1
فرو فرستادن (این کتاب) از جانب خدای عزیز حکیم است.
2
ما (این) کتاب را بهراستی با تمامی حق سوی تو فرود آوردیم. پس خدا را، در حالی که طاعت (خود) را برای او خالصکنندهای عبادت کن.
3
هان (که) دین خالص تنها از آنِ خداست، و کسانی که به جای او اولیائی برای خود برگرفتهاند (به بهانهی اینکه) ما آنها را جز برای اینکه ما را هر چه بیشتر به خدا نزدیک گردانند نمیپرستیم، البته خدا میان آنان دربارهی آنچه که بر سر آن اختلاف دارند داوری میکند. بهراستی خدا کسی را که دروغپردازِ بسی ناسپاس است هدایت نمیکند.
4
اگر خدا میخواست برای خود فرزندی برگیرد. هر آینه از (میان) آنچه میآفریند آنچه را میخواست برمیگزید. منزه است او. اوست خدای یگانهی بس چیره.
5
آسمانها و (زمین) را به (تمامی) حق آفرید. شب را بر روز در پیچد، و روز را بر شب در پیچد. و خورشید و ماه را تسخیر کرد، (چنان که) هر کدام تا زمانی معین روانند. هان (که) او همان عزیز بسی پوشنده است.
6
شما را از نفسی (:شخصی) واحد آفرید سپس جفتش را از او قرار داد، و برای شما از دامها (ی نعمتوار) هشت جفت فرود آورد. شما را در شکمهای مادرانتان آفرینشی پس از آفرینشی (دیگر) در تاریکیهای سهگانه [:مشیمه و رحم و شکم] میآفریند. این است خدا، پروردگارتان (که) فرمانروایی (و حکومت مطلق) تنها از اوست. معبودی جز او نیست. پس چگونه و کجا از حق برگردانیده میشوید؟
7
اگر کفر یا کفران میورزید، پس خدا بیگمان از شما بینیاز است. و برای بندگانش کفر و کفران را خوش نمیدارد و اگر سپاس دارید آن را برایتان میپسندد. و هیچ (بار)بردارندهای بار (گناه) دیگری را بر نمیدارد. آنگاه بازگشت شما سوی پروردگارتان است. پس شما را به آنچه میکردید خبری مهم میدهد. همانا او به (راز) ذات سینهها بسی داناست.
8
و چون به انسان آسیبی در رسد، پروردگارش را میخواند، درحالی که سوی او بازگشتکننده است. سپس چون او را از جانب خود نعمتی در اختیارش نهد آنچه را از خدا درخواست میکرده فراموش کند و برای خدا همتایانی قرار دهد تا (خود و دیگران را) از راه او سرگشته گرداند. بگو: «با کفرت اندکی برخوردار شو که همانا تو از همراهان آتشی.»
9
(آیا چنین کسی بهتر است) یا آن کسی که او در طول شب در سجده و قیام برای خدا خاشع است در حالی که از آخرت میهراسد و رحمت پروردگارش را امید دارد؟ بگو: «آیا کسانی که میدانند و کسانی که نمیدانند یکسانند؟» تنها خردمندان ژرفنگرند که به خوبی یاد میکنند.
10
بگو: «ای بندگان من که ایمان آوردید! پروردگارتان را پروا بدارید. برای کسانی که در این دنیا خوبی کردهاند نیکی است، و زمین خدا (برای تقوی) فراخ است. فقط شکیبایان پاداش خود را بیحساب خواهند یافت.»
11
بگو: «من بهراستی مأمور شدم که خدا را – در حالی که طاعتم را تنها برای او خالص گردانیدهام- بپرستم،»
12
«و مأمور شدم به آنکه (برابرش) نخستین تسلیمکنندگان خود باشم.»
13
بگو: «من اگر به پروردگارم عصیان ورزم، از عذاب روزی بزرگ بس میترسم.»
14
بگو: «تنها خدا را میپرستم. در حالی که دینم [:طاعتم] را برای او خالص و بیآلایش گردانندهام.»
