1
هان ای پیامبر برجسته! از خدا پروا بدار و کافران و منافقان را فرمان مدار. خدا بس دانای حکیم بوده است.
2
و آنچه را که از پروردگارت سویت وحی میشود، پیروی کن. خدا همواره به آنچه میکنید بسی آگاه بوده است.
3
و بر خدا توکّل کن. همین بس که وکیل (همان) خداست.
4
خدا برای هیچ مردی در درونش دو دل ننهاده است و آن همسرانتان را که مورد «ظهار» قرار میدهید، مادرانتان نگردانیده و پسرخواندگانتان را پسرانتان قرار نداده. این سخنانتان است با دهانهایتان (و نه از روی واقعیت)؛ و خدا تمامی حق را میگوید و او به راه راست رهبری میکند.
5
آنان را برای پدرانشان بخوانید (که) آن نزد خدا عادلانهتر است. پس اگر (هم) پدرانشان را نمیشناسید، برادرانتان در دین و پیروان و دوستان شمایند. و گناهی بر شما نیست در آنچه خطا کردید ولی آنچه دلهاتان (بدان) تعمّد کرده (گناه است). و خدا همواره پوشندهی رحمتگر بر ویژگان بوده است.
6
پیامبر بزرگ به مؤمنان از خودهاشان برتر(و نزدیکتر) است و همسرانش مادران ایشانند و خویشاوندان در کتاب خدا - بعضیشان (نسبت) به بعضی دیگر - از مؤمنان و مهاجران برترند؛ مگر آنکه بخواهید برای دوستان (باایمان)تان کاری [:وصیّت یا احسانی] به شایستگی کنید. و این در کتاب (وحیانی) نگاشته بوده است.
7
و چون از همهی پیامبران برجسته پیمانشان را گرفتیم و (به ویژه) از تو و از نوح و ابراهیم و موسی و عیسی پسر مریم، و از همهی آنان پیمانی سخت گرفتیم؛
8
تا راستان را از راستیشان باز پرسد. و برای کافران عذابی دردناک آماده کرده است.
9
هان ای کسانی که ایمان آوردید! نعمت خدا را بر خودهاتان به یاد آورید، چون لشکریانی سویتان درآمدند. پس بر (سر و سامان)شان (تند)بادی فرستادیم و (نیز) لشکریانی (هم) که آنها را ندیدید. و خدا به آنچه میکنید بینا بوده است.
10
چون از بالای (سر)تان و از زیرترین (جایگاه)تان آمدند و چون چشمها(یتان) خیره شد و دلها(تان) به گلوگاهها(تان) رسید، و به خدا آن گمانها(ی نابجا) را میبرید.
11
اینجا (بود که) مؤمنان در آزمونی بس دشوار گرفتار شدند و به سختی متزلزل گشتند.
12
و چون منافقان و کسانی که در دلهایشان بیماری است میگویند: «خدا و فرستادهاش وعدهای جز فریب به ما ندادند.»
13
و چون گروهی از آنان گفتند: «ای مردم مدینه! دیگر شما را (اینجا) هیچ جایگاهی (و درنگی) نیست. پس برگردید.» و گروهی از آنان از پیامبر برجسته اجازه میخواهند (و) میگویند: «خانههایمان بیحفاظ است.» حال آنکه خانههایشان بیحفاظ نیست (بلکه خودهاشان بیحفاظند). آنان جز گریزی (از جهاد) چیزی نمیخواهند.
14
و اگر از اطراف اصلی مدینه (بر سروسامانشان) میگشتند، سپس آنان به آشوبگریِ دشوارِ آتشبار [:جنگ] خوانده میشدند، همواره سویش میآمدند و جز اندکی در مدینه درنگ نمیکردند؛
15
و همواره از پیش با خدا همی پیمان بسته بودند (که) پشتها(شان را به دشمنانشان) نکنند. و پیمان خدا مورد بازخواست بوده است.
16
بگو: «اگر از مرگ یا کشته شدن فرار کنید هرگز فرار، شما را سودی نبخشد، و در این هنگام (و هنگامه) جز اندکی برخوردار نخواهید شد.»
