1
طٰهٰۜ ١
Tâ, hâ.
EY İNSAN![²⁵⁴⁴]
[2544] Tâhâ, başta İbn Abbas olmak üzere Mücahid, İkrime, Said b. Cübeyr, Dahhâk, Katâde ve Hasan Basrî gibi ilk otoriteler tarafından “Ey insan!” anlamında alınmıştır. Kelimenin Nebatça ya da Süryanicede bu anlama geldiği aynı isimler tarafından vurgulanmıştır. Bu görüşe katılan Taberî, tâhânın ‘Akk lügatinde “ey insan” mânasında kullanıldığını söyler. Başta Ferrâ olmak üzere, Kûfe dil okulu da bu görüştedir. Bazı müfessirler tâ-hânın mukatta‘at harflerinden olduğu görüşündedir. Basra dil okulu ve onun ünlü ismi Ebu Ubeyde, ısrarla bu görüşü savunur. Fakat Taberî, eski Arap şiirinden verdiği örneklerle karşıt görüşleri çürütür. Hiç kuşkusuz buradaki “ey insan” hitabı ilk muhatabın şahsında vahye muhatap olan her insanadır.— M.İslamoğlu
طه— IRI — H.Ansarian
20:1