1
YÜZ EKŞİTTİ; yüz çevirdi;
2
Görmeyen / A’mâ yanına geldi diye!
3
Sana ne bildiriyor? Umulur ki o arınır;
4
Yahut öğüt alır da ona Öğütler yarar sağlar.
5
Her neyse kendisini müstağni (ihtiyaçsız) görmüş kimseye gelince;
6
Sen onu iknaya çalışıyorsun.
7
Arınmamasından sana ne?
8
Her neyse sana koşarak gelmiş kimse can atıyor;
10
Sen ona aldırış etmiyorsun.
11
Hayır! Bu, bir tezkire’dir / hatırlatma’dır.
12
Dilemiş kimse onu düşünüp öğüt aldı.
13
Kerîm / şerefli kılınmış sahifelerde!
16
Ergin şerefli (elçilerin)!
17
Kahrolası İnsan ne kadar nankör!
18
Onu hangi şeyden yarattı?
19
Bir nutfe’den (damla’dan) yarattı; takdîr etti.
20
Sonra ona Yol’u kolaylaştırdı.
21
Sonra onu öldürdü; kabire koydurdu.
22
Sonra, dilediği zaman, onu yeniden diriltip yaydı.
23
Hayır! Yetkili (yönetici) olduğu şeyi tam yerine getirmedi.
24
İnsan kendi yemeğine baksın!
25
Biz, Su’yu akıttıkça akıttık.
26
Sonra Yer’i / Toprağı yardıkça yardık.
27
Böylece orada filizlendirip bitirdik tahıllar!
30
Uçsuz bucaksız (gür) bahçeler!
Sonraki 12 ayet →