1
(Ey Peygamber!) De ki: “Sığınırım insanların Rabbine,”¹
1 Bu sûrenin 6 ayetinin sonu hep “s” harfiyle bitmektedir. Adeta fısıltı ve vesvese verenin çıkardığı sesi anımsatıyor. Burada da aliterasyon dediğimiz edebi sanatı görüyoruz. Orijinalinden okunduğunda bu sesler insana, kelimelerin anlamlarıyla anlatılan olayın bir nevi canlandırılmasını anımsatıyor.
2
“İnsanların Hükümdarına,”
3
“İnsanların Tanrı’sına;”
4
“Sinsice kötülükler telkin edenin [hannâs] şerrinden”
5
“Ki o [hannâs] insanların kalblerine [sudûr] vesvese verir;”²
2 Krş. A’râf, 7/200.
6
“O, cinlerden de insanlardan da olur.”³
3 Krş. En’âm, 6/112.