1
Bu sūre āyetlerindendür beyān idici kitābuñ.
2
Biz indürdük bu Ḳur’ānı ‘Arab dilince. Ola kim añlayasız.
3
Biz ḥikāyet iderüz saña yā Muḥammed ḥikāyetlerüñ yaḫşısı[nı], biz saña vaḥyeyledügümüzle bu Ḳur’ānı. Egerçi sen Ḳur’ān indüginden burun sañaġāfil idüñ‐ise daḫı.
4
Ẕikr eyle ol vaḳtı ki eyitdi Yūsuf atasına: Yā atam, ben düşde gördüm ki onbir yılduz, daḫı güneş‐ile ay baña sücūd eylediler.
5
Ya‘ḳūb eyitdi: İy oġlum, ḫaber virme bu düşüñi ḳardaşlaruña. Pes seniöldürmege bir ḥīle iderler. Taḥḳīḳ şeyṭān ādem oġlına ulu düşmandur.
6
Anuñ gibi seni iḫtiyār ideçekdür Tañrı Ta‘ālā nübüvvet‐ile ve meleg‐ile ögre‐decekdür saña düşler ta‘bīrini. Daḫı tamām ideçekdür ni‘metlerinisenüñ üstüñe, Ya‘ḳūb ehline daḫı. Nite kim tamām eyledi atalaruña sendenburun ki İbrāhīmdür ve İsḥāḳdur. Taḥḳīḳ senüñ Çalabuñ her nesneyi ki bili‐cidür, ḥikmetler issidür.
7
Taḥḳīḳ ḳıṣṣasında Yūsuf‐ıla ḳarındaşlarınuñ ‘ibretler vardur ṣorıcılar[a].
8
Ol vaḳt ki eydürler biri birine: Yūsuf‐ıla ḳardaşı sevgülü midür bizümatamuz[a] bizden? Ḥāl budur ki bir cemā‘at‐biz. Taḥḳīḳ bizüm atamuz uluazġunluḳ içindedür.
9
Öldürüñüz Yūsufı, yā anı bıraġuñuz bir yire, ḥattā ki yaluñuz size ḳala atañuz. Daḫı anı bıraḳduḳdan ṣoñra ṣāliḥlerden olasız.
10
Anlaruñ birisi eyitdi ki Yehūdādur: Yūsufı öldürmeñ, lākin ḳuyuya bı‐raġuñuz, alsun gitsün anı misāfirlerüñ niçesi, eger siz benüm meşveretümişlerseñüz, didi. |
11
Ṭanışup eyitdiler atalarına: Ne oldı saña bizden Yūsuf üstine bizüm‐çüninanmazsın, didiler. Daḫı biz aña şefḳat idicilerdenüz, didiler.
12
Gönder Yūsufı bizümle ṭañla ṣaḥrāya. Yirüz, içerüz, oynaruz daḫı biz anıṣaḳlaruz, didiler.
13
Ataları eyitdi: Beni ḳayġuya ve ḥasrete ḳarışdurursız, anı alup gitmeñ. Daḫıḳorḳarın ki anı ḳurt yiye, siz andan ġāfil‐iken.
14
Eyitdiler: Anı ḳurt yise biz cemā‘at‐iken, ol vaḳtda biz ziyānlulardan olu‐ruz.
15
Pes ol vaḳt ki Yūsufı aldılar gitdiler. Daḫı danışdılar kim anı ḳuyuya bı‐raġalar. Vaḥy eyledi Yūsufa ki sen anlara ḫaber vireceksin bu işlerini anlarbilmezler iken.
16
Geldiler atalarına giçe‐y‐ile aġlayup.
17
Eyitdiler: İy atamuz, biz gitdük idi atlarumuz segirdim‐ile. Daḫı ḳoduḳ idiYūsufı ḳumāşlarumuz ḳatında. Pes anı ḳurt yidi. Daḫı sen bize inanmazsın ki biz girçek söylesevüz daḫı.
18
Daḫı getürdiler Yūsuf göñlegin yalan ḳana bulaşmış. Ya‘ḳūb eyitdi: Bel ki nefsüñüz size bir iş bildürdi, işledüñüz. Pes ṣabr ider‐men yaḫşı ṣabreylemek. Daḫı Allāha ṣıġınuram siz işledügüñüz işlere.
