1
Elif, lâm, mîm.* (Muhammed’e inen bu Kur’ân, işte bu gibi harflerden müteşekkildir, buna rağmen onun benzeri bir sure getiremiyorsunuz.) [ Not: Bazı surelerin başında bulunan “Elif, lâm, mîm. Tā, sîn. Yâ, sîn.” gibi harflere huruful mukattaa denir. Âlimler bu harflerin tefsiri hakkında ihtilaf etmişlerdir. Bazı âlimler bu harflerin, Kur’ân’daki surelerin isimleri olduğunu söylemiştir. Bazı âlimler bu konuda hiçbir tevil yapmayıp manasını Allahu Teâlâ’ya havale etmiştir. Bazı âlimler de Allahu Teâlâ’nın bu harflerle kâfirlere meydan okuduğunu söylemiştir ve bu, en kuvvetli görüştür. Çünkü Allahu Teâlâ, bu harflerle başlayan surelerde, bu harflerin hemen akabinde Kur’ân’ı zikrederek “İşte bu Kur’ân, sizin bildiğiniz bu harflerden meydana gelmiştir. Öyleyse bildiğiniz bu harflerden meydana gelmiş olan Kur’ân’ın aynısını veya bir suresinin benzerini haydi, siz de meydana getirin bakalım!” şeklinde meydan okumuştur. Her ne kadar Kur’ân Arapların kullandığı harflerden meydana gelmişse de üslubunda bir hayat ve canlılık vardır. Fakat insanların sözleri asla böyle değildir. ]
2
Allah, kendisinden başka ibadete layık ilah olmayandır. O (ٱلۡـحَـيّ) el-Ḥayy’dır (mahlukatın hayatına benzemeyen, başlangıcı ve sonu olmayan mükemmel hayat sahibidir), (ٱلۡـقَـيُّـوم) el-Kayyûm’dur (hiçbir şeye muhtaç olmayan, kendisi dışındaki her şeyin hem var oluşlarında hem de varlıklarının devamında her an kendisine muhtaç olduğu yüce zattır).
3
Ey rasulüm! (Senin, İsa’nın ve bütün mahlukatın rabbi olan) Allah sana kitabı (Kur’ân’ı) hakla (bildirdiği haberleri doğru, verdiği hükümleri adaletli ve bütün ihtilafları çözücü) ve daha önce indirdiği kitapları (onların Allah tarafından gönderildiğini) doğrulayıcı olarak indirdi. Ondan önce de (Musa’ya) Tevrât’ı ve (İsa’ya) İncîl’i indirdi. Allah’ın indirdiği bu kitapların hepsi, insanlara hidayet (dinlerinde ve dünyalarında onları ıslah eden her şeyi ihtiva) edicidir. Furkan’ı (her konuda hakkı ve bâtılı birbirinden ayıran şeri, kevni ve akli delilleri) da indirdi. Muhakkak ki Allah’ın (tek hak rab ve tek hak ilah olduğunu, İsa’nın da O’nun kulu olduğunu bildiren) apaçık delillerini (öğrendikleri hâlde bunları) inkâr eden kâfirler için (kıyamet gününde) şiddetli azap vardır. Biliniz ki Allah mülkünde (عَـزِيـز) ʿAzîz’dir (dilediğini yapan ve hiçbir şeyin kendisini âciz bırakamayacağı yüce zattır), intikam sahibidir (hakkı ve bâtılı apaçık ortaya koymak için indirdiği delilleri bile bile reddedip bunlara muhalefet eden kâfirleri, yaptıklarına karşılık cezalandırandır).
4
Ey rasulüm! (Senin, İsa’nın ve bütün mahlukatın rabbi olan) Allah sana kitabı (Kur’ân’ı) hakla (bildirdiği haberleri doğru, verdiği hükümleri adaletli ve bütün ihtilafları çözücü) ve daha önce indirdiği kitapları (onların Allah tarafından gönderildiğini) doğrulayıcı olarak indirdi. Ondan önce de (Musa’ya)Tevrât’ı ve (İsa’ya)İncîl’i indirdi. Allah’ın indirdiği bu kitapların hepsi, insanlara hidayet (dinlerinde ve dünyalarında onları ıslah eden her şeyi ihtiva) edicidir. Furkan’ı (her konuda hakkı ve bâtılı birbirinden ayıran şeri, kevni ve akli delilleri) da indirdi. Muhakkak ki Allah’ın (tek hak rab ve tek hak ilah olduğunu, İsa’nın da O’nun kulu olduğunu bildiren) apaçık delillerini (öğrendikleri hâlde bunları) inkâr eden kâfirler için (kıyamet gününde) şiddetli azap vardır. Biliniz ki Allah mülkünde (عَـزِيـز)ʿAzîz’dir(dilediğini yapan ve hiçbir şeyin kendisini aciz bırakamayacağı yüce zattır), intikam sahibidir (hakkı ve bâtılı apaçık ortaya koymak için indirdiği delilleri bile bile reddedip bunlara muhalefet eden kâfirleri, yaptıklarına karşılık cezalandırandır).
