dîn(dîni).

'Vay halimize!' derler, 'Bu Yargı Günüdür.'— E.Yüksel

37:20

21

هٰذَا يَوْمُ الْفَصْلِ الَّذ۪ي كُنْتُمْ بِه۪ تُكَذِّبُونَ۟ ١٢

Hâzâ yevmul faslillezî kuntum bihî tukezzibûn(tukezzibûne).

Bu, sizin yalanlamış olduğunuz karar günüdür.— E.Yüksel

37:21

22

اُحْشُرُوا الَّذ۪ينَ ظَلَمُوا وَاَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوا يَعْبُدُونَۙ ٢٢

Uhşurûllezîne zalemû ve ezvâcehum ve mâ kânû ya’budûn(ya’budûne).

Zalimleri toplayın. Eşlerini ve,— E.Yüksel

37:22

23

مِنْ دُونِ اللّٰهِ فَاهْدُوهُمْ اِلٰى صِرَاطِ الْجَح۪يمِۙ ٣٢

Min dûnillâhi fehdûhum ilâ sırâtıl cahîm(cahîmi).

ALLAH'tan başka taptıklarını... Onlara cehennemin yolunu gösterin.— E.Yüksel

37:23

24

وَقِفُوهُمْ اِنَّهُمْ مَسْؤُ۫لُونَۙ ٤٢

Vakıfûhum innehum mes’ûlûn(mes’ûlûne).

Ve durdurun onları; sorguya çekileceklerdir.— E.Yüksel

37:24

25

مَا لَـكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ ٥٢

Mâ lekum lâ tenâsarûn(tenâsarûne).

'Neden bir birinize yardım etmiyorsunuz?'— E.Yüksel

37:25

26

بَلْ هُمُ الْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ ٦٢

Bel humul yevme musteslimûn(musteslimûne).

Hayır, o gün tümüyle teslim olmuşlardır.— E.Yüksel

37:26

27

وَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَتَسَٓاءَلُونَ ٧٢

Ve akbele ba’duhum alâ ba’dın yetesâelûn(yetesâelûne).

Dönüp birbirlerini sorgularlar.— E.Yüksel

37:27

28

قَالُٓوا اِنَّكُمْ كُنْتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ الْيَم۪ينِ ٨٢

Kâlû innekum kuntum te’tûnenâ anil yemîn(yemîni).

'Siz bize sağ yanımızdan yaklaşıyordunuz,' derler.— E.Yüksel

37:28

29

قَالُوا بَلْ لَمْ تَكُونُوا مُؤْمِن۪ينَۚ ٩٢

Kâlû bel lem tekûnû mû’minîn(mû’minîne).

Derler ki, 'Aslında siz inanmış kimseler değildiniz.'— E.Yüksel

37:29

30

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُمْ مِنْ سُلْطَانٍۚ بَلْ كُنْتُمْ قَوْماً طَاغ۪ينَ ٠٣

Ve mâ kâne lenâ aleykum min sultân(sultânin), bel kuntum kavmen tâgîn(tâgîne).

'Bizim sizin üzerinizde her hangi bir gücümüz yoktu. Aksine siz azmış bir topluluktunuz.'— E.Yüksel

37:30

Saffat

Not Ekle