1
نام پروردگار -والاترین- خود را به پاکی بستای.
2
همان که آفرید، پس سامان بخشید.
3
و آن که اندازهگیری کرد، پس راهنمایی نمود.
4
و کسی که چراگاه را برون آورد.
5
پس (از چندی) آن را خاشاکی تیرهگون گردانید.
6
ما به زودی تو را خواننده(ی آیات وحیانی) خواهیم کرد، پس (آن را) فراموش نمیکنی.
7
جز آنچه (را) خدا خواسته (که برایت نخواند). همواره او آشکار و آنچه را که نهان است میداند.
8
و (کار) تو را برای (پیمودنِ) آسانترینِ راه آسان کنیم.
9
پس به یاد(شان) آور، اگر یادواره سودمند است.
10
آن کس که بهراسد، زودا بهراستی پند گیرد.
11
و شقیترین (مکلفان) خود را از آن با کوشش، دور کند.
12
کسی که آتشی بزرگ را شعله زند.
13
سپس در آن نه بمیرد و نه زندگی کند.
14
بهراستی رستگار کرد آن کس که خود را بسی پاک گرداند.
15
و نام پروردگارش را یاد کرد، پس نماز گزارد.
16
بلکه (شما) زندگی دنیا را (بر آخرت) بر میگزینید.
17
حال آنکه آخرت نیکوتر و پایدارتر است.
18
بیگمان در صحیفههای گذشته (همچنان) این (وحی) موجود است؛
19
(در) صحیفههای ابراهیم و موسی.