Kıyame Suresi

1

لَٓا اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ ١

Lâ uksimu bi yevmil kıyâmeh(kıyâmeti).

Yoo, andolsun kıyamet gününe.— S.Kutub

75:1

2

وَلَٓا اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ ٢

Ve lâ uksimu bin nefsil levvâmeh(levvâmeti).

Yoo andolsun, özünü eleştiren, kendini kınayan nefse.— S.Kutub

75:2

3

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُۜ ٣

E yahsebul insânu ellen necmea ızâ meh(mehu).

İnsan, kemiklerini biraraya toplayamayız mı sanıyor?— S.Kutub

75:3

4

بَلٰى قَادِر۪ينَ عَلٰٓى اَنْ نُسَوِّيَ بَنَانَهُ ٤

Belâ kâdirîne alâ en nusevviye benâ neh(nehu).

Hayır, onun parmak uçlarını bile yeniden yapılandırmaya gücümüz yeter.— S.Kutub

75:4

5

بَلْ يُر۪يدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهُۚ ٥

Bel yurîdul insânu li yefcure emâmeh(emâmehu).

Aslında insan günahkârlığı önüne, geleceğine yaymak istiyor.— S.Kutub

75:5

6

يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۜ ٦

Yes’elu eyyâne yevmul kıyâmeh(kıyâmeti).

Bu yüzden «Kıyamet günü ne zaman?» diye soruyor.— S.Kutub

75:6

7

فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ ٧

Fe izâ berikal basar(basaru).

Gözler korkudan fıldır fıldır döndükleri zaman,— S.Kutub

75:7

8

وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ ٨

Ve hasefel kamer(kameru).

Ay karardığı zaman,— S.Kutub

75:8

9

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ ٩

Ve cumiaş şemsu vel kamer(kameru).

Güneş ile ay biraraya getirildiği zaman,— S.Kutub

75:9

10

يَقُولُ الْاِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ ٠١

Yekûlul insânu yevme izin eynel meferr(meferru).

İnsan o gün «Nereye kaçmalı?» der.— S.Kutub

75:10

11

كَلَّا لَا وَزَرَۚ ١١

Kellâ lâ vezer(vezere).

Hayır hayır! Sığınılacak bir yer yok.— S.Kutub

75:11

12

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍۨ الْمُسْتَقَرُّۜ ٢١

İlâ rabbike yevme izinil mustekar(mustekarru).

O gün tek varılacak yer Rabbinin huzurudur.— S.Kutub

75:12

13

يُنَبَّؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۜ ٣١

Yunebbeul insânu yevme izin bimâ kaddeme ve ahhar(ahhâre).

O gün insanın gerek yapıp önünden gönderdiği, gerekse arkasında izleri kalan tüm işleri kendisine bildirilir.— S.Kutub

75:13

14

بَلِ الْاِنْسَانُ عَلٰى نَفْسِه۪ بَص۪يرَةٌۙ ٤١

Belil insânu alâ nefsihî basîreth(basîretun).

Aslında insan kendi kendinin denetleyicisidir.— S.Kutub

75:14

15

وَلَوْ اَلْقٰى مَعَاذ۪يرَهُۜ ٥١

Ve lev elkâ meâzîreh(meâzîrehu).

Birtakım mazeretler ileri sürse de.— S.Kutub

75:15

16

لَا تُحَرِّكْ بِه۪ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِه۪ۜ ٦١

Lâ tuharrik bihî lisâneke li ta’cele bihî.

Ey Muhammed, Cebrail sana Kur'an'ı okurken, acele edip onun söylediklerini tekrarlama.— S.Kutub

75:16

17

اِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْاٰنَهُۚ ٧١

İnne aleynâ cem’ahu ve kur’ânehu.

Bu Kur'an'ı senin hafızanda toplamak ve sana okumak bize düşen bir iştir.— S.Kutub

75:17

18

فَاِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْاٰنَهُۚ ٨١

Fe izâ kara’nâhu fettebi’kur’ânehu.

Sana onu okuduğumuzda, onun okunuşunu izle.— S.Kutub

75:18

19

ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۜ ٩١

Summe inne aleynâ beyânehu.

Sonra onu sana açıklamak da bize düşen bir iştir.— S.Kutub

75:19

20

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَۙ ٠٢

Kellâ bel tuhıbbûnel âcileh(âcilete).

Hayır hayır! Ey insanlar, sizler şu kısa süreli dünyayı seviyorsunuz.— S.Kutub

75:20

21

وَتَذَرُونَ الْاٰخِرَةَۜ ١٢

Ve tezerûnel âhıreh(âhirete).

Ahireti gözardı ediyorsunuz.— S.Kutub

75:21

22

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌۙ ٢٢

Vucûhun yevme izin nâdıreh(nâdıretun).

O gün birtakım yüzler ışıl ışıl parlar.— S.Kutub

75:22

23

اِلٰى رَبِّهَا نَاظِرَةٌۚ ٣٢

İlâ rabbihâ nâzıreh(nâziretun).

Onlar Rabblerine bakar.— S.Kutub

75:23

24

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌۙ ٤٢

Ve vucûhun yevme izin bâsireth(bâsiretun).

O gün birtakım suratlar da asıktır.— S.Kutub

75:24

25

تَظُنُّ اَنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۜ ٥٢

Tezunnu en yuf’ale bihâ fâkıreh(fâkıretun).

Bel kırıcı bir belaya uğrayacakları kaygısını taşırlar.— S.Kutub

75:25

26

كَلَّٓا اِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَۙ ٦٢

Kellâ izâ belegatit terâkıy(terâkıye).

Hayır hayır, can köprücük kemiğine dayandığı zaman.— S.Kutub

75:26

27

وَق۪يلَ مَنْ۔ رَاقٍۙ ٧٢

Ve kîle men râk(râkın).

Bu hastayı iyileştirecek biri yok mu? diye sorarlar.— S.Kutub

75:27

28

وَظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ ٨٢

Ve zanne ennehul firâk(firâku).

Adam, ayrılma zamanının geldiğini anlar.— S.Kutub

75:28

29

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ ٩٢

Velteffetis sâku bis sâk(sâkı).

Çırpınırken ayakları birbirine dolaşır.— S.Kutub

75:29

30

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍۨ الْمَسَاقُۜ‌۟ ٠٣

İlâ rabbike yevme izinil mesâk(mesâku).

O gün Rabbine doğru yolculuk vardır.— S.Kutub

75:30

Kıyame

Not Ekle