1
هنگامی که منافقان نزد تو آیند گویند: «گواهی میدهیم که تو همی بهراستی پیامبر خدایی.» و خدا (هم) میداند که تو بهراستی و درستی پیامبر او هستی، و خدا گواهی میدهد که مردم دورو بیگمان سخت دروغگویانند.
2
سوگندهای خود را (چون) سپری بر خود بر گرفته، پس (مکلفان را) از راه خدا باز داشتهاند. بهراستی که آنان چه بد میکردهاند.
3
این بدین سبب است که آنان ایمان آورده، سپس کافر شدند، در نتیجه بر دلهایشان مُهر زده شد و (دیگر) نمیتوانند بفهمند.
4
و چون آنان را ببینی، هیکلهایشان تو را به شگفتی در میآورد و چون سخن گویند به گفتارشان گوش فرا میداری. ایشان دشمن (حق)اند. پس از آنان بپرهیز. خدا با آنان کشتار کرده (که) به گزاف (از حق منحرف و کنده و) افکنده میشوند.
5
و هنگامی که برایشان گفته شود: «بیایید تا پیامبر خدا برایتان پوشش بخواهد»، سرهای خود را بر میگردانند، و آنان را میبینی که متکبرانه (از راه خدا) باز میدارند.
6
بر آنان یکسان است: چه برایشان پوشش بخواهی، یا برایشان پوشش نخواهی، خدا هرگز برایشان نخواهد پوشاند. خدا بیگمان فاسقان را راهنمایی نمیکند.
7
آنان (همان) کسانیاند که میگویند: «به کسانی که نزد پیامبر خدایند انفاق مکنید، تا (از گِردَش) پراکنده شوند حال آنکه تمامی گنجینههای آسمانها و زمین از خداست ولی منافقان در نمییابند.
8
گویند: «اگر به مدینه بر گردیم همواره آنکه عزیزتر است، آن زبونتر را بیچون از آنجا بیرون خواهد راند.» حال آنکه عزت تنها برای خدا و پیامبر او و مؤمنان است؛ لیکن این دورویان نمیدانند.
9
هان ای کسانی که ایمان آوردید! (زنهار که) اموالتان و فرزندانتان شما را از یاد خدا غافل نگردانند و هر کس چنان کند، پس همآنان خودشان زیانکارانند.
10
و از آنچه روزی شما گردانیدیم، انفاق کنید، پیش از آنکه یکی از شما را مرگ فرا رسد. پس بگوید: «پروردگارم! چرا تا مدتی نزدیک (مرگ) مرا به تأخیر نینداختی تا بهراستی تصدیق کنم و از شایستگان باشم؟»
11
و هر کس اجلش فرا رسد، هرگز خدا آن را به تأخیر نمیافکند. و خدا به آنچه میکنید بسی آگاه است.