1
هان ای کسانی که ایمان آوردید! به تمام قراردادها(ی خود و دیگران) وفا کنید. برای شما تمامی حیوانات زبانبستهی نعمتوار حلال گردیده، جز آنچه (حکمش) بر شما خوانده میشود؛ حال آنکه شکار را در حال احرام یا حرم حلال نشمرید. خدا هر چه را بخواهد حکم میدهد.
2
هان ای کسانی که ایمان آوردید! حرمت شعائر خدا و ماه حرام و قربانی (بینشان) و قربانیهای نشانهدار و راهیان بیتالحرام را - در حالی که فضل و خشنودی پروردگار خود را میطلبند - نگه دارید. و چون از احرام و یا حرم بیرون آمدید (میتوانید) شکار کنید. و هرگز مبادا کینهتوزی گروهی که شما را از مسجدالحرام بازداشتند، به تجاوزتان وادارد. و در نیکوکاری و پرهیزگاری با یکدیگر همکاری کنید و در گناه -تأخیراندازنده از خیر- و در دشمنی، همکاری نکنید. و از (خشم) خدا پروا نمایید که خدا همواره سختکیفر است.
3
(اینها) بر شما حرام شده است: مردار و خون (ریخته شده) و گوشت خوک و آنچه به نام غیر خدا فروافکنده و کشته شده و (حیوان) خفه شده و چوبخورده و از بلندی افتاده و شاخ خورده و آنچه درنده (از آن) خورده - مگر آنچه را (از اینها) زنده دریافته، سر ببُرید - و (همچنین) آنچه روی بتها سر بریده شده و (نیز) اینکه با تیرهای قرعه (حیوانی را، میان خود) بخش کنید؛ اینها فسق و نافرمانی (خدا)ست. امروز کسانی که کافر شدند از (کارشکنی در) دین شما نومید گردیدند، پس از اینان مترسید و از من بهراسید. امروز دین شما را برایتان کامل و نعمت خود را بر شما تمام گردانیدم و این (اسلام) را برای شما (به عنوان) طاعتی (شایسته و بایسته و پیوسته) پسندیدم؛ پس هرکس (در این جریان و مانند آن) دچار تنگی و تنگنایی شود، بی آنکه به گناهی متمایل باشد، (اگر آنچه را منع شده است انجام دهد) خدا همواره پوشندهی رحمتگر بر ویژگان است.
4
از تو میپرسند چه چیز برایشان حلال شده؟ بگو: «چیزهای پاکیزه برایتان حلال گشته و (نیز) صید به وسیلهی حیوانات درنده (زمینی، دریایی و هوایی) که شما (مربیان شایستهی حیوانات شکاری) از آنچه خدایتان به شما آموخته، به آنها تعلیم دادهاید (برایتان حلال شده). پس از آنچه آنها برای شما گرفته و نگاه داشتهاند بخورید و نام خدا را (در حال صید) بر آنها ببرید و خدای را پروا بدارید (که) خدا همواره زودشمار است.»
5
امروز چیزهای پاکیزه برایتان حلال شده و طعام کسانی که کتاب (وحیانی) داده شدند، برایتان حلال و طعام شما (هم) برای آنان حلال است و (نیز ازدواج با) زنان پاکدامن باایمان و زنان پاکدامن از کسانی که پیش از شما کتاب (آسمانی) به آنان داده شده (حلال است)، هنگامیکه مهریههایشان را به ایشان بدهید و (خودتان و آنان) پاکدامن و نگهدار (خود و همسرانتان) باشید. نه زناکاران و نه زنانی را (از روی شهوت) به دوستی برگیرید. و هرکس به ایمان کافر شود، بیگمان عملش تباه شده و او در آخرت از زیانکاران است.
6
هان ای کسانی که ایمان آوردید! چون به نماز برخاستید، صورت و دستهایتان را تا آرنجهاتان بشویید و بخشی از سرهایتان و (تمام روی) پاهایتان را تا دو برآمدگی (نخستین) مسح کنید. و اگر جُنُب بودید، خود را (سر تا پا هرگونه بخواهید) پاک نمایید [:غسل کنید] و اگر بیمار یا در سفری بودید یا یکی از شما از موضع قضای حاجت آمد یا با زنان نزدیکی کردید، پس آبی نیافتید، در این صورت بلندای پاکیزهای را بجویید و از آن به بخشی از صورت و (بخشی از) دستهایتان بکشید. خدا نمیخواهد بر شما هیچ تنگی بگیرد، ولی میخواهد شما را پاک کند و نعمتش را بر شما تمام گرداند، شاید سپاس گزارید.
