1
Ḳalem ḥaḳḳı‐çun, daḫı melā’ikeler yazduġı bitigler ḥaḳḳı‐çun.
2
Sen Tañrıñ ni‘meti‐y‐ile delü degülsin.
3
Daḫı saña minnetsüz müzd vardur.
4
Daḫı sen ulu ḫūy üzeresin.
5
Sen göreçeksin, anlar daḫı görürler.
7
Senüñ Tañrıñ bilicidür yolından azanı. Daḫı bilicidür doġru yol dutıcıları.
9
Dilediler ki yumuşaḳlıḳ idesiz, anlar daḫı yumuşaḳlıḳ ideler.
10
Daḫı uyma her yalan and içene ẕelīl ve ḫor,
11
ġıybet söyleyiciye, arañuzda söz gezdüriciye,
12
ḫayr ḳaytarıcıya uyma, yamanlıġı çoḳ ẓālime uyma,
13
aġır yüklü yazuḳlardan, andan ḥarām‐zāde,
14
olduġı‐çun māl eyesi ve oġul ḳız eyesi.
15
Ḳaçan oḳunsa üstine āyetlerümüz, eyitdi: Bu düzmesidür ilerükilerüñ.
16
‘Alāmet ider‐biz burnı üstine.
17
Biz anları ṣınaduḳ, ṣınaduġumuz gibi bostān ehlini, Yemen iḳlīminde, andiçdükleri vaḳt ki anı keseler ṣabāḥ olduḳda.
19
Pes gezdi anuñ üstine gice‐y‐ile Tañrı ‘aẕābı, anlar uyuḳlamışlarken.
20
Pes ol bostān ḳapḳara yandı, gice gibi oldı.
21
Biri birine ḳıġırdılar ṣabāḥ vaḳtında
22
ki: Gidüñüz ekinlerüñüze, eger siz keserseñüz.
23
Pes gitdiler, biri birine gizlü söyleyüp
24
ki girmesün bu gün üstüñüze dilenciler
25
ve gitdiler miskinleri ḳaytarmaġa ḳādirler‐iken.
26
Ol vaḳt ki anı ol ḥālde gördiler, eyitdiler: Biz azmışlaruz.
27
Bel ki biz maḥrūmlaruz.
28
Eyitdi anlaruñ arasında rāyı yaḫşı olan: Ben size eyitmedüm mi, niçün tesbīḥeylemezsiz?
29
Eyitdiler: Münezzehdür bizüm Tañrımuz, biz ẓālimler‐iduḳ.
30
Pes biri birine melāmet itmege başladılar.
Sonraki 22 ayet →