1
Nûn. Kaleme ve satır satır yazdıklarına yemin olsun ki;
2
Rabbinin nimeti sayesinde sen cinlenmiş biri değilsin.
3
Senin için kesintisiz bir mükâfat vardır.
4
Ve sen çok yüce bir ahlak üzeresin.
5
Yakında göreceksin, onlar da görecekler;
6
Hanginizin delirmiş olduğunu.
7
Rabbin kimin kendi yolundan saptığını daha iyi bilir, kimin hidayette olduğunu da daha iyi bilir.
8
Öyleyse yalanlayanlara uyma.
9
Arzu ederler ki sen onlara taviz veresin, onlar da sana taviz verip uzlaşsınlar.
10
Uyma; her yemin edip duran aşağılığa,
11
Çekiştirip, söz taşıyana,
12
Hayrı engelleyen, haddi aşan günahkâra,
13
Zorba, bunların da ötesinde kötülükle damgalanmış olana.
14
Mal ve oğullar sahibi oldu diye,
15
Ona ayetlerimiz okununca: “Öncekilerin yazılı hikâyeleridir.” der.
16
Yakında biz onun burnunu sürteceğiz.
17
Onları da tıpkı bahçe sahiplerini imtihan ettiğimiz gibi imtihan edeceğiz. Sabah olur olmaz bahçeyi hasat edeceklerine dair yemin etmişlerdi,
18
Hiçbir istisna da yapmıyorlardı.
19
Ama onlar uyurken, Rabbinden gelen bir afet bahçeyi sardı,
20
Sonunda biçilmiş tarlaya döndü.
21
Sabahleyin birbirlerine şöyle sesleniyorlardı:
22
“Haydi, ürününüzü toplayacaksanız erkenden (bahçenize) gidin.”
23
Derken aralarında fısıldaşarak yola koyuldular:
24
“Bugün bahçeye sakın hiçbir yoksul sokulmasın!”
25
Engellemeye güç yetirebileceklermiş (gibi) erkenden yola çıktılar.
26
Ama bahçeyi görünce: “Biz kesinlikle yolumuzu şaşırdık.” dediler.
27
“Yok yok! Biz mahrum bırakıldık.”
28
İçlerinden en mutedil olanı: “Ben size tesbih etmelisiniz dememiş miydim?” dedi.
29
“Rabbimiz münezzehtir, bizler zalimmişiz.” dediler.
30
Peşinden birbirlerini kınamaya başladılar.
Sonraki 22 ayet →