7
و نعمتی را که خدا بر شما (ارزانی) داشته و (نیز) پیوندش را -که با شما پیوندی پایدار بسته- به یادآورید، چون گفتید: «شنیدیم و اطاعت کردیم.» و خدای را پروا بدارید که خدا به (راز) ذاتی سینهها بسی داناست.
8
هان ای کسانی که ایمان آوردید! برای خدا بسیار به فضیلتْ پایدار، ارجگذار و استوار باشید، در حالیکه به تقسیم کردن (عادلانه) شهادتدهندهاید و هرگز نباید دشمنی گروهی شما را بر آن وادارد که عدالت نکنید. عدالت کنید (که) آن به تقوا نزدیکتر است و خدا را پروا بدارید. بهراستی خدا بهآنچه انجام میدهید بسی آگاه است.
9
خدا کسانی را که ایمان آورده و کارهای شایسته(ی ایمان) کردند، برایشان پوشش و پاداشی بزرگ وعده داده است.
10
و کسانی که کافر شدند و با آیات ما (همانها و ما را) دروغ انگاشتند، اینان دوزخیانند.
11
هان ای کسانی که ایمان آوردید! نعمت خدا را بر (سر و سامان) خودتان یاد کنید. چون قومی آهنگ (آن) نمودند (که) سویتان دست یازند، پس (خدا) دستشان را از شما بازداشت و خدا را پروا بدارید. و مؤمنان باید بیگمان تنها بر خدا توکل کنند.
12
و خدا از فرزندان اسرائیل همواره پیمان گرفت و از آنان دوازده (سر کردهی) پیگیر کارگشا (دربارهی آنان) برانگیختیم و خدا فرمود: «من حتماً با شما هستم، اگر نماز را بر پا بدارید و زکات را بدهید و به فرستادگانم ایمان بیاورید. و بر گرامیداشتشان یاریشان کنید و وام نیکویی به خدا دهید. بیگمان گناهانتان را از شما میزدایم و شما را همواره بهراستی در باغهایی که از زیر (درختان)شان نهرها روان است در میآورم. پس هر کس از شما بعد از این کافر شود، بهراستی راه راست را گم کرده است.»
13
پس به (سزای) پیمان شکستنشان لعنتشان کردیم و دلهایشان را سخت گردانیدیم، در حالیکه کلمات (وحیانی) را ازجایشان جابهجا میکنند (و) بخشی از آنچه را بدان یادآور شده بودند به فراموشی سپردند. و تو بیوقفه بر خیانتی بزرگ از آنان آگاه میشوی؛ مگر اندکی از ایشان (که خیانتکار نیستند). پس از آنان درگذر و روی بگردان که خدا نیکوکاران را همی دوست میدارد.
14
و برخی از کسانی که گفتند: «ما نصرانیانیم» از ایشان (نیز) پیمانشان را گرفتیم. پس بهرهای بس شایسته از آنچه را بدان یادآوری شده بودند به فراموشی سپردند. پس ما (هم) تا روز قیامت میانشان دشمنی و کینهتوزی را درآمیختیم و به زودی خدا آنان را از آنچه میساختهاند خبری بزرگ خواهد داد.
15
هان ای اهل کتاب! پیامبر (بسیار برجستهی) ما بهراستی سوی شما آمده است که بسیاری از چیزهایی از کتاب (آسمانی خود) را که پوشیده میداشتهاید، برای شما بیان میکند و از بسیاری (هم در بیان وحیانی ویژهاش) چشمپوشی مینماید. بیگمان برایتان از جانب پروردگار(تان) نور و کتابی روشنگر آمده است.
16
خدا هر کس را که خشنودیش را پیروی کند، به وسیلهی آن (کتاب) به راههای سلامت رهنمون میشود و به اذن خویش، آنان را از تاریکیها سوی روشنایی برون میبرد و به راهی راست رهبریشان میکند.