5
Bilin ki ne yerde ne de gökte hiçbir şey Allah’a gizli değildir (O, her şeyi en ince teferruatıyla bilendir).
6
Ey insanlar! Sizi annelerinizin rahimlerinde dilediği gibi şekillendiren O’dur. Allah’tan başka gerçek rab ve ilah yoktur, ibadetleri hak eden yalnız O’dur. O; (ٱلۡـعَـزِيـز) el-ʿAzîz’dir (her meselede dilediği gibi hüküm veren, kendisinden hesap sorulmayan, emrine muhalefet edenleri hak ettikleri şekilde cezalandıran ve dilediğini cezalandırırken hiçbir şekilde engellenemeyendir), (ٱلۡـحَـكِـيـم) el-Ḥakîm’dir (hikmetiyle her şeyi yerli yerine koyan, sadece hakkı söyleyen, her fiili doğru ve mükemmel olan, emirlerine karşı gelenleri hikmeti gereği cezalandırandır).
7
Ey rasulüm! (Göklerde ve yerde hiçbir şey kendisine gizli olmayan, ibadete kendisinden başkası layık olmayan, tek gerçek rab ve ilah olan) O yüce zat sana Kur’ân’ı indirdi. O kitapta muhkem (delalet ettiği mana açık olan ve hiçbir ihtilafa mahal bırakmayan) ayetler vardır, onlar kitabın anasıdır (aslıdır; ihtilaf edildiğinde mutlaka onlara başvurulması gerekir). Ayetlerin bir kısmı da müteşabihtir (delalet ettiği mana açık olmayıp ihtilafa sebep olabilen ayetlerdir). Kalplerinde haktan sapma eğilimi olanlar, (muhkem ayetleri bırakıp) Kur’ân’ın müteşabih ayetleriyle amel etmek isterler. Bunu, fitne (fesat) çıkarmak ve (ayetleri heva ve heveslerine göre) tevil etmek için yaparlar. Müteşabih ayetlerin gerçek manasını yalnız Allah bilir ve ilimde derinleşenler şöyle derler: “Biz bunlara (müteşabih ayetlere) iman ettik, (muhkem ve müteşabih ayetlerin) hepsi Rabbimizin katından indirilmiştir.” Bu açıklamalardan ancak akıl sahipleri öğüt alır (muhkem ve müteşabih ayetlere iman edip müteşabih ayetleri muhkem ayetlere göre anlar).
8
(İlimde derinleşenler şöyle dua ederler) “Ey Rabbimiz! Bizi hidayete (Kur’ân’ın muhkem ve müteşabih ayetlerine imana) muvaffak kıldıktan sonra kalplerimizi (müteşabih ayetlere tâbi olup haktan sapanlar gibi) saptırma ve bize kendi katından bir rahmet ver (üzerinde bulunduğumuz hak dininde bizi sabit kıl). Muhakkak ki sen (ٱلۡـوَهَّـاب) el-Vehhâb’sın (ihlasla sana yönelen kullarını dinin üzere sabit kalmaya muvaffak kılan yalnız sensin).”
9
“Ey Rabbimiz! Muhakkak ki sen, geleceğinde hiçbir şüphe olmayan kıyamet gününde bütün insanları bir araya toplayacaksın (o gün bizi affet ve bize mağfiret et). Muhakkak ki rabbimiz olan Allah vâdini yerine getirir (ihlasla O’na iman eden, Kur’ân’ın emirleriyle amel edip rasulüne tâbi olan kullarını, onlara vâdettiği af, mağfiret ve cennetle mükâfaatlandırır).”
