2
خدا، (که) هیچ خدایی جز او نیست، زنده و بسی پاینده و نگهدارنده و ارزنده است.
3
کتاب [:قرآن] را در تأیید آنچه (از کتابهای آسمانی) برابرش میباشد، به تمامی حقّ و به تدریج بر تو نازل کرد. و (نیز هر یک از) تورات و انجیل را یکجا نازل فرمود،
4
از پیش، برای رهنمود مردمان. و فرقان [:قرآن، جدا کنندهی حق از باطل] را نازل کرد. همانا کسانی که به آیات خدا کفر ورزیدند، برایشان عذابی سخت است. و خدا عزیزی صاحب انتقام است.
5
همواره هیچ چیزی (نه) در زمین و نه در آسمان بر خدا پنهان نیست.
6
اوست کسی که شما را آنگونه که میخواهد در رحمها صورتگری میکند. هیچ معبودی جز او -کانون عزت و حکمت- نیست.
7
اوست کسی که این کتاب [:قرآن] را بر تو فرو فرستاد. پارهای از آن، آیات محکم [:صریح و روشن] است (که) آنها مادر (و مرجع تفسیر و فهم) کتابند؛ و (پارهای) دیگر (از نظر لفظی با آیاتی دیگر) همانندند. پس اما کسانی که در دلهایشان انحراف است، (روی این اصل نااصل) برای فتنهجویی و طلب تأویل آن (به دلخواه خود)، از متشابه آن پیروی میکنند (حال آنکه از نظر معنوی با هم متفاوتند). در حالیکه تأویل قرآن را جز خدا (کسی) نمیداند و (همچنین) پای برجایان در علم (ایمانی). میگویند: «ما بدان ایمان آوردهایم. همهی قرآن (چه محکم و چه متشابهاش) از جانب پروردگار ماست و جز خردمندان عمیق کسی متذکّر نمیشود.»
8
(میگویند:) «پروردگارمان! پس از آنکه ما را هدایت کردی دلهایمان را منحرف مگردان، و از جانب ویژهی خود برایمان رحمتی ببخشای، همانا تویی تو بسی بخشایشگر.»
9
«پروردگارمان! به یقین تو در روزی که هیچ شک مستندی در آن نیست، گردآورندهی (همهی) مردمان (و کل مکلفان) هستی.» همواره خدا بیچون وعده(ی خود) را خلاف نمیکند.
10
بیگمان کسانی که کافر شدند، هرگز نه اموالشان و نه اولادشان، چیزی (از عذاب خدا) را از آنان بینیاز نخواهد کرد و آنان خودشان گیرانهی آتشند.
11
(شیوهی آنان) همچون شیوهی فرعونیان و پیشینیانشان است (که) با آیاتمان (همان و ما را) تکذیب کردند؛ پس خدا به (سزای) گناهانشان آنان را برگرفت. و خدا سختکیفر است.
12
به کسانی که کفر ورزیدند بگو: «به زودی مغلوب خواهید شد و سوی جهنم گرد آورده میشوید. و چه بد آرامگاهی است.
13
بیگمان در برخورد میان دو گروه، برای شما نشانهای (و درس عبرتی) بود. گروهی در راه خدا کشتار میکنند و (گروه) دیگر کافرانند؛ حال آنکه آنان مؤمنان را - به چشم- خود دو برابر میبینند. و خدا هر که را بخواهد به یاری خود تأیید میکند. بیگمان در این (جریان) بیاَمان برای صاحبان بینش، عبرتی است.
14
دوستی [:خواستنی]های شهوانی (گوناگون، اعم) از زنان و پسران و اموال فراوان، از زر و سیم و اسبهای نشاندار و دامها و کشتزار(ان)، برای مردمان آراسته شده؛ (لیکن) اینها بهره و سرمایهی زندگی دنیاست. و بازگشتگاه نیکو تنها نزد خداست.
15
بگو: «آیا شما را به بهتر از اینها خبری مهم دهم؟ برای کسانی که تقوا پیشه کردند، نزد پروردگارشان باغستانهایی سر در هم است، که از زیر (درختان)شان نهرها روان است؛ حال آنکه در آنها جاودانهاند و (نیز برایشان) همسرانی پاکیزه و خشنودیای از خداست.» و خدا به بندگان بسی بیناست.
16
کسانی که میگویند: «پروردگارمان! ما بیگمان ایمان آوردیم، پس گناهانمان را برایمان بپوشان و ما را از عذاب آتش نگهدار.»
