2
Bu, Rabbinin kulu Zekeriya’ya merhametinin anışıdır.
3
Rabbini gizli bir çağırışla çağırdığı zaman,
4
Dedi ki: "Rabbim, gerçekten kemiklerim gevşedi, başımdaki saçlar ağararak beyazlaştı. Sana olan duamda da hiç mahrum kalmadım.’’
5
Gerçekten ben, benden sonraki yakın çevremden korkuyorum ve benim hanımım da kısırdır; kendi katından bana bir veli (benim yerime geçecek bir dost) bağışla.
6
Bana ve Yakub efradına varis olsun, Rabbi de ondan razı olduğu biri olsun.
7
Ey Zekeriya!.. Gerçekten biz seni bir çocukla müjdeliyoruz ve onun ismi de Yahya’dır. Önceden de kimseye onu (Yahya’yı) isim yapmadık.
8
Dedi ki: "Rabbim, benden çocuk nasıl olabilir? Hanımım kısırdır ve bendeki ihtiyarlık da had safhadadır."
9
(Melek elçi) Dedi ki: "Bu böyledir, fakat Rabbin; o bana göre kolaydır. Şüphesiz ki sen daha önce hiçbir şey değilken ben seni yarattım" dedi.
10
(Zekeriya) Dedi ki: "Rabbim, benim için (bir çocuğum olacağına dair) bir kanıt ver." Dedi ki: "Sana kanıt, insanlarla üç gece boyunca konuşmamandır."
11
Ardından da (Zekeriya) mihrabdan kavminin karşısına çıktı ve onlara (Allah’ı) sabah erkenden ve akşam tesbih etmelerini vahyetti (konuşamadan işaretle onlara anlattı).
12
"Ey Yahya!.. Kitabı kuvvetle tut." Ve biz ona çocukken hükmü verdik.
13
Katımızdan kendisine bir yumuşaklık ve temizlik verdik ve o takvâ sahibi idi.
14
Ve anne-babasına iyilikle davranan biri ve zorba, asi biri de değildi.
15
Doğduğu gün, öleceği gün ve tekrar diriltileceği gün de üzerine selâm olsun.
16
(Resûlüm) Ailesinden ayrılıp doğuda bir yere gittiği zaman kitapta Meryem’i de hatırlat.
17
Ve onlarla arasına bir perde edinmişti ve ona ruhumuzu gönderdik; kendisine bir insan gibi göründü.
18
(Meryem) Dedi ki: "Ben senden kesin olarak Rahman’a (Allah’a) sığınırım; eğer takvâ sahibi biri isen (benden uzaklaş)."
19
Dedi ki: "Ancak ben, Rabbin tarafından sana bir temiz çocuk hibe etmem için gönderilen bir resulüm."
20
Dedi ki: "Bana bir beşer temas etmemişken ve ben bir azgınlık yapmamışken çocuğum nasıl olabilir?"
21
Dedi ki: "Evet öyledir, ancak Rabbin —o bana kolaydır— biz onu insanlara bizden bir ayet ve rahmet yapacağız. Bu iş olup bitmiştir."
22
Ve ona (İsa’ya) hamile kaldı ve uzak bir mekana çekildi.
23
Ardından ona gelen doğum sancısı ile bir hurma dalına yöneldi ve “Keşke bundan önce ölseydim de unutulup giden biri olsaydım” dedi.
24
Ona alt tarafından (bir melek) seslenerek dedi ki: “Üzülme, Rabbin alt yanında akan bir su meydana getirdi.”
25
Hurma dalını kendine doğru salla, üzerine taze olgun hurma düşsün.
26
Göz aydınlığıyla ye, iç; eğer insanlardan birini görürsen de ki: "Ben Rahman’a oruç adadım, bugün hiçbir insanla konuşmayacağım."
27
Ardından onu (İsa’yı) alarak kavmine geldi. Dediler ki: "Ey Meryem, gerçekten bize tuhaf bir şeyle geldin."
28
"Ey Harun’un kız kardeşi! Baban kötü iş yapan biri değildi ve annen de azmış biri değildi."
29
Ve (Meryem) ona (İsa’ya) işaret etti. Dediler ki: "Beşikteki bir çocukla nasıl konuşuruz?"
30
(İsa) Dedi ki: "Ben gerçekten Allah’ın kuluyum. Bana kitap verdi ve beni bir nebi yaptı.
Sonraki 30 ayet →