2
Hakîm olan Kur’an’a yemin olsun!
3
Şüphesiz sen elbette gönderilen rasûllerdensin.
4
Dosdoğru bir yol üzerinesin.
5
(Bu Kur’an) üstün, güçlü ve çok merhametli olan (Allah) tarafından indirilmiştir.
6
Ataları uyarılmamış, bu yüzden kendileri de gaflet içinde kalmış bir toplumu uyarman için (bu kitap indirilmiştir.)
7
Andolsun, onların çoğu üzerine o söz (azap) hak olmuştur. Artık onlar iman etmezler.
8
Biz, onların boyunlarına halkalar geçirdik. O halkalar çenelere kadar dayanmaktadır. Bu yüzden başları yukarı kalkıktır.
9
Biz onların önlerine bir set, arkalarına da bir set çektik. Böylelikle onları örtüverdik, artık görmezler.
10
Kâfirlere gelince; onları uyarsan da uyarmasan da birdir, iman etmezler.
11
Sen, ancak zikre (Kur’an’a) uyan ve görmeden Rahman’dan korkan kimseyi uyarabilirsin. İşte böylesini bir mağfiret ve güzel bir mükâfatla müjdele.
12
Muhakkak biz ölüleri diriltiriz. Onların ileri gönderdiklerini de, geride bıraktıklarını (izlerini) da yazarız. Biz, her şeyi apaçık bir kitapta (Levh-i Mahfûz’da) sayıp yazmışızdır.
13
Onlara, şu şehir halkını misal getir: Hani onlara elçiler gelmişti.
14
Hani onlara iki elçi göndermiştik de onları yalanlamışlardı. Bir üçüncüsü ile onlara destek vermiştik. (Onlar:) «Biz, size gönderilen elçileriz.» demişlerdi.
15
Elçilere dediler ki: Siz de ancak bizim gibi birer insansınız. Rahman, herhangi bir şey indirmedi. Siz sadece yalan söylüyorsunuz.
16
Elçiler ise: «Rabbimiz biliyor ki biz, size gönderilen elçileriz.» diye karşılık verdiler.
17
«Bizim görevimiz apaçık tebliğden başka bir şey değildir.»
18
Onlar dediler ki: «Doğrusu siz, bize uğursuz geldiniz. Eğer bu işe bir son vermezseniz, sizi taşlarız ve bizden size acı bir azap dokunur.»
19
(Elçiler) dediler ki: «Sizin uğursuzluğunuz kendinizdendir. Size öğüt verildi diye mi (uğursuzluğa uğradınız)? Doğrusu siz çok ileri giden bir topluluksunuz».
20
Derken beldenin öbür ucundan bir adam koşarak geldi ve; «Ey kavmim! Bu elçilere uyunuz.» dedi.
21
Sizden herhangi bir ücret istemeyen bu kimselere tabi olun. Çünkü onlar hidayete ermiş kimselerdir.
22
Ben, beni yaratana ne diye ibadet etmeyecekmişim? Üstelik siz yalnız ona döndürüleceksiniz.
23
«O’nu bırakıp da başka ilahlar mı edineyim? Eğer Rahman; bana bir zarar vermek istese, onların şefaati bana hiçbir fayda sağlamaz ve beni kurtaramazlar.»
24
Bu takdirde ben muhakkak apaçık bir sapıklık içinde olurum.
25
«Şüphesiz ben; Rabbinize iman ettim. Beni dinleyin!»
26
Ona: «Cennet’e gir!» denildi. O da: «Keşke kavmim bilseydi.» dedi.
27
«Rabbimin beni bağışladığını ve beni ikrama layık kimselerden kıldığını.»
28
Kendisinden sonra kavmi üzerine (onları cezalandırmak için) gökten hiçbir ordu indirmedik. İndirecek de değildik.
29
(Onları helâk eden) Korkunç sesten başka bir şey değildi. Bir anda sönüp gittiler.
30
Yazıklar olsun o kullara! Ne zaman kendilerine bir peygamber gelse muhakkak onunla alay ederlerdi.
Sonraki 30 ayet →