2
Bunlar apaçık kitabın ayetleridir.
3
İman eden bir toplum için, Mûsâ ve Firavun’un haberlerinden bir kısmını sana hak olarak okuyacağız.
4
Firavun, yeryüzünde üstünlük/büyüklük taslayıp, oranın halkını fırkalara/gruplara ayırdı. Onlardan bir grubu zayıf ve güçsüz bırakıyor, erkek çocuklarını boğazlıyor, kadınlarını sağ bırakıyordu. Çünkü o, bozgunculardan idi.
5
Biz ise, ülkede güçsüz bırakılanlara ihsanda bulunmak ve onları önderler yapmak ve onları (oraya) mirasçı kılmak istiyorduk.
6
Onları ülkede güç sahibi kılmak, Firavun ile Hâmânʼa ve ordularına, onlardan (İsrailoğulları’ndan gelecek diye) korktukları şeyi göstermek (istiyorduk).
7
Mûsâ’nın anasına: «Onu emzir, onun adına bir tehlikeden korkarsan onu hemen denize bırak. Korkma ve üzülme. Şüphesiz biz onu sana döndürecek ve onu peygamberlerden kılacağız» diye ilham ettik.
8
Firavun hanedanı onu bulup aldılar. Sonunda onlara düşman ve başlarına dert olacaktı. Çünkü Firavun, Hâmân ve orduları suçlu idiler.
9
Firavun’un karısı: «Benim ve senin için göz aydınlığıdır! Onu öldürmeyin, belki bize faydası dokunur ya da onu evlat ediniriz.» dedi. Oysa onlar farkında değillerdi.
10
Mûsâ’nın annesi kalbi bomboş olarak sabah etti. Eğer biz, (vaadimize) iman edenlerden olması için onun kalbini pekiştirmemiş olsaydık, neredeyse işi açığa vuracaktı.
11
(Annesi) Mûsâ’nın kız kardeşine; «Onu takip et!» dedi. O da uzaktan gözetledi. Onlar ise farkında değillerdi.
12
Biz daha önceden (annesine geri verilinceye kadar) ona sütanalarını haram etmiştik. Bunun üzerine (kız kardeşi) dedi ki: «Sizin için ona bakacak, hem de ona iyilikte bulunacak bir aile göstereyim mi?»
13
Böylece onu; gözü aydın olsun, üzülmesin ve Allah’ın vaadinin hak olduğunu bilsin diye annesine geri döndürdük. Fakat, onların çoğu bilmezler.
14
Mûsâ kemal/olgunluk çağına ulaşınca ona, hüküm ve ilim verdik. İyileri işte böyle ödüllendiririz.
15
O halkın haberi olmadığı bir sırada şehre girdi ve kavga eden iki adam gördü. Birisi kendi tarafından, diğeri düşmanlarından idi. Kendi tarafından olan, düşmanına karşı yardım istedi. Mûsâ da ona bir yumruk vurdu, adamı öldürdü. Bu, Şeytan’ın işindendir. O, apaçık yoldan saptıran bir düşmandır, dedi.
16
«Rabbim! Ben kendime zulmettim, beni bağışla!» dedi. Allah da onu bağışladı. Nitekim O, çokça bağışlayandır, çokça merhamet edendir.
17
«Rabbim! Bana verdiğin nimetle, artık asla günahkârlara destek olmayacağım.» dedi.
18
Şehirde korku içinde, etrafı gözetleyerek sabahladı. Bir de ne görsün; dün kendisinden yardım isteyen adam yine feryat edip yardım istiyordu. Mûsâ ona: «Sen, besbelli azgının/sapkının birisin.» dedi.
19
Mûsâ, ikisinin de düşmanı olan kimseyi tutup yakalamak isteyince: «Ey Mûsâ! Dün birisini öldürdüğün gibi beni de öldürmek mi istiyorsun?» dedi. «Sen, ıslah edenlerden olmayı değil, ülkede bir zorba olmayı istiyorsun.» dedi.
20
Şehrin öteki ucundan bir adam koşarak geldi: «Mûsâ!» dedi. «İleri gelenler seni öldürmek için hakkında görüşüyorlar. Hemen çık git! Ben, senin (iyiliğin) için nasihat edenlerdenim.»
21
Bunun üzerine korku içinde etrafını gözetleyerek oradan çıkıp gitti. «Rabbim!» dedi. «Beni zalim kavimden kurtar.»
22
Medyen’e doğru yönelince: «Umarım Rabbim beni doğru yola iletir» dedi.
23
Medyen suyuna varınca üst tarafında (davarlarını) sulayan bir grup insan buldu. Onların berisinde ise karışmasın diye (koyunlarını) kollayan iki hanım buldu. «Haliniz nedir» dedi. «Çobanlar gidinceye kadar biz sulamayız. Babamız ise çok yaşlı bir ihtiyardır» dediler.
24
Bunun üzerine Mûsâ, onların (davarlarını) sulayıp bir gölgeye çekilerek: «Rabbim doğrusu bana indireceğin hayra muhtacım» dedi.
25
İki kadından biri utana utana Mûsâ’nın yanına gelerek: «Babam bizim hayvanlarımızı sulamana karşılık ücret vermek için seni çağırıyor.» dedi. Mûsâ - aleyhisselam - onun yanına varınca başından geçen olayları anlattı. O da: «Artık korkma, o zalim kavimden kurtuldun.» dedi.
26
İkisinden biri dedi ki: «Babacığım onu ücretle tut. Çünkü senin ücretle tuttuklarının en iyisi kudretli ve emin bir kişidir.»
27
«Ben, sekiz yıl bana ücretle çalışman karşılığında şu iki kızımdan birini sana nikâhlamak istiyorum. Eğer bunu on yıla tamamlarsan da, bu sendendir. Sana zorluk çıkarmak istemem. İnşallah beni, salih kimselerden bulacaksın.» dedi.
28
(Mûsâ) «Bu (sekiz ya da on sene), benimle senin arandadır. Bu iki süreden hangisini yerine getirirsem, bana bir haksızlık edilmesin. Allah, söylediklerimize vekildir.» dedi.
29
Mûsâ süreyi tamamlayıp ailesi ile yola çıkınca Tûr’un yan tarafından bir ateş gördü. Ailesine: Siz durun, çünkü ben bir ateş gördüm. Belki ateşten size bir haber yahut ısınmanız için size ateşten bir parça getiririm, dedi.
30
Oraya varınca o mübarek yerdeki vadinin sağ kıyısından o ağaçtan ona şöyle seslenildi: «Ey Mûsâ, muhakkak ben âlemlerin Rabbi olan Allah’ım.
Sonraki 30 ayet →