2
Қуръонро бар ту нозил накардаем, ки дар ранҷ Афтӣ.
3
Танҳо ҳущдорест барои он кӣ метарсад.
4
Аз ҷониби касе, ки замину осмонҳои баландро офаридааст, нозил шуда.
5
Худои раҳмон бар арш истилову иҳота дорад.
6
Аз они Ӯст он чӣ дар осмонҳову замин ва миёни онҳост ва он чӣ дар зери замин аст.
7
Ва агар сухани баланд гӯӣ, Ӯ ба рози ниҳон ва ниҳонтар огоҳ аст.
8
Оллоҳ — он ки ҳеҷ худое ғайри Ӯ нест, номҳои хуб аз они Ӯст.
9
Оё хабари Мӯсо ба ту расидааст?
10
Он гоҳ, ки оташе дид ва ба хонаводаи худ гуфт: «Ин ҷо бошед, ки ман аз дур оташе мебинам, шояд бароятон шӯълаеро биёварам ё дар рӯшноии он роҳе биёбам».
11
Чун назди оташ омад, нидо дода шуд: «Эй Мӯсо!
12
Ман Парвардигори ту ҳастам. Пойафзоратро берун кун, ки инак дар водии муқаддаси Туво ҳастй.
13
Ва ман туро интихоб кардам (ба пайғамбарӣ). Пас ба он чӣ ваҳй мешавад, гӯш дор.
14
Худои якто Ман ҳастам. Ҳеҷ Худое ғайри Ман нест. Пас Маро бипараст ва то Маро ёд кунӣ, намоз бигзор.
15
Қиёмат омаданӣ аст. Мехоҳам замони онро пинҳон дорам, то ҳар кас дар муқобили коре, ки кардааст, ҷазо бубинад.
16
Он кас, ки ба он имон надорад ва пайрави ҳавои худ аст, туро аз он (имони ба қиёмат) рӯйгардон накунад, то ба ҳалокат афтӣ.
17
Эй Мӯсо, он чист ба дасти ростат?
18
Гуфт: «Ин асои ман аст. Бар он такя мекунам ва барои гӯсфандонам бо он барг мерезам. Ва маро бо он корҳои дигар аст».
19
Гуфт: «Эй Мӯсо, онро бияфкан».
20
Бияфкандаш. Ба ногаҳон море шуд, ки медавид.
21
Гуфт: «Бигираш ва матарс. Бори дигар онро ба сурати нахустинаш бозмегардонем.
22
Дасти хеш дар бағал кун, бе ҳеҷ айбе сафед берун ояд. Ин ҳам мӯъҷизаест дигар,
23
то оятҳои бузургтари худро ба ту нишон диҳем.
24
Назди Фиръавн бирав, ки саркашӣ мекунад».
25
Гуфт: «Эй Парвардигори ман, синаи маро барои ман кушода гардон.
26
Ва кори маро осон соз.
27
Ва гиреҳ аз забони ман бикушой,
28
то гуфтори маро бифаҳманд.
29
Ва ёваре аз хонадони ман барои ман қарор деҳ
Sonraki 30 ayet →