15
«پس هر چه را از مادونش میخواهید، بپرستید.»! (ولی به آنان) بگو: «زیانکاران در حقیقت کسانیاند که به خود و کسانشان در روز قیامت زیان رساندهاند. هان! این همان خسران آشکارگر است.»
16
برایشان از بالای سر(ها)شان چترهایی از آتش است، و از زیر (پاها)شان (نیز) چترهایی آتشین است. این (کیفری) است که خدا بندگانش را به آن بیم میدهد. ای بندگان من! پس مرا پرواکنید.
17
و کسانی که خود را از طغیانگران بس دور داشتهاند، (که) ایشان را بپرستند، و سوی خدا بازگشتهاند، آنان را مژده باد. پس بندگانم را بشارت ده،
18
کسانی که به سخن گوش فرا میدهند، پس بهترینش را پیروی میکنند. اینانند که خدایشان راه نموده و ایشانند، (هم)اینان اندیشمندان خالص.
19
آیا پس کسی که فرمان عذاب بر او به حق و ثابت آمده (کجا روی رهایی دارد)؟ آیا تو کسی را که در آتش است میرهانی؟
20
لیکن کسانی که از پروردگارشان پروا داشتند برایشان غرفههایی است که از بالای آنها غرفههایی (دیگر) بنا شده (و) نهرها از زیر آنها روان است. وعدهی خدا را (بپذیر که) خدا خلاف وعده نمیکند.
21
آیا ندیدی که بهراستی خدا از آسمان، آبی فرود آورد. پس آن را به چشمههایی که در (طبقات زیرین) زمین است نفوذ داد؛ آنگاه با آن کشتزاری را که رنگهای آن گوناگون است بیرون میآورد. سپس (آن کشتزارها) به هیجان آمده. پس آن را بسی زرد میبینی، سپس خاشاکش میگرداند. بیگمان در این (دگرگونیها) برای خردمندان یادوارهای است.
22
پس آیا کسی که خدا سینهاش را برای (پذیرش) اسلام گشوده، پس او (هم) بر نوری از پروردگارش سلطه و سیطره دارد (همانند فرد تاریکدل است)؟ پس وای بر سختدلان از یاد خدا. اینانند که در ژرفای گمراهیِ آشکارگرند.
23
خدا زیباترین حدیث (وحیانی) را (به صورت) کتابی متشابه (که آیاتش همانند با یکدیگرند) نازل کرده. آنان که از پروردگارشان میهراسند، پوستهای بدنشان از آن میلرزد و سخت میشود (و) سپس پوستهاشان و دلهاشان سوی یاد خدا نرم میگردد. این است هدایت خدا. هر که را بخواهد به آن (قرآن) راه نماید. و هر که را خدا گمراه گذارد او را راهبری نیست.
24
پس آیا آن کس که (به جای دستها) با چهرهی خود گزند عذاب را (در) روز قیامت به سختی دفع میکند (مانند کسی است که از عذاب ایمن است)؟ و به ستمگران گفته شد: «آنچه را که دستاوردتان بوده است بچشید.»
25
کسانی (هم) که پیش از آنان بودند تکذیب کردند، و از آنجا که دقت و گمان نمیکردند، (نابهنگام) عذاب برایشان آمد.
26
پس خدا در زندگی دنیا خواری (و رسوایی) را به آنان چشانید. و اگر میدانستهاند بهراستی عذاب آخرت بزرگتر است.
27
و بیگمان در این قرآن از هرگونه مثلی بهراستی برای مردمان آوردیم شاید آنان پند گیرند.
28
قرآنی روشن(بیان) را بیهیچ کژی (فرو فرستادیم). شاید آنان پروا کنند.
29
خدا مَثَلی زده: مردی که چند (تن خواجه) با یکدیگر در (مالکیت) او ناسازگارند. و مردی که تنها فرمانبر یک مرد است؛ آیا این دو در مَثَل همانند یکدیگرند؟ سپاس خدای را. (نه،) بلکه بیشترشان نمیدانند.
30
همانا تو مردهای و آنان همواره مردهاند.
Sonraki 30 ayet →