1
Kıyamet gününe yemin ederim.
2
Kendini kınayan nefse de yemin ederim.
3
İnsan, kemiklerini bir araya getirmeyeceğimizi mi sanıyor?
4
Evet, onun parmak uçlarını bile düzenlemeye gücümüz yeter.
5
Oysa insan önündekini (:kıyameti) yalanlamak ister,
6
“Kıyamet günü ne zamanmış?” diye sorar.
7
Ama bakışlar (korku ile) donakaldığı,
9
Güneş ve Ay bir araya getirildiğinde;
10
İnsan o gün: “Kaçacak yer neresi?” der.
11
Hayır! Sığınacak hiçbir yer yok.
12
O gün, karar kılınacak yer Rabbinin huzurudur.
13
İnsana o gün, önceledikleri ve erteledikleri haber verilir.
14
Hayır! İnsan kendisinin ne olduğunu görmüştür,
15
Mazeretlerini ortaya atsa bile…
16
Dilini aceleyle hareket ettirip durma.
17
Onun toplanması ve okunması bize düşer.
18
Onu okuduğumuz zaman onun okunuşuna tâbi ol.
19
Sonra onu açıklamak yine bize aittir.
20
Hayır! Siz çarçabuk geçmekte olanı (:dünyayı) seviyorsunuz,
21
Ahireti ise terk edip bırakıyorsunuz.
22
O gün birtakım yüzler ışıl ışıl parlar,
23
Rablerine bakıp durur.
24
O gün birtakım yüzler vardır ki asıktır;
25
Bellerini bükecek bir felakete uğrayacaklarını anlarlar.
26
Hayır! Can, köprücük kemiğine gelip dayandığı zaman,
27
“Istırabı giderecek kimdir?” denilir.
28
Artık kendisi de bir ayrılık olduğunu anlamıştır.
29
Bacaklar birbirine dolaştığında;
30
O gün sevk yalnızca Rabbinedir.
Sonraki 10 ayet →