Abese Suresi

1

عَبَسَ وَتَوَلّٰىۙ ١

Abese ve tevellâ.

YÜZ EKŞİTTİ; yüz çevirdi;— M. Özdemir

80:1

2

اَنْ جَٓاءَهُ الْاَعْمٰىۜ ٢

En câehul a’mâ.

Görmeyen / A’mâ yanına geldi diye!— M. Özdemir

80:2

3

وَمَا يُدْر۪يكَ لَعَلَّهُ يَزَّكّٰىۙ ٣

Ve mâ yudrîke leallehu yezzekkâ.

Sana ne bildiriyor? Umulur ki o arınır;— M. Özdemir

80:3

4

اَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرٰىۜ ٤

Ev yezzekkeru fe tenfeahuz zikrâ.

Yahut öğüt alır da ona Öğütler yarar sağlar.— M. Özdemir

80:4

5

اَمَّا مَنِ اسْتَغْنٰىۙ ٥

Emmâ menistagnâ.

Her neyse kendisini müstağni (ihtiyaçsız) görmüş kimseye gelince;— M. Özdemir

80:5

6

فَاَنْتَ لَهُ تَصَدّٰىۜ ٦

Fe ente lehu tesaddâ.

Sen onu iknaya çalışıyorsun.— M. Özdemir

80:6

7

وَمَا عَلَيْكَ اَلَّا يَزَّكّٰىۜ ٧

Ve mâ aleyke ellâ yezzekkâ.

Arınmamasından sana ne?— M. Özdemir

80:7

8

وَاَمَّا مَنْ جَٓاءَكَ يَسْعٰىۙ ٨

Ve emmâ men câeke yes’â.

Her neyse sana koşarak gelmiş kimse can atıyor;— M. Özdemir

80:8

9

وَهُوَ يَخْشٰىۙ ٩

Ve huve yahşâ.

Hâlbuki o çekiniyor;— M. Özdemir

80:9

10

فَاَنْتَ عَنْهُ تَلَهّٰىۚ ٠١

Fe ente anhu telehhâ.

Sen ona aldırış etmiyorsun.— M. Özdemir

80:10

11

كَلَّٓا اِنَّهَا تَذْكِرَةٌۚ ١١

Kellâ innehâ tezkirah(tezkiratun).

Hayır! Bu, bir tezkire’dir / hatırlatma’dır.— M. Özdemir

80:11

12

فَمَنْ شَٓاءَ ذَكَرَهُۢ ٢١

Fe men şâe zekerah(zekerahu).

Dilemiş kimse onu düşünüp öğüt aldı.— M. Özdemir

80:12

13

ف۪ي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍۙ ٣١

Fî suhufin mukerrameh(mukerrametin).

Kerîm / şerefli kılınmış sahifelerde!— M. Özdemir

80:13

14

مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍۙ ٤١

Merfûatin mutahherah(mutahheratin).

Tertemiz kaldırılmış!— M. Özdemir

80:14

15

بِاَيْد۪ي سَفَرَةٍۙ ٥١

Bi eydî seferah(seferatin).

Elleriyle elçilerin!— M. Özdemir

80:15

16

كِرَامٍ بَرَرَةٍۜ ٦١

Kirâmin berarah(beraratin).

Ergin şerefli (elçilerin)!— M. Özdemir

80:16

17

قُتِلَ الْاِنْسَانُ مَٓا اَكْفَرَهُۜ ٧١

Kutilel insânu mâ ekferah(ekferahu).

Kahrolası İnsan ne kadar nankör!— M. Özdemir

80:17

18

مِنْ اَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُۜ ٨١

Min eyyi şey’in halakah(halakahu).

Onu hangi şeyden yarattı?— M. Özdemir

80:18

19

مِنْ نُطْفَةٍۜ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُۙ ٩١

Min nutfeh(nutfetin), halakahu fe kadderah(kadderahu).

Bir nutfe’den (damla’dan) yarattı; takdîr etti.— M. Özdemir

80:19

20

ثُمَّ السَّب۪يلَ يَسَّرَهُۙ ٠٢

Summes sebîle yesserah(yesserahu).

Sonra ona Yol’u kolaylaştırdı.— M. Özdemir

80:20

21

ثُمَّ اَمَاتَهُ فَاَقْبَرَهُۙ ١٢

Summe emâtehu fe akberah(akberahu).

Sonra onu öldürdü; kabire koydurdu.— M. Özdemir

80:21

22

ثُمَّ اِذَا شَٓاءَ اَنْشَرَهُۜ ٢٢

Summe izâ şâe enşerah(enşerahu).

Sonra, dilediği zaman, onu yeniden diriltip yaydı.— M. Özdemir

80:22

23

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَٓا اَمَرَهُۜ ٣٢

Kellâ lemmâ yakdı mâ emerah(emerahu).

Hayır! Yetkili (yönetici) olduğu şeyi tam yerine getirmedi.— M. Özdemir

80:23

24

فَلْيَنْظُرِ الْاِنْسَانُ اِلٰى طَعَامِه۪ۙ ٤٢

Felyanzuril insânu ilâ taâmih(taâmihî).

İnsan kendi yemeğine baksın!— M. Özdemir

80:24

25

اَنَّا صَبَبْنَا الْمَٓاءَ صَباًّۙ ٥٢

Ennâ sabebnel mâe sabbâ(sabben).

Biz, Su’yu akıttıkça akıttık.— M. Özdemir

80:25

26

ثُمَّ شَقَقْنَا الْاَرْضَ شَقاًّۙ ٦٢

Summe şekaknel arda şakkâ(şakkan).

Sonra Yer’i / Toprağı yardıkça yardık.— M. Özdemir

80:26

27

فَاَنْبَتْنَا ف۪يهَا حَباًّۙ ٧٢

Fe enbetnâ fîhâ habbâ(habben).

Böylece orada filizlendirip bitirdik tahıllar!— M. Özdemir

80:27

28

وَعِنَباً وَقَضْباًۙ ٨٢

Ve ineben ve kadbâ(kadben).

Üzümler, otlar!— M. Özdemir

80:28

29

وَزَيْتُوناً وَنَخْلاًۙ ٩٢

Ve zeytûnen ve nahlâ(nahlen).

Zeytinler, hurmalar!— M. Özdemir

80:29

30

وَحَدَٓائِقَ غُلْباًۙ ٠٣

Ve hadâika gulbâ(gulben).

Uçsuz bucaksız (gür) bahçeler!— M. Özdemir

80:30

Abese

Not Ekle