10
Muhakkak ki (Allah’ı zatında, sıfatlarında ve fiillerinde birlemeyen, gönderdiği son rasulünü ve ona indirdiklerini) inkâr eden kâfirleri (ahiret gününde) ne malları ne de çocukları, Allah’tan (O’nun azabından) koruyup kendilerine bir fayda verebilir. İşte onlar, cehennem ateşinin yakıtı olacaklardır.
11
İşte bu kâfirlerin gittikleri yol da Firavun ile ona tâbi olan kavminin seçkinleri ve onlardan daha önce yaşamış olan (Âd, Semûd, Lut kavmi gibi kâfir) kavimlerin gittikleri yoldur. Onlar, (rasulleri ve onlarla gelen) apaçık ayetlerimizi yalanlamışlardı da Allah onları işledikleri küfür, şirk ve günahlardan dolayı azapla yakalamıştı (onları bu azaptan ne malları ne de çocukları kurtarabilmişti). Bilin ki Allah, (böyle yapanlara) azabı şiddetli olandır.
12
Ey rasulüm! Kâfirlere (kendilerine Allah’ın apaçık ayetlerini getirdiğin hâlde sana tâbi olmayan, Allah’ı zatında, sıfatlarında ve fiillerinde birlemeyi inkâr edenlere) de ki: “(Küfür ve şirk üzerinde kaldığınız müddetçe) Yenileceksiniz ve (bu inanç üzere ölürseniz) cehenneme sürüleceksiniz. Orası kalınacak ne kötü bir yerdir!”
13
(Ey Muhammed’in getirdiği gerçek tevhidi ve ona tâbi olmayı reddeden kâfirler!) Birbiriyle savaşmak için (Bedir’de) karşı karşıya gelmiş olan iki toplulukta sizin için bir delil (ibret ve öğüt) vardır. Onlardan biri (Muhammed ve ona tâbi olan mu’minler) Allah yolunda (Allah’ın şeriatini hayatın her alanında hâkim kılmak için) savaşıyordu, diğeri ise kâfir (Allah’ın tevhidini, Muhammed’in risaletini, Kur’ân’ı inkâr eden ve hayatlarını beşerî kanunlara göre düzenlemek isteyen Kurayşli müşrik) topluluktu. (Müşriklerin sayısı kat kat fazla olmasına rağmen Allah’tan bir nimet olarak) Mu’minler, gözleriyle müşrikleri kendilerinin sadece iki katı büyüklükte görüyorlardı. Bilin ki Allah, dilediğini yardımıyla destekler (muzaffer kılar). Muhakkak ki bu anlatılanlarda akıl sahipleri için (zaferin sayıyla değil Allah’ın yardımıyla olduğuna dair) bir ibret (öğüt) vardır.
14
Nefsani arzular; özellikle kadınlar, çocuklar, yığın yığın biriktirilmiş altın ve gümüşten mallar; iyi eğitilmiş, gösterişli, güzel atlar; enam olan (erkeği ve dişisiyle deve, sığır, koyun ve keçi cinsi) hayvanlar ve ekinler (dünyada imtihan vesilesi olarak) insanlara cazip (çekici) kılındı. Bütün bunlar, dünya hayatında (insanların sadece yaşamları boyunca faydalanabildiği) fâni şeylerdir. (Ey insanlar!) Bilin ki iyi dönüş yeri, Allah’ın sadece (mu’minler için) ahiret gününde hazırladığı yerdir (cennettir; ebedî ve gerçek mutluluk oradadır).
15
Ey rasulüm! De ki: “Elde etmeyi arzuladığınız bu nefsani arzulardan daha hayırlı olanı size bildireyim mi? (Bu, Allah’tan korkanlara verilecek olan mükâfaattır.) Allah’tan korkanlara (O’nun emirlerini yerine getirip yasaklarından uzak duranlara) ahiret günü Rableri katında sarayları ve ağaçları altından ırmaklar akan ve içinde ebedî kalacakları cennetler, tertemiz (her türlü maddi ve manevi pislikten arınmış) hanımlar ve (nimetlerin en üstünü olan) Allah’ın rızası vardır.” Bilin ki Allah, kullarını görendir (O’nun rızasını kazanmak için nefsin arzuladığı şeyleri terk edenler ile nefsin arzuladığı şeyleri elde etmek için Allah’ın emirlerine uymayanları bilendir ve ona göre hesap soracaktır).
