1
آیا تو را داستان (حادثهی فراگیر) بس پوشنده(ی چهرهها) رسیده است؟
2
در چنان روزی، چهرههایی زبونند؛
3
تلاشکنندهی رنجبرندهاند؛
4
آتشی بس سوزان را شعله زنند؛
5
از چشمهای داغ (و) جوشان لبریز، نوشانیده شوند؛
6
خوراکی جز آنچه به تضرعشان آوَرَد ندارند؛
7
(خوراکی که) نه فربه کند و نه از گرسنگی بینیاز کند؛
8
در آن روزگاران چهرههایی شادابند؛
10
در بهشتی بالا و والایند؛
11
سخن بیهودهای در آنجا نشنوند؛
12
در آن چشمهای روان است؛
13
در آن تختهایی بلند است؛
14
و قدحهایی بیدسته نهاده شده؛
15
و نازبالشهایی پهلوی هم، چیده شده؛
16
و فرشهایی (زربفت)، پراکنده و گسترده.
17
آیا پس به شتر نمینگرند، (که) چگونه آفریده شده؟
18
و سوی آسمان که چگونه برافراشته شده؟
19
و سوی کوهها که چگونه (بر زمین) نصب شدهاند؟
20
و به زمین که چگونه گسترده شده؟
21
پس یادآور باش که تو، تنها، یادآورندهای (و)
23
مگر کسی که روی گردانید و کفر ورزید.
24
پس خدا او را به بزرگترین عذاب تعذیب کند.
25
بیگمان بازگشت آنان تنها سوی ماست.
26
سپس حسابشان بیامان تنها بر ماست.