1
Tâ, Sîn. Bunlar, Kur’an’ın ve apaçık kitabın ayetleridir.
2
Müminler için bir hidayet ve bir müjdedir.
3
Onlar, namazı ikame ederler, zekâtı verirler ve ahirete de kesin olarak iman ederler.
4
Şüphesiz, ahirete iman etmeyenlerin amellerini kendilerine süslü göstermişizdir. Bu yüzden onlar körü körüne bocalayıp dururlar.
5
İşte en kötü azap onlarındır ve onlar ahirette de en çok hüsrana uğrayanlardır.
6
Muhakkak sen Kur’ân’ı Hakîm, Alîm olan (Allah katından) almaktasın.
7
Hani Mûsâ aile halkına demişti ki: «Ben gerçekten bir ateş gördüm. Size ondan bir haber getirir yahut ısınmanız için size bir kor ateş getiririm.»
8
Oraya geldiğinde kendisine şöyle seslenildi: «Ateşin yanında bulunan ve çevresinde olanlar bereketli kılınmışlardır. Âlemlerin rabbi olan Allah, her türlü noksanlıktan uzaktır.»
9
«Ey Mûsâ, şüphesiz ki ben Azîz ve Hakîm olan Allah’ım.»
10
«Asanı bırak.» Onun ince yılanmış gibi hareket ettiğini görünce arkasına bakmaksızın dönüp gitti. «Korkma ey Mûsâ, çünkü benim katımda rasûller korkmaz.
11
«Ancak kim zulmeder de sonra (yaptığı) kötülüğün yerine iyilik yaparsa; bilsin ki şüphesiz ben çok bağışlayıcıyım, çok merhamet edenim.»
12
«Elini koynuna sok. Firavun’a ve onun kavmine gönderilen dokuz mucizeden biri olarak, kusursuz bembeyaz olarak çıksın. Şüphesiz onlar fasık bir kavimdir.»
13
Nitekim ayetlerimiz kendilerine gerçeği gösterecek biçimde gelince; «Bu apaçık bir sihirdir.» dediler.
14
Kendileri de bunlara yakînen inandıkları halde, zulüm ve kibirlerinden ötürü onları inkâr ettiler. Bozguncuların sonunun nasıl olduğuna bir bak!
15
Andolsun biz Dâvud’a ve Süleyman’a bir ilim verdik. İkisi de: «Bizi Mümin kullarının pek çoğuna üstün kılan Allah’a hamdolsun» dediler.
16
Süleyman, Dâvud’a mirasçı olmuş; «Ey insanlar! Bize kuşların dili öğretildi ve bize her şey verildi.» demişti. İşte bu apaçık bir lütuftur.
17
Süleyman’a cinlerden, insanlardan ve kuşlardan orduları toplandı. Hepsi birlikte sevkediliyorlardı.
18
Nihayet karınca vadisine geldikleri vakit bir karınca; «Ey karıncalar! Yuvalarınıza girin. Süleyman ve ordusu farkına varmadan sizi ezmesinler.» dedi.
19
Süleyman, onun bu sözüne tebessüm ile gülerek dedi ki: «Ey Rabbim! Beni, bana ve ana babama verdiğin nimetlere şükretmeye ve razı olacağın salih ameller işlemeye sevk et ve beni rahmetinle salih kullarının arasına kat!»
20
Kuşları denetledi ve: «Neden Hüdhüd’ü göremiyorum? Yoksa kayıplardan mı oldu? dedi.
21
«Bana (mazeretini gösteren) apaçık bir delil getirmedikçe kesinlikle onu ağır bir şekilde cezalandıracağım ya da keseceğim.»
22
Derken hüdhüd çok geçmeden geldi ve (Süleyman’a) şöyle dedi: «Senin bilmediğin bir şey öğrendim. Sebe’den sana sağlam bir haber getirdim.»
23
Ben, onlara hükmeden, kendisine her şeyden (bolca) verilmiş ve büyük bir tahtı olan bir kadın buldum.
24
«Onu ve kavmini Allah’tan başka Güneşe secde eder buldum. Şeytan onlara amellerini süslü göstermiş ve onları doğru yoldan alıkoymuş. Onun için onlar doğru yola gelemiyorlar.»
25
«Göklerde ve yerde gizli olanı ortaya çıkaran, sizin gizlediğiniz ve açığa vurduğunuz şeyleri bilen Allah’a secde etmesinler diye (Şeytan onları yoldan çıkarmış.)»
26
«Allah odur ki, ondan başka (hak) ilâh yoktur. Azîm olan Arş’ın Rabbidir.»
27
Süleyman, Hüdhüd’e şöyle dedi: «Doğru mu söylüyorsun, yoksa yalancılardan mısın, göreceğiz.»
28
«Şu mektubumu götür, onlara at, sonra da onlardan bir tarafa çekil; böylelikle bir bakıver, neye başvuracaklar?»
29
Sebe kraliçesi Belkıs dedi ki: «Ey ileri gelenler! Bana çok önemli bir mektup bırakıldı.»
30
O; Süleyman’dan, Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla (başlıyor).
Sonraki 30 ayet →