Nuh Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

اِنَّٓا اَرْسَلْنَا نُوحاً اِلٰى قَوْمِه۪ٓ اَنْ اَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ اَل۪يمٌ ١

İnnâ erselnâ nûhan ilâ kavmihî en enzir kavmeke min kabli en ye’tiyehum azâbun elîm(elîmun).

Şüphesiz biz Nuh’u kavmine: “Kendilerine can yakıcı bir azab gelmeden evvel kavmini uyar!” diye gönderdik.— H.Yıldırım

ما نوح را به سوی قومش فرستادیم که قوم خود را پیش از آنکه عذابی دردناکبه آنان رسد، بیم ده.— IRI — H.Ansarian

71:1

قَالَ يَا قَوْمِ اِنّ۪ي لَـكُمْ نَذ۪يرٌ مُب۪ينٌۙ ٢

Kâle yâ kavmi innî lekum nezîrun mubîn(mubînun).

Dedi ki: “Ey kavmim, şüphesiz ben size apaçık bir uyarıcıyım.”— H.Yıldırım

گفت: ای قوم من! همانا من شما را بیم دهنده ایآشکارم،— IRI — H.Ansarian

71:2

اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَاتَّقُوهُ وَاَط۪يعُونِۙ ٣

Eni’budûllâhe vettekûhu ve etîûn(etîûni).

“Allah’a ibadet edin, O’ndan sakının ve bana itaat edin.”— H.Yıldırım

که خدا را بپرستید و از او پروا کنید و از من اطاعت نمایید،— IRI — H.Ansarian

71:3

يَغْفِرْ لَـكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ اِلٰٓى اَجَلٍ مُسَمًّىۜ اِنَّ اَجَلَ اللّٰهِ اِذَا جَٓاءَ لَا يُؤَخَّرُۢ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ٤

Yagfir lekum min zunûbikum ve yûahhırkum ilâ ecelin musemmâ(musemmen), inne ecelallâhi izâ câe lâ yuahhar(yûahharu), lev kuntum ta’lemûn(ta’lemûne).

“Ta ki günahlarınızdan bir kısmını sizin için bağışlasın ve sizi belirlenmiş bir süreye kadar ertelesin. Elbette Allah’ın belirlediği süre geldiği zaman ertelenmez. Keşke bilseydiniz.”— H.Yıldırım

تا خدا گناهانتان را بیامرزد و شما را تا زمانی معین مهلت دهد. اگر آگاهی داشته باشید [توجه خواهید کرد که] بی تردید هنگامی که اجل خدایی فرا رسد، تأخیر نخواهد داشت.— IRI — H.Ansarian

71:4

قَالَ رَبِّ اِنّ۪ي دَعَوْتُ قَوْم۪ي لَيْلاً وَنَهَاراًۙ ٥

Kâle rabbi innî deavtu kavmî leylen ve nehârâ(nehâran).

Dedi ki: “Rabbim! Kavmimi gece ve gündüz davet ettim.”— H.Yıldırım

گفت: پروردگارا! همانا قوم خود را شب و روز [به آیین توحید] دعوت کردم،— IRI — H.Ansarian

71:5

فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَٓاء۪ٓي اِلَّا فِرَاراً ٦

Fe lem yezidhum duâî illâ firârâ(firâran).

“Fakat benim davetim kaçıştan başka bir şeylerini artırmadı.”— H.Yıldırım

ولی دعوت من جز بر فرارشان نیفزود،— IRI — H.Ansarian

71:6

وَاِنّ۪ي كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُٓوا اَصَابِعَهُمْ ف۪ٓي اٰذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَاَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَاراًۚ ٧

Ve innî kullemâ deavtuhum li tagfire lehum cealû esâbiahum fî âzânihim vestagşev siyâbehum ve esarrû vestekberûstikbârâ(vestekberûstikbâran).

“Doğrusu onları bağışlaman için her davet edişimde, parmaklarını kulaklarına tıkadılar, örtülerini başlarına çektiler; ısrar ettiler, küstahlık edip direttiler.”— H.Yıldırım

و من هرگاه آنان را دعوت کردم تا آنان را بیامرزی، انگشتان خود را در گوش هایشان کردند و جامه هایشان را به سر کشیدند و بر انکار خود پافشاری ورزیدند و به شدت تکبّر کردند،— IRI — H.Ansarian

71:7

ثُمَّ اِنّ۪ي دَعَوْتُهُمْ جِهَاراًۙ ٨

Summe innî deavtuhum cihârâ(cihâran).

“Sonra ben gerçekten onları açıktan açığa davet ettim.”— H.Yıldırım

آن گاه آنان را آشکارا دعوت کردم،— IRI — H.Ansarian

71:8

ثُمَّ اِنّ۪ٓي اَعْلَنْتُ لَهُمْ وَاَسْرَرْتُ لَهُمْ اِسْرَاراًۙ ٩

Summe innî a’lentu lehum ve esrartu lehum isrârâ(isrâran).

“Sonra gerçekten ben onlara hem açık açık ilan ettim hem de kendilerine gizli gizli söyledim.”— H.Yıldırım

سپس آشکار و پنهان آنان را خواندم.— IRI — H.Ansarian

71:9

فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ اِنَّهُ كَانَ غَفَّاراًۙ ٠١

Fe kul tustagfırû rabbekum innehu kâne gaffârâ(gaffâran).

“Arkasından: ‘Rabbinizden mağfiret isteyin; çünkü O, gerçekten çok bağışlayandır.’ dedim.”— H.Yıldırım

پس [به آنان] گفتم: از پروردگارتان آمرزش بخواهید که او همواره بسیار آمرزنده است.— IRI — H.Ansarian