1
(تمامی) ستایشها خدایی را سزاست که آسمانها و زمین را آفرید و تاریکیها و روشنایی را نهاد. سپس کسانی که به پروردگارشان کفر ورزیدند، (غیر او را) با او برابر میشمرند.
2
اوست کسی که شما را (در آغاز) از گل آفرید، سپس مدتی را مقرّر داشت و اَجَلی (حتمی) نامیده شده نزد اوست. سپس (همین) شما (در ربوبیت او) شکی دارید.
3
و اوست خدا در آسمانها و در زمین. نهانتان و آشکارتان را میداند. و آنچه را به دست میآورید میداند.
4
و هیچ نشانهای از نشانههای پروردگارشان برایشان نمیآید، مگر آنکه (آنان) اعراضکنندگان از آن بودهاند.
5
پس همانا هنگامی که (حق) سویشان آمد با حق (همان را) تکذیب کردند. پس در آینده (حقیقتِ) خبرهای مهمِ آنچه را که به مسخره میگرفتهاند، به آنان خواهد رسید.
6
آیا ندیدند -در روزگارانی پیش از آنان- چه بسیار نسلهایی (از مردمان) را هلاک کردیم؟ در حالیکه آنان را (به گونهای) در زمین تمکّن و امکاناتی دادیم که برای شما آن تمکّن و امکانات را ندادیم و (بارانها و برفها و بادهای) آسمان را پیدرپی بر آنان فرو فرستادیم و رودبارها را از زیر جایگاهشان روان ساختیم. پس ایشان را به (همان) گناهانشان هلاک کردیم و پس از آنان نسلهای دیگری پدید آوردیم.
7
و اگر نوشتهای در کاغذی بر تو نازل میکردیم، پس آنان (هم) آن را با دستهای خود لمس میکردند، کسانی که کفر ورزیدند همانا میگفتند: «این جز سحری آشکارگر نیست.»
8
و گفتند: «چرا فرشتهای بر او نازل نشده؟» و اگر فرشتهای فرود میآوردیم، همواره کار(شان) تمام میشد؛ و پس از آن مهلت داده نمیشوند.
9
و اگر او را فرشتهای قرار میدادیم، بیگمان وی را (به صورت) مردی در میآوردیم و (همانا او را) بر آنان مشتبه میساختیم، چنان که (خودشان هم) آن را مشتبه میدارند.
10
و بیگمان پیش از تو همانا پیامبرانی به مسخره گرفته شدند. پس آنچه را مسخره میکردند، همان، گریبانگیر کسانی شد که آنان را استهزا میکردهاند.
11
بگو: «در زمین بگردید، سپس بنگرید (که) فرجام تکذیبکنندگان چگونه بوده است.»
12
بگو: «آنچه در آسمانها و زمین است از آنِ کیست؟» بگو: «از آنِ خداست.» رحمت را بر خودش مقرر گردانیده است، (که) بیگمان شما را فراسوی روز قیامت - که در آن هیچ شکّ مستندی نیست- بهراستی، بدون برگشت گرد خواهد آورد. کسانی که خودشان را باخته (و) زیان کردهاند، (هم)آنان ایمان نمیآورند.
13
و آنچه در شب و روز سکنی و سکونت دارد، تنها از آنِ اوست. و او بس شنوای بسیار داناست.
14
بگو: «آیا جز خدا را- (که) پدید آورندهی آسمانها و زمین بر مبنای فطرت توحیدی است- به سرپرستی برگزینم؟ حال آنکه او خوراک میدهد و خوراک داده نمیشود.» بگو: «من بهراستی مأمور شدم نخستین کسی باشم که تسلیم خدا شده و (نیز به من فرمان داده شده که:) “هرگز از مشرکان مباش”.»
15
بگو: «اگر به پروردگارم عصیان ورزم ، بیگمان از عذاب روزی بزرگ هراسانم.»