16
Onlar (gerçek manada Allah’a iman edip Allah’ın rızasını nefsî arzularına tercih eden mu’minler) şöyle dua ederler: “Ey Rabbimiz! Muhakkak ki biz, (hiç şüphe etmeden ihlasla sana, gönderdiğin rasulüne ve indirdiklerine) iman ettik (ve tâbi olduk). İşlediğimiz günahları bağışla ve bizi ateş azabından koru (bizi cehennem azabıyla cezalandırma).”
17
Onlar (Allah’ın rızasını nefsî arzularına tercih eden gerçek mu’minler); sabırlıdırlar (Allah’ın emirlerini yerine getirip yasaklarından kaçınmada, Allah yolunda her türlü eziyet ve musibete dayanmada tahammül gösterirler), sadıktırlar (söz ve amelleri kalplerindeki imana uygun olanlardır), kānitîndirler (Allah’ın emrini, tam manasıyla itaat ederek yerine getirirler), mallarını Allah’ın razı olduğu şekilde harcarlar ve daha önce işlemiş oldukları günahların bağışlanması için seher vakitlerinde ibadet yaparak Allah’a dua ederler.
18
Allah adaleti ayakta tutarak (kâinatta var ettiği delillerle ve gönderdiği rasullerle) kendisinden başka gerçek ilah olmadığına şahidlik etti (bunu çok açık bir şekilde bildirdi). Melekler ve ilim sahipleri de Allah’tan başka gerçek ilah olmadığına ve yalnız O’na ibadet edilmesi gerektiğine şahidlik ettiler. Bilin ki Allah’tan başka gerçek ilah yoktur (O; zatında, sıfatlarında ve fiillerinde tektir, O’ndan başka ibadete layık hiçbir ilah yoktur). O (ٱلۡـعَـزِيـز) el-ʿAzîz’dir (her meselede dilediği gibi izzetle hüküm veren, kendisinden asla hesap sorulmayan, âciz bırakılması mümkün olmayan ve tevhidi bozup sahte ilahlara taparak şirk koşanları hak ettikleri şekilde cezalandırmaya kadir olan yüce zattır), (ٱلۡـحَـكِـيـم) el-Ḥakîm’dir (hikmetiyle her şeyi yerli yerine koyan, sadece hakkı söyleyen, her fiili doğru ve mükemmel olan, emirlerine karşı gelenleri hikmeti gereği cezalandırandır).
19
Allah katında (ahirette) kabul edilecek olan din, sadece (Allah’a teslim olup O’na boyun eğmek ve itaat etmek manasındaki) İslam dinidir. Kitap verilenler (Yahudi ve Hristiyanlar), kendilerine (Allah tarafından) ilim ulaştıktan sonra, (dünya metaı, makam ve mevki elde etme sebebiyle) birbirlerine haset ettikleri için ihtilafa düştüler. Kim Allah’ın ayetlerini (delillerini bile bile) inkâr ederse bilsin ki Allah, hesabı çabuk olandır (kulların yaptığı amelleri en ince teferruatına kadar, hiçbir şeye ihtiyaç duymadan bilendir).
20
Ey rasulüm! Eğer (sana gelen Necran Hristiyanları dinin ve İsa hakkında) seninle cedelleşmeye kalkarlarsa onlara şöyle de: “Ben yüzümü Allah’a teslim ettim (ihlaslı olarak kalbim, dilim ve bütün bedenimle Allah’a boyun eğdim), bana tâbi olanlar da Allah’a benim gibi teslim oldular.” Kendilerine kitap verilen Yahudi ve Hristiyanlar ile kendilerine kitap verilmeyen müşriklere şunu da söyle: “(Allah’ı zatında, sıfatlarında ve fiillerinde birleyerek, bütün ibadetleri yalnız O’na yaparak, her çeşidiyle tağutları reddederek ve bana tâbi olarak Allah’a) Teslim oldunuz mu?” Eğer (sana tâbi olarak Allah’a ve O’nun emirlerine) teslim olurlarsa muhakkak ki (her konuda hakka ulaştıran) doğru yolu bulmuş olurlar. Eğer (davet ettiğin şeylerden) yüz çevirirlerse bil ki sen, sadece (emrettiğim şeyleri) tebliğ edici bir rasulsün. Elbette Allah kullarını görendir (rasulüne tâbi olanlar ile tâbi olmayanları bilir ve ona göre hesap soracaktır).
