2
Bu rabbin kulı ve Zekeriyâ’ya olan rahmetinin zikridir.
3
Zekeriyâ bir gün hafiyyen rabbine nidâ itdi.
4
Didi ki: "Yâ rabbî dûçâr-ı za’f olan kemiklerim dermânsız kalıyor ve başım beyazlık şu’lesiyle yanıyor. Sana itdiğin du’âlardan hiç me’yûs olmadım"
5
"Benim yerime geçecek vârislerimden korkuyorum. Zevcem kısırdır bana bir vâris ihsân it"
6
"Benim ve Ya’kûb ’âilesinin vârisi olsun ve sen ândan razı ol."
7
Allâh te’âlâ "Yâ Zekeriya sana bir oğul tebşîr ideriz ismi Yahya olacakdır. Ândan evvel kimseye bu isim virilmemişdir" buyurdı.
8
Zekeriya "Benim nasıl oğlum olur, zevcem kısırdır ben de sinn-i şeyhûhate vâsıl oldum." didi.
9
Melek: "Rabbin « Size çocuk ihsân itmek benim içün kolaydır seni hiç bir şeyden halk itdim » buyurdı" didi.
10
Zekeriyâ "Yâ rabbî bana bir ’alâmet bildir." didi "Senin ’alâmetin budur: Sıhhatde oldığın halde üç gice ard arda kimseye lakırdı söylemiyeceksin." cevâbını aldı.
11
Zekeriyâ mihrâbdan kavmine doğrı çıkdı ânlara sabah ve akşam Allâh’a du’â itmelerini tenbîh iyledi.
12
Ey Yahyâ bu kitâbı ’azm-i kavî ile al, biz Yahya’ya daha sabî iken akıl virdik.
13
13, 14. Müşfik ve hulûs-u kalbe mâlik idi muttakî ve ebeveynine karşu merhametli idi aslâ cabbâr ve ’âsî değil idi.
14
13, 14. Müşfik ve hulûs-u kalbe mâlik idi muttakî ve ebeveynine karşu merhametli idi aslâ cabbâr ve ’âsî değil idi.
15
Allâh te’âlâdan âna selâm oldı, doğdığı öldiği ve tekrâr dirildiği gün havfden sâlim oldı.
16
Kitâb’da Meryem’i de zikr it ’âilesinden nasıl çekildiğini ve şarka gitdiğini anlat.
17
Yüzini peçe ile örtdi nazarlardan kaçdı biz âna tamamıyle insân şeklinde olarak Cebrâîl’i gönderdik.
18
Meryem âna "Ben sana karşu Allâh’a sığınırım eğer ândan korkuyor isen bana ta’arruz itme" didi.
19
O "Ben senin rabbin tarafından gönderildim sana zeki bir çocuk vireceğim" cevâbını virdi.
20
Nasıl çocuğım olabilür benim hiç bir erkek yanıma yaklaşmamışdır, ben fenâlık bilmem" didi.
21
"Böyle olacak rabbin « Bu benim içün kolaydır insânlara kaşu bir mu’cize ve merhametime ’alâmet olacakdır hüküm virilmişdir" buyurdı » cevâbını virdi.
22
Meryem hâmile kaldı ve uzak bir mahalle çekildi.
23
Bir hurma ağacının altında oturır iken ağrıları tutdı "Allâh istese idi de doğurmazdan evvel ölmüş ve ebediyyen unutulmuş olsaydım" [1] diyu bağırdı.
24
Aşağıdan bir sadâ geldi "Me’yûs olma rabbin senin ayakların altında bir nehir akıtdırdı ândan iç ve tahâret it" didi.
25
"Hurma ağacını sars olmuş meyveler önüne düşer.
26
O hurmadan ekl it o sudan iç ve kalbini ferah tut. Eğer bir âdem görir isen âna "Ben Allâh’a nezr itdim, bugün hiç bir âdeme söz söylemiyeceğim" di.
27
27, 28. Meryem çocığı kucağına alub kavmi nezdine gitdi. "Ey Meryem senin başına gelen çirkin bir vak’adır, Ey Hârûn’un hemşiresi senin pederin sû-i ahvâl sâhibi değil idi vâliden de fenâ kadın değil idi bu çocuk nasıl hâsıl oldı?" didiler.
28
27, 28. Meryem çocığı kucağına alub kavmi nezdine gitdi. "Ey Meryem senin başına gelen çirkin bir vak’adır, Ey Hârûn’un hemşiresi senin pederin sû-i ahvâl sâhibi değil idi vâliden de fenâ kadın değil idi bu çocuk nasıl hâsıl oldı?" didiler.
29
Meryem "Çocukdan suâl idiniz" didi. "Nasıl, beşikdeki çocuğa mı lakırdı söyleyeceğiz?" didiler.
30
Çocuk didi ki: "Ben Allâh’ın kuluyum, bana kitâb virdi ve beni peygamber yapdı.
Sonraki 30 ayet →