17
بیگمان کسانی که گفتند: «خدا، همو مسیح پسر مریم است» (که توحیدشان در خدایی مسیح است) بیچون کافر شدند. بگو: «اگر (خدا) اراده کند که مسیح پسر مریم و مادرش و هر که در زمین است جملگی را به هلاکت رساند، پس چهکس از سوی خدا اختیاری دارد؟ حال آنکه فرمانروایی آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است تنها از آنِ خداست؛ هر چه بخواهد میآفریند و خدا بر هر چیزی بسی تواناست.»
18
و یهودیان و نصرانیان گفتند: «ما پسران و دوستان خداییم.» بگو: «پس چرا خدا شما را به (کیفر) گناهانتان عذابتان میکند؟ (نه،) بلکه شما (هم) بشری هستید از جملهی آفریدگان.» (خدا) برای هر که بخواهد میپوشاند و هر که را بخواهد عذاب میکند و فرمانروایی آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است تنها از خداست و بازگشت (همه) تنها سوی اوست.
19
هان ای اهل کتاب! بیگمان پیامبرمان سویتان آمده که در حالت فترت رسولان (تمام حقایق را) برای شما بیان میکند تا مبادا بگویید: «برای ما هیچ بشارتگر و هشداردهندهای نیامد.» پس همانا برای شما بشارتگر و هشداردهندهای آمده و خدا بر هر چیزی تواناست.
20
و چون موسی به قوم خود گفت: «ای قوم من! نعمت خدا را بر خودتان یاد کنید، آنگاه که در میان شما پیامبرانی برجسته قرارداد و شما را مالکان خود ساخت (و از بندگی فرعون نجاتتان داد) و آنچه را که به هیچکس از جهانیان نداده بود به شما داد.»
21
«ای قوم من! به سرزمین مقدسی که خدا برایتان مقرر داشته درآیید و بر گذشتههاتان بازنگردید که (این خود) بازگشتی زیانبار است.»
22
گفتند: «ای موسی! در آنجا مردمی زورمندِ ستمپیشهاند و تا آنان از آنجا بیرون نروند ما هرگز داخل آن نمیشویم. پس اگر آنان از آنجا بیرون روند ما (هم) بیچون (به آنجا) وارد میشویم.»
23
دو مرد از (زمرهی) کسانی که (از خدا) میهراسیدند (و) خدا به آنان نعمت داده بود گفتند: «از آن دروازه (ناگهان) بر ایشان درآیید که اگر از آن داخل شدید، بیگمان پیروزمند خواهید شد. و اگر مؤمن بودهاید پس بر خدا توکل کنید.»
24
گفتند: «ای موسی! تا هنگامی که آنان در آن (شهر) هستند ما بیگمان هرگز پای در آن ننهیم، پس تو برو و (با) پروردگارت با آنها جنگ کنید، ما همواره همینجا نشستگانیم.»
25
(موسی) گفت: «پروردگارم! من جز اختیار شخص خود و برادرم را (در رسالت) ندارم، پس میان ما و میان این قوم نافرمان جدایی بیفکن.»
26
(خدا به موسی) فرمود: «پس (ورود به) آن سرزمین بیگمان چهل سال بر ایشان حرام گشت (و) از آن محرومند حال آنکه در زمین(شان) سرگردان خواهند بود. پس تو بر گروه نافرمانان اندوه مخور.»
27
و خبر دو پسر آدم را به تمامی حقیقت بر ایشان بخوان. چون (هر یک از آن دو) قربانیای پیشکش داشتند، پس از یکی از آن دو پذیرفته شد و از دیگری پذیرفته نشد. (قابیل) گفت: «بیچون و بیامان تو را خواهم کشت.» (هابیل) گفت: «خدا بیگمان تنها از تقواپیشگان میپذیرد؛»
28
«اگر ناگزیر دستت را سوی من دراز کنی - تا مرا بکشی - من دستم را سوی تو درازکننده نیستم تا تو را بکشم. من بهراستی از خدا - پروردگار جهانیان - میترسم.»
29
«من همی خواهم که تو با گناهِ من و گناه خودت (سوی خدا) بازگردی؛ پس از همدمان آتش باشی و همین است سزای ستمگران.»
30
پس نفس (امّاره)اش برایش قتل برادرش را هموار و راهوار و (او را) وادار کرد؛ پس او را کشت و در نتیجه از زیانکاران شد.
Sonraki 30 ayet →