21
Ey rasulüm! Kendilerine gelen Allah’ın ayetlerini (delil ve mucizelerini) inkâr edenleri, haksızlık yaparak nebileri öldürenleri ve insanlar arasında adaleti (emri bil maruf ile nehyi anil münker yapan ve bunu) emredenleri öldüren kimseleri çok acı verici azapla müjdele!
22
İşte onların (Allah’ın apaçık ayetleri geldiği hâlde rasulüne tâbi olmayanlar ile rasullerini ve hakka davet eden mu’minleri öldürenlerin yaptıkları iyi) amelleri dünyada ve ahirette boşa gitmiştir. (Allah onları cezalandırdığı zaman) Onların (kendilerini azaptan kurtaracak) hiçbir yardımcıları da olmayacaktır.
23
Ey rasulüm! Kendilerine kitaptan pay verilmiş olanlar (Medine civarında yaşayan Yahudi âlimleri, ihtilaf ettikleri İbrahim’in Yahudi veya Hristiyan olmadığı ve senin Allah’ın son rasulü olup herkesin sana tâbi olması gerektiği konularında) aralarında hüküm vermesi için (inandıklarını söyledikleri) Allah’ın kitabını (Tevrât’ı) hakem tayin etmeye çağrıldıklarında, onlardan bir grubun buna (kitaba muhakeme olmaya) yanaşmayıp (heva ve heveslerine uymadığı için onun hükümlerini kabul etmekten) yüz çevirdiğini görmedin mi?!
24
Onların (Yahudilerin) bu şekilde bile bile haktan yüz çevirmelerinin sebebi, “Ateş bizi ancak (buzağıya taptığımız) belli günler kadar yakacaktır (sonra biz ateşten çıkıp cennete gireceğiz).” diye iddia etmeleridir. Allah’a iftira atarak uydurdukları bu bâtıl inançlar ise onlara Allah’ın dinine karşı gelme (dine iftiralar atma ve inandıklarını iddia ettikleri Tevrât’ın hükümlerinden yüz çevirme) konusunda cesaret verdi.
25
Onları (bâtıl inançları sebebiyle Allah’a iftira atan ve haktan yüz çeviren kâfirleri), geleceğinde hiçbir şüphe olmayan ahiret günü bir araya topladığımızda ve herkese, iyi olsun kötü olsun yaptığı amellerin karşılığı eksiksiz verildiğinde hâlleri nasıl olacak?! Onlar, zulmedilmeksizin hak ettikleri cezayı göreceklerdir.
26
Ey rasulüm! (Allah’ı övüp yücelterek) De ki: “Ey Allah’ım! Sen, (dünya ve ahirette her) mülkün yegâne sahibisin. Mülkü dilediğine verirsin, dilediğinden de mülkü geri alırsın. Dilediğini (mülk ve saltanat vererek) yüceltirsin, dilediğini de (mülk ve saltanatını alarak) alçaltırsın. Her türlü nimet senin elindedir* (nimetlerin tek sahibi sensin). Muhakkak ki sen her şeye kadirsin (dilediğini yaparsın, hiç kimse seni engelleyemez).” [ Not: Bütün ehlisünnet âlimleri Allahu Teâlâ’yı cisim ve cisme ait her türlü özellikten tenzih etmiştir. Yed kelimesinin zahiri manası el uzvu olduğu ve uzuvlar da cismin özelliklerinden olduğu için yed kelimesine asla zahiri manasını vermemiş ve el uzvu olarak anlamamışlardır. Bazı ehlisünnet âlimleri, sahabelerin yaptığı gibi Allahu Teâlâ’yı zahiri manasından tenzih ederek ayet ve hadislerde geçen yed (el) kelimesini, ayet ve hadislerde nasıl zikredilmişse aynı şekilde okuyup geçmiş, bu konuda hiçbir araştırma yapmamış, soru sormamış, neden, nasıl dememiş ve manasını Allahu Teâlâ’ya havale etmiştir. Bazı ehlisünnet âlimleri ayet ve hadislerde Allahu Teâlâ hakkında zikredilen yed (el) kelimesinin Allahu Teâlâ’nın bir sıfatı olduğunu söylemiştir. Bazı ehlisünnet âlimleri de ayet ve hadislerde Allahu Teâlâ hakkında zikredilen yed (el) kelimesine, konuların siyakına, sibakına ve karinelerine bakarak zahiri manası dışında, Arapçada bulunan ve Allahu Teâlâ’nın zatına layık olan bir mana vermiş; fakat verdikleri mananın kesin Allahu Teâlâ’nın kastettiği mana olduğunu asla iddia etmemişlerdir. Yed (el) kelimesini bu şekilde tevil eden ehlisünnet âlimleri, ayet ve hadislerin siyakına, sibakına ve karinelerine bakarak yerine göre bu kelimeye, Allahu Teâlâ’nın zatına layık olan “kuvvet, kudret, mülk, dilediği şekilde tasarruf etme, nimet, rahmet, mağfiret, yardım, destek olma” gibi manalar vermiş veya sözdeki sıla manasında ya da bir amelin üstünlüğünü ve önemini belirtmek için kullanıldığını söylemişlerdir.