16
در چنان روزی، کسی که عذاب از او برگردانده شود، همانا خدا به او رحم کرده و این همان رستگاریِ بیزیانِ روشنگر است.
17
و اگر خدا به تو زیانی رساند، پس هیچ کس جز او برطرفکنندهی آن (زیان) نیست و اگر خیری به تو رساند (نیز همینگونه است). پس او بر هر چیزی بسیار تواناست.
18
و اوست که بر (سر و سامان) بندگانش چیره است و اوست بسی فرزانهی آگاه.
19
بگو: « گواهی چه چیزی (از همه) بزرگتر است؟» بگو: «خدا میان من و شما گواهی است. و این قرآن فراسوی من وحی شد تا به وسیلهی آن، شما و هر کس را که بالغ شد و (قرآن) به او رسیده هشدار دهم؛ آیا بهدرستی و بیگمان شما گواهی میدهید که با خدا، خدایان دیگری هستند؟» بگو: «من گواهی نمیدهم.» بگو: «تنها او خدایی یگانه است و من همانا از آنچه (به او) شرک میورزید بیزارم.»
20
کسانی که کتاب (وحیانی) به آنان دادهایم، همانگونه که پسران خود را میشناسند او [:پیامبر و کتابش] را (هم) میشناسند. پس کسانی که خودشان را (باخته و) زیان کردهاند، (هم)آنان ایمان نمیآورند.
21
و کیست ستمکارتر از کسی که بر خدا دروغی بست، یا با نشانههای(ربانی) او (همو و فرستادگانش را) تکذیب کرد؟ بیگمان، ستمکاران (خودشان و دیگران را) رستگار نمیکنند.
22
و روزی همهی آنان را گرد (هم) میآوریم، سپس به کسانی که شرک آوردند میگوییم: «کجایند شریکانتان که میپنداشتهاید (شریکان خدایند)؟»
23
سپس آشوب آتشبارشان (آشوبگریشان) جز این نبوده است که گفتند: «به خدا -پروردگارمان- سوگند که ما مشرک نبودهایم.»
24
بنگر، چگونه بر زیان خودهاشان دروغ گفتند و آنچه به گزاف (به خدا) نسبت میدادهاند از ایشان گم شد.
25
و برخی از آنان سوی تو گوش فرا میدارند، در حالیکه ما بر دلهایشان پردههایی افکندیم، تا آن را نفهمند و در گوشهایشان سنگینی (قرار دادهایم) و اگر هر (گونه) نشانهای را ببینند به آن ایمان نمیآورند، تا هنگامی که نزد تو میآیند (و) با تو جدال میکنند. کسانی که کفر ورزیدند، گویند: «این (کتاب) چیزی جز افسانهها، نوشتهها و بافتههای پیشینیان نیست.»
26
حال آنکه آنان (مکلفان را) از آن باز میدارند و (خود نیز) از آن دوری میکنند و جز خویشتن را به هلاکت نمیافکنند و باریکبینی نمیکنند.
27
و کاش اینان را - هنگامی که بر آتش بازداشت شدند - ببینی. پس گویند: «کاش ما باز گردانده میشدیم و (تا دیگر)با آیات پروردگارمان (همانها و او را) تکذیب نکنیم و از مؤمنان باشیم.»
28
بلکه آنچه را پیش از آن نهان میداشتهاند، برایشان آشکار شد و اگر (هم) بازگردانده شوند، حتماً به آنچه از آن منع شده بودند بر میگردند و بیگمان آنان همان دروغگویانند.
29
و گفتند: «(زندگی) جز زندگیِ دنیای ما نیست و ما (از) برانگیخته شوندگان نیستیم.»
30
و کاش بنگری چون برابر پروردگارشان بازداشت شدند و (خدا) فرمود: «آیا این حقّ نیست؟» گفتند: «آری، سوگند به پروردگارمان.» گفت: «پس به (سزای) آنچه کفر میورزیدید، (این) عذاب را بچشید.»
Sonraki 30 ayet →