2
Bu, Rabbinin Zekeriya kuluna olan merhametinin zikredilmesidir.
3
Hani o, Rabbine gizlice yalvarmıştı.
4
O, şöyle demişti: «Rabbim! Şüphesiz kemiklerim zayıflayıp gevşedi ve ağarmış saçıyla başım yaşlılık aleviyle tutuştu. Sana dua etmekle de ey Rabbim, hiç bir zaman bedbaht olmadım.»
5
«Ben arkamdan gelecek yakınlarım için endişeliyim. Karım ise kısırdır, bana katından bir evlat bağışla.»
6
«Bana da Yakupoğulları’na mirasçı olsun. Rabbim onu razı olacağın bir kimse kıl.»
7
«Ey Zekeriya! Gerçekten biz sana Yahya adında bir oğul müjdeleriz. Bundan önce kimseye bu adı vermemiştik.»
8
«Rabbim! Hanımım kısır ve ben de son derece kocamışken nasıl oğlum olur ki?» dedi.
9
(Melek) Dedi ki: «Öyle. (Ama) Rabbin buyurdu ki: Bu, benim için pek kolaydır. Çünkü sen daha önce bir şey değilken seni yarattım.»
10
Zekeriyya: «Rabbim, öyleyse bana (çocuğumun olacağına) bir işaret ver.» dedi. Allah da: «Senin işaretin, sapasağlam olduğun halde insanlarla (üç gün) üç gece konuşamamandır.» dedi.
11
Derken Zekeriya mabedden halkının karşısına çıktı ve onlara «Sabah akşam (Allah’ı) tesbih edin!» diye işaret etti.
12
«Ey Yahya! Kitabı tam bir kuvvetle tut.» Biz ona daha çocukken hikmeti verdik.
13
Katımızdan bir merhamet ve arınmışlık vermiştik. O takva sahibiydi.
14
Ana babasına karşı itaatkârdı. Büyüklük taslayan ve isyankâr bir kimse değildi.
15
Doğduğu gün, öldüğü gün ve yeniden dirileceği gün ona selam olsun.
16
Kitapta Meryem’i de an! Hani o, ailesinden ayrılarak doğu tarafında inzivaya çekilmişti.
17
Sonra onlarla kendi arasında bir perde germişti. Derken biz ona ruhumuzu (Cebrâil’i) gönderdik. Ona tam bir insan suretinde göründü.
18
Meryem: «Senden Rahman’a sığınırım, eğer takvâ sahibi bir kimse isen» dedi.
19
Cebrâil: «Ben ancak Rabbinin elçisiyim. Sana tertemiz bir çocuk bağışlamak için gönderildim.» dedi.
20
Meryem: «Bana hiçbir insan dokunmadığı ve iffetsiz bir kadın olmadığım hâlde, benim nasıl çocuğum olabilir?» dedi.
21
Cebrâil: «Evet, öyle! Rabbin diyor ki: O benim için çok kolaydır. Onu insanlara bir mucize, katımızdan bir rahmet kılmak için böyle takdir ettik. Bu, zaten (ezelde) hükme bağlanmış bir iştir.» dedi.
22
Böylelikle ona gebe kaldı da böylece onunla ıssız bir yere çekildi.
23
Doğum sancısı onu bir hurma ağacına yöneltti. «Keşke bundan önce ölseydim de büsbütün unutulup gitmiş olsaydım!» dedi.
24
Bunun üzerine (İsâ) Onun (Meryem’in) altından şöyle seslendi: «Üzülme, Rabbin senin alt tarafından bir su arkı kılmıştır.»
25
«Hurma ağacını kendine doğru silkele ki, sana taze hurma dökülsün.»
26
Ye, iç, gözün aydın olsun. İnsanlardan birini görecek olursan; «Şüphesiz ben Rahmân’a susmayı adadım. Bugün hiçbir insan ile konuşmayacağım.» de!
27
Onu taşıyarak kavmine götürdü: «Ey Meryem! Gerçekten sen görülmedik bir iş yaptın» dediler.
28
«Ey Hârûn’un kızkardeşi! Baban kötü birisi değildi, annen de iffetsiz değildi.» dediler.
29
Bunun üzerine (çocuğu) işaret etti. «Onlar da biz, beşikteki bir çocukla nasıl konuşabiliriz?» dediler.
30
Dedi ki: «Muhakkak ben Allah’ın kuluyum. Bana o kitabı vermiş ve beni nebî kılmıştır.»
Sonraki 30 ayet →