17
بگو: «کیست آن کس (که) از (ارادهی) خدا شما را نگهبانی کند، اگر او بخواهد برای شما بدی بیاورد، یا بخواهد شما را رحمتی کند؟» و غیر از خدا برای خود نه سرپرست و نه یاوری نخواهند یافت.
18
خدا واپس اندازندگان شما و آن کسانی را که به برادرانشان میگفتند: «نزد ما بیایید» و جز اندکی روی به جنگ نمیآورند، میداند [:میشناسد] (و) نشانه مینهد.
19
علیه شما بسی بخیلند. پس چون هنگام ترس فرا رسد، آنان را میبینی که مانند کسی که به سبب مرگ بیهوش میشود - درحالی که چشمانشان در حدقه میچرخد- سوی تو (با نگرانی) مینگرند؛ پس هنگامیکه ترسشان برطرف شود، شما را با زبانهایی تند نیش میزنند. حال آنکه بر خیر[:مال و منال] حریصند. آنان ایمان نیاوردهاند. پس خدا اعمالشان را تباه گردانیده و این کار بر خدا آسان بودهاست.
20
اینان (چنان) میپندارند که حزبهای دشمن نرفتهاند و اگر (این) احزاب برگردند دوست دارند (که) کاش میان اعراب - بادیهنشینان- بودند. حال آنکه از اخبار مهم (مربوط به) شما جویا میشوند، و اگر در میان شما بودند، جز اندکی جنگ نمیکردند.
21
بهراستی همواره برای شما در (اقتدای به) رسول خدا سرمشقی نیکو بودهاست؛ برای کسی که به خدا و روز بازپسین امید میداشته و خدا را زیاد یاد کرده است.
22
و هنگامیکه مؤمنان حزبها(ی دشمن) را دیدند، گفتند: «این همان است که خدا و فرستادهاش به ما وعده دادند و خدا و فرستادهاش راست گفتند.» و جز بر ایمان و تسلیمشان نیفزود.
23
از مؤمنان رادمردانی هستند (که) آنچه را با خدا بر آن پیمان بستهاند راست آمدند. پس برخی از آنان به نیازشان رسیدند و برخی از آنان در (همین) انتظارند و هرگز (پیمان خود را) هیچگونه تبدیلی نکردند.
24
تا خدا راستان را بهراستیشان پاداش دهد. و منافقان را - اگر بخواهد- عذاب(شان) کند یا بر ایشان برگشت نماید. همواره خدا پوشندهی بسی رحمتگر بر ویژگان بوده است.
25
و خدا آنان را که کفر ورزیدند، با غیظ (و حسرتشان) برگرداند؛ حال آنکه به هیچ خیری نرسیدند. و خدا (خطر) جنگ را از مؤمنان کفایت کرد و خدا همواره نیرومند عزیز بودهاست.
26
و کسانی از اهل کتاب را که مشرکان پشتیبانی (و با آنان همکاری) کرده بودند، از دژهایشان به زیر آورد و در دلهایشان هراس افکند؛ حال آنکه گروهی را میکُشید و گروهی را اسیر میکنید.
27
و زمینشان و خانههاشان و اموالشان و سرزمینی را که در آن پا ننهاده بودید، به شما میراث داد. و خدا بر هر چیزی بسیار توانا بوده است.
28
هان ای پیامبر برجسته! به همسرانت بگو: «اگر خواهان زندگی دنیا و زینت آن بودهاید، بیایید تا مَهرهاتان را - با فزونی بر آن - به شما ببخشایم و شما را زیبنده (خوش و خرّم) رها و آزاد کنم.
29
و اگر خواستار خدا و فرستادهی وی و سرای آخرت بودهاید، بیگمان خدا برای نیکوکارانتان پاداش بزرگی آماده کرده است.
30
ای زنان پیامبر برجسته! هر کس از شما مبادرت به کار زشتِ نمایانگری کند، عذابش دو چندان خواهد شد. و این بر خدا آسان بودهاست.
Sonraki 30 ayet →