19
Daḫı ol ḳuyuya misāfirler geldi, ḳondı. Pes gönderdiler saḳḳālarını ṣu ge‐türmeg‐içün. Pes ḳoġasın ḳuyuya ṣaldı, Yūsuf yapışdı. Saḳḳā eyitdi: Nebaḥtlu, uşbu güzel oġlan elüme girdi, didi. Daḫı ṣaḳladı anı, kimseye bildür‐medi. Tañrı Ta‘ālā bilicidür, anlar işledügi işi daḫı.
20
Ṣatun aldılar Yūsufı ḳardaşları ve ṣatdılar az bahā‐y‐ıla ki hīç yaman aḳçaidi ṣayılmış. Daḫı anlar anı almaḳda, ṣatmaḳda zāhidlerden idi.
21
Daḫı eyitdiler ol kişiler ki Yūsufı ṣatun almış idi Mıṣr şehrinden ‘avratınaki Zelīḫā idi: Yūsufı yaḫşı bisle, ola ki bir gün bize yaraya, yā özini oġulidinevüz, didi. Anuñ gibi berkitdük Yūsuf ḥükmini yir yüzinde, daḫı ög‐retmeg‐içün özine düşler te’vīlini. Tañrı Ta‘ālā ġālibdür emrine, lākin çoḳ kişi‐ler bilmezler.
22
Ol vaḳt ki buluġlik maḳāmına yitişdi. Virdük aña ḥükm‐ile ‘ilmi. Anuñ gibi cezā virür‐biz muḥsinlere.
23
Daḫı yamanlıḳ istedi ol ‘avrat ki Yūsuf anuñ evinde idi özinden. Daḫı ḳa‐puları yapdı. Eyitdi: Sen gel baña, didi. Yūsuf eyitdi: Ne‘ūẕü bi’llāh ki bu işedüşem, beni ṣatun alan ḫocam baña iḥsān eyledi, anuñ iḥsānı cezāsı ehlineḫāyinlıḳ mıdur? didi. Ẓālimler iflāḥ olmazlar.
24
Taḥḳīḳ ḳaṣd eylemiş‐idi Zelīḫā Yūsufa. Yūsuf daḫı aña meyl eylemiş‐idieger Tañrı burhānın görmese‐y‐di. Anuñ gibi giderürüz anuñ üstinden ziyān‐ıla yamanlıḳları. Taḥḳīḳ Yūsuf bizüm muḫliṣ ḳullarumuzdandur.
25
Yūsuf ilerü, Zelīḫā ardınca çıḳdılar ḳapuya. Zelīḫā yapışdı ardından göñle‐gin yırtdı. İkisi daḫı ḫocaların ṭuydılar ḳapuda ṭurmış. Zelīḫā eyitdi erine: Cezāsı degül midür ol kimesnenüñ ki senüñ ehlüñe yamanlıḳ ḳaṣd eyleye? İllāzindāna bıraḳmaḳ, ya ḳatı ‘aẕāb eylemek.
26
Yūsuf eyitdi: Özi diledi benden yamanlıḳ, ben rāżī olmadum. Daḫıṭanuḳluḳ virdi bir kiçi[cü]gez beşikde belenmiş Zelīḫā ehlinden. Eger Yūsuf göñlegi öñinden yırtılmış ise Zelīḫā sözi girçekdür, Yūsuf yalancı‐lardandur.
27
Eger göñlegi ardından yırtılmış ise Zelīḫā sözi yalandur, Yūsuf girçekler‐dendür, didi.
28
Pes ol vaḳt ki gördi Yūsuf göñlegi ardından yırtılmış. Eyitdi: Yā ‘avratlar,bu sizüñ mekrüñüzdendür. Taḥḳīḳ sizüñ mekrüñüz ve ḥīleñüz uludur, didi.
29
İy Yūsuf, geç bu işden kimseye bildürme sen. Daḫı yā Zelīḫā, istiġfār eyleAllāha günāhuñ‐ıçun. Taḥḳīḳ sen ḫaṭā işledüñ sen, didi.
30
Daḫı nice ‘avratlar eyitdi Mıṣr şehrinde: Melik ‘avratı kendü ḳulından ya‐manlıḳ istedi, didiler. Yüregin anuñ sevmegi ḳapladı. Taḥḳīḳ biz anı uluazġunluḳ içinde görürüz, didiler.
Sonraki 30 ayet →