3
در نزدیکترین سرزمین (به مکه). و (اما) بعد از شکستشان، به زودی پیروز خواهند گردید؛
4
در ظرف چند سالی. هر کار، فرمان و چیزی -از گذشته و آینده- تنها از خداست و در چنان روزی است که مؤمنان شاد میگردند،
5
به یاری خدا. (و او) کسی را که بخواهد یاری میکند و او عزیز رحمتگر بر ویژگان است.
6
وعدهی (یاری) خدا را (بپذیر). خدا وعدهاش را خلاف نمیکند ولی بیشتر مردم نمیدانند.
7
از زندگی دنیا (تنها) ظاهری (ناچیز) را میدانند، حال آنکه ایشان از آخرت، (هم)اینان غافلانند.
8
آیا و در خودهاشان اندیشهنکردهاند؟ (که) خدا آسمانها و زمین و آنچه را که میان آن دو است، جز به تمامی حق و برای سررسیدی یاد شده [:معین] نیافریده است؟ و بیگمان بسیاری از مردمان به لقای پروردگارشان سخت کافرند.
9
آیا و در زمین نگردیدهاند تا ببینند فرجام کسانی را که پیش از آنان بودند، چگونه بوده است؟ آنان بس نیرومندتر از اینان بودند و زمین را زیر و زبر کردند و بیش از آنچه آنها آبادش کردند آن را آباد ساختند و پیامبرانشان دلایل آشکار را برایشان آوردند. پس خدا (هرگز و هیچ گاه) بر آن نبوده است که بدیشان ستم کند، لیکن ایشان بر خودهاشان ستم میکردهاند.
10
سپس فرجام کسانی که بد را بدترین کردند، این بود که با آیات خدا (همانها و خدا را) تکذیب کردند، در حالیکه آنها را همواره به مسخره میگرفتهاند.
11
خدا آفرینش را آغاز و سپس آن را تجدید میکند. سپس تنها سوی او بازگردانیده میشوید.
12
و روزی که ساعت [:قیامت] بر پا شود، مجرمان (از بد حادثه) بسی اندوهگین میگردند.
13
و برایشان از شریکانشان شفیعانی نبوده و خودشان (نیز) به شریکانشان (در عمق فطری و عقلانی از) کافران بودهاند.
14
و روزی که رستاخیز بر پا گردد، در آن هنگام (و هنگامه) پراکنده میشوند.
15
پس اما کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کردهاند. در نتیجه آنان در باغستانی (فرحبخش) با پیامدی خوشایند خواهند بود.
16
و اما کسانی که کافر شدند و آیاتمان و دیدار آخرت را تکذیب کردند آنان در عذاب حاضرشدگانند.
17
پس خدا را تسبیح (گویید)، آنگاه که به عصر در میآیید و آنگاه که به بامداد در میشوید.
18
و هر ستایشی در آسمانها و زمین برای اوست، و (نیز) در شامگاهان و وقتی که به نیمروز میرسید (ستایش ویژهی اوست).
19
زنده را از مرده بیرون میآورد و مرده را از زنده بیرون میآورد و زمین را پس از مرگش زنده میسازد. و بدین گونه (از گورهایتان) بیرون آورده میشوید.
20
و از نشانههای اوست که شما را از خاک آفرید؛ سپس به ناگاه شما بشری هستید که (به هر سویی) پراکنده میشوید .
21
و از نشانههای اوست که از جنس خودتان همسرانی برایتان آفرید، تا بدانها آرام گیرید و میانتان دوستی و رحمتی نهاد. بهراستی در این (رحمتها) برای مردمی که میاندیشند بیگمان نشانههایی است.
22
و از نشانههای (قدرت و رحمت) او آفرینش آسمانها و زمین و اختلاف زبانها و رنگهای شماست. بیگمان در این (امر نیز) برای جهانیان همواره نشانههایی است.
23
و از نشانههای او خواب شما در شب و روز و جستجوی شما از افزونبخشی اوست. در این (رحمتها) برای مردمی که (با گوش دل سخنان حق را) میشنوند، نشانههایی است.
24
و از نشانههای اوست (که) برق را برای شما بیمآور و امیدبخش مینمایاند و از آسمان بهتدریج آبی فرو میفرستد. پس با آن، زمین را پس از مرگش زنده میگرداند. بهراستی در این (نعمتها) برای مردمی که خردورزی میکنند، بهدرستی نشانههایی است.
25
و از نشانههای اوست که آسمان و زمین به فرمانش بر پایند. پس چون شما را از زمین یکباره فراخواند، به ناگاه از (درون) زمین برون میشوید.
26
و هر که در آسمانها و زمین است تنها برای اوست؛ همه برای او خاشع (و فرمانبردار)ند.
27
و اوست کسی که آفرینش را آغاز میکند و باز آن را تجدید مینماید؛ و این تجدید بر او آسانتر (از آغاز) است و در آسمانها و زمین والاترین نماینده از اوست و (هم) اوست عزیز حکیم.
28
(خدا) برایتان از خودتان مَثَلی زده است: آیا در آنچه به شما روزی دادهایم هیچ شریکانی از بردگانتان دارید؟ پس (آیا) در آن با هم برابرید، حال آنکه همانگونه که شما از یکدیگر بیم دارید، از آنها (هم) هراسانید؟ اینگونه آیات خود را برای گروهی که میاندیشند، جدا سازی میکنیم.
29
بلکه کسانی که ستم کردند، بدون هیچگونه دانایی، هوسهای خود را پیروی نمودند. پس آن کس را که خدا گمراه کرده، چه کسی هدایت میکند؟ و برای آنان هیچ یاورانی نخواهد بود.
30
پس چهرهی (انسانی) خود را به حالِ رویگردانی از هر باطلی برای دین به پادار؛ فطرت و سرشت خداساخته(ای) را که مردم را بر پایهی آن (استوار) ساخت. هرگز تبدیلی برای (این) آفریدهی (ویژهی) خدا نیست. این (همان) دین پر ارزشِ استوارِ پایبرجاست ولی بیشتر مردمان نمیدانند.
Sonraki 30 ayet →