2
Ve hükümleri olan Kur’an’a andolsun.
3
Muhakkak ki sen gönderilmiş resullerdensin.
4
Dosdoğru bir yol üzerindesin.
5
O, güçlü ve merhametli olan (Allah’ın) indirdiği yoldur.
6
Babaları uyarılmamış ve gaflet içinde bulunan bir topluluğu uyarman için (seni gönderdik).
7
Elbette onların çoğunun üzerine o söz (ceza) hak oldu; çünkü onlar iman etmiyorlar.
8
Muhakkak ki biz, onların çenelerine kadar boyunlarına halkalar geçirdik, bu yüzden kafaları yukarı doğru kalkıktır.
9
Ve önlerine bir set, arkalarına da bir set koyduk; onları kuşattık, artık onlar göremezler.
10
Ve onları uyarsan da uyarmasan da onlar için birdir; iman etmezler.
11
Ancak sen, zikre (Kur’an’a) uyan ve görmediği hâlde Rahman olan Rabbinden çekinen kimseyi uyarabilirsin. (İşte) böylesini bir bağışlanma ve ikram edilecek bir mükâfatla müjdele.
12
Muhakkak ki biz, ölüleri diriltiriz; önden ne gönderdilerse ve (bıraktıkları iyi-kötü) eserleri kaydederiz. Her şeyi apaçık bir rehberde sayıp kaydettik.
13
Ve onlara, kendilerine resuller geldiği zaman, o kent halkının meselesini anlat.
14
Onlara iki resul gönderdiğimizde ikisini de yalanladılar. Onları bir üçüncü ile güçlendirdik; ardından dediler ki: “Şüpheniz olmasın ki biz size gönderilen resulleriz.”
15
Dediler ki: “Siz de bizim gibi bir beşerden başka değilsiniz; Rahman hiçbir şey indirmemiştir. Siz yalancılarsınız.”
16
Dediler ki: “Rabbimiz biliyor ki gerçekten biz size gönderilen resulleriz.”
17
Ve bize düşen sadece apaçık bir şekilde (vahyi) size eriştirmektir.
18
Dediler ki: “Biz kesinlikle sizin yüzünüzden uğursuzluğa uğradık. Eğer (tebliğinize) son vermezseniz sizi taşlarız ve bizden size bir azap dokunacaktır.”
19
Dediler ki: “Uğursuzluğa siz kendiniz düştünüz. Eğer hatırlarsanız (anlarsınız ki), aksine siz ölçüyü taşıran bir toplumsunuz.”
20
Ve uzak bir şehirden bir adam koşarak geldi ve dedi ki: “Ey kavmim, gönderilen elçilere uyun.”
21
“Sizden ücret istemeyenlere uyun; çünkü onlar doğru yoldadırlar.”
22
“Bana ne oluyor ki beni yaratıp şekil ve düzen verene kulluk etmeyeyim? Dönüşünüz de O’nadır.”
23
“O’ndan ayrı ilahlar mı edinirim? Eğer Rahman bana bir zarar vermek isterse, onların şefaati benden hiçbir şeyi gideremez ve (zararı) benden savamaz.”
24
“Eğer ben (ilahlar edinirsem) o zaman kesinlikle apaçık bir sapkınlığın içinde olurum.”
25
“Şüphesiz ki ben Rabbinize iman ettim; beni dinleyin.”
26
(O koşup gelen öldürülünce) ona denildi ki: “Gir cennete.” (Ve öldürülen) dedi ki: “Keşke kavmim bilseydi.”
27
“Rabbimin beni bağışladığını ve beni ikram edilenlerden kıldığını.”
28
Onun kavminin üzerine ondan sonra gökten bir ordu indirmedik ve indirecek de değiliz.
29
Eğer bir şey olduysa o da, bir tek çığlığın ardından onların ölüp yok olmasıdır.
30
Ey üzerlerine pişmanlık çöken kullar! Kendilerine elçilerden bir elçi gelmez ki, ille de onunla alay etmiş olmasınlar.
Sonraki 30 ayet →