17
(به ویژه) شکیبایان و راستان و خاشعان و انفاقکنندگان، و پوششخواهان در سحرگاهان را.
18
خدا -که همواره به فضیلت قیام دارد- (خود) گواهی داده است که جز او هیچ خدایی نیست و فرشتگان و دانشمندان (نیز گواهی میدهند) جز او که توانای با عزت و حکمت است، هیچ خدایی نیست.
19
بی گمان، دین [:اطاعت راستین] نزد خدا همان اسلام [:تسلیم شایسته و بایسته در برابر او] است. و کسانی که کتاب (آسمانی) به آنان داده شده، با یکدیگر اختلاف نکردند، مگر پس از آنکه علم (وحیانی) برایشان آمد؛ در حال تجاوز ظالمانهای که میانشان بود. و هر کس به آیات خدا کافر شود، همواره خدا زودشمار است.
20
پس اگر با تو به محاجّه برخاستند، بگو: «من (تمام) چهرهی (هستی) خود را برای خدا تسلیم نمودم و (نیز) هر که مرا پیروی کرد و برای کسانی که به آنان کتاب (وحیانی) داده شده.» و (نیز) به ناآگاهان (از کتابهای وحیانی) بگو: آیا (در برابر خدا) تسلیم شدید؟» پس اگر تسلیم شدند، بهراستی هدایت یافتهاند و اگر روی برتافتند، تنها رساندن پیام (ربانی) بر (عهدهی) تو است. و خدا به (امور) بندگان بسی بیناست.
21
بیگمان کسانیکه به آیات خدا کفر میورزند، و پیامبران برجسته را به ناحق میکشند و مردمانی را (هم) که به فضیلت فرمان میدهند میکشند، آنان را از عذابی دردناک نوید ده.
22
ایشان کسانیاند که در دنیا و آخرت، اعمالشان به هدر رفته و برایشان هیچ یاورانی نیست.
23
آیا فراسوی کسانی که بهرهای از کتاب (وحیانی) یافتهاند ننگریستهای؟ حال آنکه سوی کتاب خدا فراخوانده میشوند تا میانشان حکم کند، سپس گروهی از آنان به حال اعراض، روی بر میتابند.
24
همانا این از آنرو بود که آنان (به پندار خود) گفتند: «هرگز آتش جز چند روزی ما را لمس نخواهد کرد.» و آنچه که بر خدا افترا میبستهاند آنان را در دینشان فریفته و مغرور کرده است.»
25
پس چگونه خواهد بود آن هنگام (و هنگامه) که آنان را - برای روزی که هرگز شکّی مستند در آن نیست - گرد آوریم! به هر کس دستاوردش به تمام (و کمال) داده شود، در حالی که به آنان ستمی نرسد.
26
بگو: «بار خدایا! ای مالک فرمانفرمایی! هر آن کس را که خواهی فرمانروایی بخشی و از هر که خواهی، فرمانروایی را بازستانی و هر که را خواهی، عزّت میبخشی و هر که را خواهی، خوار میگردانی. همهی خوبیها تنها به دست تو است، تو بهدرستی بر هر چیزی توانایی.»
27
«شب را در روز فرو میبری و روز را در شب فرو میبری، و زنده را از مرده بیرون میآوری، و مرده را از زنده بیرون میآوری، و هر که را خواهی بیحساب روزی میدهی.»
28
مؤمنان هرگز نباید کافران را - به جای مؤمنان - (به عنوان اولیاء) سرپرستان و دوستانی برگیرند، و هر که چنان کند، در هیچ چیزی او را از (ولایت) خدا (بهرهای) نیست، مگر اینکه از آنان به گونهای (شایسته) تقیّه (و خودنگهبانی) کنید. خدا شما را از خود بر حذر میدارد. و بازگشت (همه) تنها سوی خداست.
29
بگو: «اگر آنچه در سینههایتان نهان دارید یا آشکار کنید، خدا آن را میداند و (نیز) آنچه را در آسمانها و آنچه را در زمین است میداند و خدا بر هر چیزی تواناست.
30
روزی که هر کس آنچه (کار) نیک به جای آورده حاضر شده مییابد، دوست دارد کاش میان او و کارهای بدش، بهراستی فاصلهای دور باشد. و خدا شما را از خود بر حذر میدارد. و خدا به بندگان(اش) بسی مهربان است.
Sonraki 30 ayet →