Bazen de Allahu Teâlâ hakkında yedeyn (iki el) kelimesi kullanılmıştır. Ehlisünnet âlimleri bunu, taalluku; yaratılan varlığa değer, üstünlük, ayrıcalık ve şeref vermek olan bir sıfat olarak anlamışlardır, asla zahiri manasında uzuv ve temas etme olarak anlamamışlardır. ]
27
“Ey Allah’ım! Sen geceyi gündüze sokarsın (geceyi kısaltıp gündüzü uzatırsın), gündüzü de geceye sokarsın (gündüzü kısaltıp geceyi uzatırsın); ölüden diriyi çıkarırsın (kâfirden mu’mini, tohumdan bitkiyi, meniden insanı çıkardığın gibi), diriden de ölüyü çıkarırsın (mu’minden kâfiri, bitkiden tohumu, insandan da meniyi çıkardığın gibi) ve dilediğini hesapsız (karşılık beklemeden ve mülkünün eksilmesinden korkmaksızın) rızıklandırırsın.”
28
Mu’minler, mu’minleri bırakıp da kâfirleri veli edinmesinler (onları sevmesinler, Müslümanlar aleyhine desteklemesinler, sırdaş edinmesinler, onlara dinlerinde yardımcı olmasınlar ve İslam’ın izin vermediği yardım ve desteği yapmasınlar). Kim böyle yaparsa Allah’ın dininden hiçbir şey üzere olamaz. Ancak (onların sulta ve hâkimiyeti altında bulunduğunuzda) onlardan korkarak (eziyetlerini defetmek için) takiyye yapmanız (kalbinizdeki düşmanlığı gizleyerek, onların küfürlerine ve dinlerine katılmadan, mu’minler aleyhine yardım etmeden, sadece dillerinizle onlardan olduğunuzu zahiren göstermeniz) hariç… Ve Allah sizi, kendisine karşı gelmekten sakındırıyor. Bilin ki dönüş, Allah’adır (dünyada yaptıklarınızın hesabını soracaktır).
29
Ey rasulüm! (“Mu’minleri bırakıp kâfirleri veli edinmeyin.” dediğin kişilere) Şunu da söyle: “(Sakın kâfirleri veli edinmeyin. Çünkü) Kalplerinizdekini (kâfirlere velayı) gizleseniz de açığa vursanız da Allah onu bilir (ve kâfirleri veli edindiğiniz için kaldıramayacağınız bir cezayı hak edersiniz). Bilin ki Allah, göklerde ve yerde olan her şeyi en ince ayrıntısıyla bilir ve Allah, (size dilediği cezayı vermeye kadirdir; çünkü O) her şeye kadirdir (hiçbir şey O’nu âciz bırakamaz).”
30
Her nefsin yaptığı iyi amelleri ve yaptığı kötü amelleri eksiksiz karşısında bulacağı gün (ahiret günü) unutulmasın! İşte o gün, kötülük yapanlar kötü amelleri ile arasında çok uzak bir mesafe olmasını temenni edecektir. Ve Allah sizi kendisine karşı gelmekten sakındırmaktadır. Ve bilin ki Allah, kullarına karşı (رَءُوف) Raûf’tur (merhametlidir; doğru yolu bulup cehennem yoluna sapmamanız için size müjdeleyici ve uyarıcı rasuller göndermiştir, ahirette pişman olmamak için onlara tâbi olun).
Sonraki 30 ayet →