2
(این وحی) فروفرستادهای است تدریجی از (جانب) خدای رحمتگر بر آفریدگان، رحمتگر بر ویژگان.
3
کتابی است (که) آیات آن، (با همهی فشردگیش) با کمال روشنی تبیین شده. قرآنی است روشنزبان برای مردمی که (زبان روشن را) میدانند.
4
حال آنکه بشارتگر و هشداردهنده است و (اما) بیشتر آنان (از آن) رویگرداندند. پس آنان (این شنیدنیها را) نمیشنوند.
5
و گفتند: «دلهای ما از آنچه ما را سوی آن میخوانی (و میخواهی) سخت در پوششهایی است، و در گوشهایمان سنگینی و میان ما و تو پردهای است؛ پس تو کار خود را انجام بده، (که) ما (نیز) همواره (کار خود را) انجام دهندهایم.»
6
بگو: «من تنها بشری چون شمایم (جز اینکه) به من وحی میشود که خدای شما خدایی است یگانه. پس (بعد از هر گونه کژی) فراسوی او پایداری پربها و راستا و پای برجا بجویید و از او پوشش بخواهید. و وای بر مشرکان!»
7
کسانی که زکات نمیدهند و ایشان به آخرت کافرانند.
8
کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته(ی ایمان) کردهاند، بیگمان برایشان پاداشی بیپایان و بیمنت و ناگسستنی است.
9
بگو: «آیا (این) شمایید، که بیگمان به آن کسی که زمین را در دو روز [:زمان] آفرید، همی کفر میورزید و برای او همتایانی قرار میدهید؟ این (بزرگ)، پروردگار جهانیان است.»
10
و در (سفینهی) زمین، از فراز آن (لنگر آسا) کوهها(یی همچون میخ در بن زمین) و در آن برکتی فراوان پدید آورد و خوراکیهای آن را در چهار روز [:زمان] (دیگر) اندازهگیری کرد (که) برای خواهندگان (به گونهای) برابر (با یکدیگر و با نیازشان) است.
11
سپس آهنگ (آفرینش) آسمان کرد، در حالی که بخاری (گازین) بود. پس به آن و به زمین (با سخنی تکوینی) فرمود: «خواه یا ناخواه بیایید.» آن دو گفتند: «فرمانپذیر آمدیم.»
12
پس آنها را (به صورت) هفت آسمان، در دو روز [:زمان] مقرّر داشت و در هر آسمان کار (مربوط به) آن را وحی فرمود. و آسمان نزدیکتر را به چراغهایی (از ستارگان) بیاراستیم و (نیز) برای نگهبانی (از دزدان آسمانی). این است اندازهگیری آن عزیز بسیار دانا.
13
پس اگر روی برتافتند بگو: «شما را از خروشی آتشین، چون آذرخش عاد و ثمود بر حذر داشتم.»
14
چون فرستادگان (ما) از پیش رویشان و از پشت (سر)شان سویشان آمدند (و گفتند:) «جز خدا را نپرستید»، گفتند: «اگر پروردگار ما میخواست، همانا (برایمان) فرشتگانی فرو میفرستاد. پس بیگمان ما به آنچه بدان فرستاده شدهاید کافریم.»
15
پس اما عادیان، بناحق در زمین سر تکبر برافراشتند و گفتند: «از ما نیرومندتر کیست؟» آیا و ندیدند که آن خدایی که خلقشان کرده، (هم)او از ایشان نیرومندتر است؟ حال آنکه آنان آیات ما را انکار (و انگار) میکردهاند.
16
پس بر آنان تندبادی توفنده و زیانبار و بسی سرد، در روزهایی شوم فرستادیم تا در زندگی دنیا عذاب رسوایی را بدانان بچشانیم و عذاب آخرت بیگمان رسواکنندهتر است؛ حال آنکه آنان یاری نشوند.
17
و اما ثمودیان؛ پس آنان را راه نمودیم؛ پس کوردلی (و گمراهی) را بر هدایت ترجیح دادند. پس به (کیفر) آنچه مرتکب میشدهاند، خروش آتشِ زبانهدارِ عذابِ خفّتبار آنان را بر گرفت.
18
و کسانی را که ایمان آوردند و پروا میداشتهاند رهانیدیم.
19
و (یاد کن) روزی را که دشمنان خدا فراسوی آتش گرد آورده شدهاند. پس ناگزیر و ناگریز (در آن) جمع میگردند.
20
تا چون بدان رسند، گوشهاشان و دیدگانشان و پوستها [:بدنها]شان به آنچه میکردهاند گواهی میدهند.
21
و به پوستها [:بدنها]شان گفتند: «چرا بر ضدّ ما شهادت دادید؟» (در پاسخ) گفتند: «همان خدایی که هر چیزی را به زبان در آورده، ما را (نیز) گویا گردانیده است، حال آنکه او نخستین بار شما را آفرید و تنها سوی او برگردانیده میشوید.»
22
و (شما) از اینکه مبادا گوشهاتان و دیدگانتان و پوستهایتان بر ضدّ شما گواهی دهند تاب و توان پوششی (از آنها) نمیداشتید. لیکن گمان داشتید که خدا بسیاری از آنچه را عمل میکنید نمیداند.
23
و همین است گمانتان که دربارهی پروردگارتان بردید؛ شما را با نکوهش هلاک کرد و از زیانکاران شدید.
24
پس اگر شکیبایی نمایند، جایگاهشان (همان) آتش است و اگر (هم) از در سرزنش (خود) در آیند (این هم) از آنان پذیرفتنی نیست.
25
و برای آنان دمسازانی (همچون خودشان) برگماشتیم. پس آنچه را پیش رویشان و آنچه در پی آنان بود در نظرشان زیبا جلوه دادند، و فرمان (عذاب) در میان امتهایی از جن و انس که پیش از آنان همچنان درگذشتند برایشان واجب آمد؛ چرا که آنان بیامان (از) زیانکاران بودهاند.
26
و کسانی که کافر شدند گفتند: «برای این قرآن (و پیشبردِ آن) گوش فرا مدهید و در آن لغو و سخنان بیجا بیفکنید، شاید شما پیروز شوید.»
27
پس کسانی را که کافر شدند همانا بیگمان عذابی سخت میچشانیم و آنان را بیچون و بیامان به بدترین اعمالشان که میکردهاند جزا میدهیم.
28
این است سزای دشمنان خدا: آتش، که در آن برایشان خانهی ماندنی است. حال آنکه جزایی به کیفر آن است که نشانههای ما را (دانسته) انکار (و انگار) میکردهاند.
29
و کسانی که کفر ورزیدند گفتند: «پروردگارمان! آن دو -از جن و انس- که ما را گمراه کردند به ما نشان ده، تا آنها را زیر قدمهایمان بگذاریم، تا از پستترین (کسان) باشند.»
30
به راستی کسانی که گفتند: «پروردگار ما خداست» سپس (در گفتارشان) ایستادگی کردند، فرشتگان دمادم بر آنان فرود میآیند (و میگویند:) «بیم مدارید و غمین نباشید و یکدیگر را به بهشتی که وعده یافتهبودید شادباشگویید.»
Sonraki 24 ayet →