Ana SayfaMealler › Mahmut Özdemir

Mahmut Özdemir

Mahmut Özdemir
Mahmut Özdemir meali ile okumaya başla
Yusuf 1 / 111
1
Elif Lâm Râ! Bunlar Mübîn (Açıklayıcı / Açık) Kitab’ın âyetleridir.
M. Özdemir 12:1
2
Biz, onu anlaşılır bir kur’ân (okuyuş) olarak indirdik. Umulur ki akledersiniz.
M. Özdemir 12:2
3
Biz, sana bu Kur’ân’ı vahyetmekle, bundan önce Gâfiller’den olduğun Kıssalar’ın en güzelini anlatıyoruz.
M. Özdemir 12:3
4
Hani, babasına YÛSUF: -"Babacığım! Onbir yıldızı, Güneş’i ve Ay’ı gördüm; onları, bana secde etmekteyken gördüm" dedi.
M. Özdemir 12:4
5
Dedi ki: -"Oğlum! Rüyanı kardeşlerine anlatma! Sana bir düzenek kurarlar. Şeytan, İnsan için açık bir düşmandır".
M. Özdemir 12:5
6
Senin rabbin seni böyle seçer; Olaylar’ın yorumundan sana öğretir; önceden babaların İbrahim’e ve İshak’a nimetini tamamladığı gibi Yakub’un ailesine ve sana nimetini tamamlar. Senin rabbin, hakîm alîmdir.
M. Özdemir 12:6
7
And olsun YÛSUF’da ve kardeşlerinde, İsteyenler (Soranlar) için âyetler vardır!
M. Özdemir 12:7
8
Dediler ki: -"Biz birbirine tutkun bir kuvvet iken, Yûsuf ve kardeşi bizden babamıza daha sevgili! Babamız, elbette açık bir şaşkınlık içinde!".
M. Özdemir 12:8
9
-"Yûsuf’u öldürün veya onu bir yere atıverin ki; babanızın yüzü / ilgisi size kalsın! Ondan sonra salih (iyi) bir kavim olursunuz".
M. Özdemir 12:9
10
İçlerinden bir söz sahibi dedi ki: -"Yûsuf’u öldürmeyin! Eğer yapacaksanız, onu Kuyu’nun dibine atın! Onu, (gelip geçen) Yolcular’ın birisi alıp götürür".
M. Özdemir 12:10
11
Dediler ki: -"Ey babamız! Senin neyin var, Yûsuf’u bize emanet etmiyorsun? Biz, onun için (iyiniyetli, samimi) nasihatçıyız".
M. Özdemir 12:11
12
Yarın onu bizimle birlikte gönder! Otlasın, oynasın! Biz, onun için koruyucularız.
M. Özdemir 12:12
13
-"Onu götürmeniz gerçekten beni çok üzüyor! Korkarım ki siz ondan gâfilken / dikkatsizken / tedbirsizken onu Kurt yer!" dedi.
M. Özdemir 12:13
14
-"Biz birbirine tutkun bir kuvvet iken, eğer onu Kurt yerse biz, o zaman elbette hüsrana düşenleriz / zarar edenleriz" dediler.
M. Özdemir 12:14
15
Bunun üzerine onu götürdüler. Kuyu’nun dibine bırakma kararında birleştiler / anlaştılar. -"Onlar farkında olmazken onların bu işini onlara haber verirsin" diye ona vahyettik.
M. Özdemir 12:15
16
Ağlayarak akşamleyin babalarına geldiler.
M. Özdemir 12:16
17
-"Ey babamız! Biz, yarışmak üzere gittik. Yûsuf’u eşyalarımızın yanında bıraktık. Derken onu Kurt yedi! Sadıklar (doğru söyleyenler) isek de, sen bize inanacak / güvenecek değilsin" dediler.
