1
Nûn. Kaleme ve (kalem tutanların) yazdıklarına
2
andolsun ki (Rasûlüm), sen Rabbinin nimeti sayesinde mecnun değilsin.
3
Hiç şüphesiz senin için bitip tükenmeyen bir mükâfat vardır.
4
Ve sen elbette yüce bir ahlâk üzeresin.
5
Yakında sen de göreceksin, onlar da.
6
Hanginizde delilik olduğunu.
7
Doğrusu Rabbin, kendi yolundan sapan kişiyi en iyi bilendir, hidayete erenleri de en iyi bilen O'dur.
8
O halde, (hakikati) yalan sayanlara boyun eğme!
9
Onlar isterler ki, sen yumuşak davranasın da onlar da sana yumuşak davransınlar.
10
(Rasûlüm!) Alabildiğine yemin eden, kimselerden hiçbirine, sakın boyun eğme.
11
Aşağılık, daima kusur arayıp kınayan, durmadan lâf götürüp getiren,
12
iyiliği hep engelleyen, mütecâviz, günaha dadanmış,
13
kaba ve haşin, bütün bunlardan sonra bir de soysuzlukla damgalanmış
14
mal ve oğulları vardır diye,
15
Ona âyetlerimiz okunduğu zaman o, ( öncekilerin masalları ) der.
16
Biz yakında onun burnuna damga vuracağız (kibirini kırıp rezil edeceğiz)
17
Biz, vaktiyle bahçe sahiplerine belâ verdiğimiz gibi, onlara da belâ verdik. Hani onlar (bahçe sahipleri), sabah olurken (kimse görmeden) onu (mahsullerini) devşireceklerine yemin etmişlerdi.
18
Onlar istisna da etmiyorlardı.
19
Fakat onlar daha uykudayken Rabbinin katından (gönderilen) kuşatıcı bir âfet (ateş) bahçeyi sarıverdi de,
20
bahçe kapkara kesildi.
21
(Beri tarafta ise) onlar, sabah olurken, birbirlerine seslendiler.
22
Madem devşireceksiniz, hadi erkenden mahsûlünüzün başına gidin! diye
23
fısıldaşa fısıldaşa yola koyuldular.
24
Derken: Aman, bugün orada hiçbir yoksul yanınıza sokulmasın! Diye.
25
(Evet, yoksullara yardıma) güçleri yettiği halde, onları yardımdan mahrum etmek niyet ve azmi ile erkenden yola düştüler.
26
Fakat bahçeyi gördüklerinde: Mutlaka yolumuzu şaşırmış olmalıyız! dediler.
27
Yok yok, doğrusu biz mahrum bırakılmışız!
28
İçlerinden en makul olanı şöyle dedi: Ben size «Rabbinizi tesbih etsenize» dememiş miydim?
29
Rabbimizi tesbih ederiz; doğrusu biz (kendi kendimize) yazık etmişiz, dediler.
30
Ardından, kabahati birbirlerine yüklemeye başladılar.
Sonraki 22 ayet →