M. Özdemir 12:17
18
Gömleğinin üzerine yalancıktan bir kan sürdüler. Dedi ki: -"Hayır! Belki de nefsiniz sizi bir işe sürükledi. Artık güzel bir sabır! Vasfettiğiniz (nitelediğiniz) şeylere karşı Müsteân / Yardım İstenecek Olan ancak Allah’tır".
M. Özdemir 12:18
19
Bir kervan geldi; sucularını gönderdiler; derken kovasını sarkıttı. -"Heyy müjde! Bu bir oğlan çocuk!" dedi. Onu buluntu bir ticarî emtia olarak sakladılar. Ne işliyorlarsa Allah bilmektedir.
M. Özdemir 12:19
20
Onu, bir kaç dirhemlik çok düşük bir bedele değiştirdiler. Bu konuda "İsteksizler"den idiler.
M. Özdemir 12:20
21
Mısır’dan / Şehir’den, onu satın almış kimse karısına dedi ki: -"Onun bakımını (barınmasını) güzel yap! Umulur ki bize yarar sağlar veya onu evlad ediniriz". Olaylar’ın yorumundan ona öğretelim diye Yûsuf’u Arz’da / Ülke’de güçlü konuma böyle getirdik. Allah kendi işine galiptir; ama İnsanlar’ın çoğu bilmez".
M. Özdemir 12:21
22
Erginliğine ulaştığında ona ilim ve hüküm (hikmet) verdik. Muhsinler’i / İyilik-Güzellik Edenler’i böyle mükâfatlandırırız.
M. Özdemir 12:22
23
Evinde bulunduğu kadın onun nefsinden murat almak istedi. Kapılar’ı sıkı sıkı kapattı. -"Hadi, gelsene!" dedi. -"Allah’a sığınırım! O, benim bakımımı (barınmamı) en güzel yapmış rabbimdir / efendimdir. Şu bir gerçektir ki; Zâlimler iflâh olmaz / kurtuluşa ermez" dedi.
M. Özdemir 12:23
24
And olsun, ona arzu duydu; o da ona arzu duydu. O, rabbinin bürhanını / kanıtını / işaretini ya görmüş olmasaydı! İşte böyle onu Fuhuş’tan / Çirkin İşler’den ve Kötülük’ten uzak tutmamız içindir. O, bizim İhlâslı (Samimi arı-duru) kullarımızdandır.
M. Özdemir 12:24
25
İkisi de Kapı’ya koşuştular. Arkadan onun (Yûsuf’un) gömleğini yırttı. Kapı’nın yanında kocasını buldular. Dedi ki: -"Senin hanımına karşı kötü istekte bulunmanın cezası hapsedilmekten veya acıveren bir azâptan başkası değildir".
M. Özdemir 12:25
26
(Yûsuf) Dedi ki: -"Benim nefsimden o murat almak istedi". Kadının ailesinden bir tanık (şahid) şöyle tanıklık etti: -"Onun gömleği önden yırtılmışsa, (kadın) doğru söylemiştir. O Yalancılar’dandır".
M. Özdemir 12:26
27
Onun gömleği arkadan yırtılmışsa, (kadın) yalan söylemiştir. O Doğru Söyleyenler’dendir".
M. Özdemir 12:27
28
Gömleğinin arkadan yırtılmış olduğunu gördüğünde dedi ki: -"Anlaşıldı! Bu, sizin düzeneklerinizdendir (aldatmalarınızdandır). Sizin düzeneğiniz çok büyüktür".
M. Özdemir 12:28
29
-"Yûsuf! Bundan yüz çevir (aldırış etme / unut)! (Kadın!) Sen de günahın için bağışlanma dile! Sen, Yanlış Yapanlar’dansın / Günah İşleyenler’densin".
M. Özdemir 12:29
30
Şehir’deki kadınlar da: -"Azîz’in karısı, genç hizmetçisinin nefsinden murat almak istemiş! Kara sevdaya tutulmuş! Biz, onu açık bir sapkınlık içinde görüyoruz" dediler.
M. Özdemir 12:30