2
آیا مردمان پنداشتند که (تا) گفتند ایمان آوردیم، رها میشوند، حال آنکه مورد آزمایشی آتشین قرار نمیگیرند؟
3
و (ما) بیگمان، کسانی را که پیش از اینان بودند همی سخت آزمودیم. پس خدا بهراستی آنان را که راست گفتهاند همواره (با علامتی ویژه) نشانهای گذارد و دروغگویان را (نیز) بیچون و بیامان نشانه مینهد.
4
یا کسانی که کارهای بد میکنند، میپندارند که بر ما پیشی میگیرند؟ بدا (بر) آنچه حکم میکنند.
5
هر که امید لقای خدا را داشته، پس زمان (ویژهی) خدا بیگمان (و) به راستی آمدنی است. و اوست بسی شنوای بسیار دانا.
6
هر که جهاد کند، تنها برای خود جهاد میکند. خدا بیچون از جهانیان بهراستی بینیاز است.
7
و کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته(ی ایمان) کردند، به راستی گناهانشان را از آنان بهدرستی میزداییم، و بهترین کاری که انجامش میدادهاند بیگمان همان را به گونهای بهتر پاداششان میدهیم.
8
و انسان را سفارش کردیم که به پدر و مادر خود نیکیای (شایسته) کند و اگر(هم) آنها علیه تو (همی) کوشند تا چیزی را که بدان علم نداری با من شریک گردانی، پس از ایشان اطاعت مکن. سرانجامتان تنها سوی من است. پس شما را از (صورت و سیرت) آنچه انجام میدادهاید، خبری مهم خواهم داد.
9
و کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته(ی ایمان) کردند، بیگمان آنان را بهراستی در (زمرهی) شایستگان در میآوریم.
10
و برخی از مردمان کسانی(اند که) گویند: «به خدا ایمان آوردیم.» پس چون در (راه) خدا آزار ببینند، فتنهی مردمان را همانند عذاب خدا مینهند. و اگر بهراستی از جانب پروردگارت یاریای در رسد همواره بیچون خواهند گفت: «ما (همچنان) با شما بودهایم.» آیا خدا به آنچه در سینههای جهانیان است داناتر (از کل آفریدگان) نیست؟
11
و خدا بهراستی کسانی را که ایمان آوردهاند به درستی نشانه مینهد و منافقان را نیز بیچون (و) بیامان نشانه مینهد.
12
و کسانی که کافر شدند، به کسانی که ایمان آوردند گفتند: «راه ما را پیروی کنید و ما باید گناهتان را بر عهده گیریم.» حال آنکه آنان عهدهدار چیزی از گناهانشان نیستند(تا چه رسد به گناهان دیگران و) بیشک آنان دروغگویانند.
13
و همواره بارهای گران خودشان و بارهای گران (از دیگران) را با بارهای گران خودشان بیگمان بر دوش خواهند گرفت. و روز قیامت بیچون از آنچه به دروغ بر میبستند بهدرستی پرسیده خواهند شد.
14
و بهراستی و درستی، نوح را سوی قومش فرستادیم. پس در میان آنان نهصدوپنجاه سال (در رسالتش) درنگ کرد. پس طوفان آنان را در حالی که (از) ستمکاران بودند فرو گرفت.
15
پس او را و کشتینشستگان را رهانیدیم و آن کشتی را برای جهانیان نشانهای نهادیم.
16
و (نیز) ابراهیم را (فرستادیم) چون به قومش گفت: «خدا را بپرستید و از او پروا بدارید. اگر میدانستهاید این (کار) برای شما خوب است.»
17
«آنچه را که شما بجز خدا میپرستید تنها بتانی هستند و (شما) دروغی جعل میکنید. بیگمان کسانی را که جز خدا میپرستید اختیار هیچگونه روزی را برای شما در دست ندارند. پس روزی را نزد خدا بجویید و (تنها) او را بپرستید و برایش سپاس گویید. تنها سوی او باز گردانیده میشوید.»
18
«و اگر تکذیب کنید همواره امّتهایی پیش از شما (هم) تکذیب کردند و بر عهدهی پیامبر جز رساندن رسای وحی روشنگر (وظیفهای) نیست.»
19
آیا و ندیدند که خدا چگونه آفرینش را آغاز میکند، سپس آن را باز میگرداند؟ بیگمان این کار بزرگ تنها بر خدا آسان است.
20
بگو: «در زمین بگردید. پس بنگرید چگونه خدا آفرینش را آغاز کرد؛ سپس (همان) خداست که نشأت بازپسین را پدید میآورد. بهراستی خدا بر هر چیزی تواناست.»
21
«هر که را بخواهد عذاب میکند و هر که را بخواهد رحم میکند و تنها سوی او دگرگون میشوید.»
22
و شما - نه در زمین و نه در آسمان - درماندهکننده(ی ما) نیستید. و برای شما بجز خدا هیچ ولی و هیچ یاوری نیست.
23
و کسانی که به آیات خدا و لقای او کافر شدند (هم)آنانند که از رحمت من نومیدند و ایشان برایشان عذابی پردرد است.
24
پس پاسخ قومش جز این نبود که گفتند: «بکشیدش، یا بسوزانیدش.» پس خدا او را از آتش نجات بخشید. بیگمان در این (نجاتبخشیِ خدا) - برای گروهی که ایمان میآورند - بهراستی نشانههایی است.
25
و (ابراهیم) گفت: «از غیر خدا، بتهایی را اختیار کردهاید برای دوستی (و پیوستگی) میان شما در زندگی دنیا. سپس روز قیامت بعضی از شما دیگری را انکار و برخی هم دیگری را لعنت میکنید و پناهگاهتان آتش است و برای شما هیچ یاورانی نیست.»
26
پس لوط برایش (به رسالتش) ایمان آورد و (ابراهیم) گفت: «من بهراستی سوی پروردگارم هجرتکنندهام. اوست بیگمان، (هم)او ارجمند حکیم.»
27
و اسحاق و یعقوب را به (سود) او بخشیدیم و در میان فرزندانش پیامبریِ باعظمت و کتاب نهادیم، و در دنیا پاداشش را به او دادیم و او بیگمان در آخرت بهراستی از شایستگان (ویژه) است.
28
و لوط را (گسیل داشتیم) به قوم خود گفت: «شما همواره به کاری زشت تجاوزگر میپردازید، (کاری که) هیچ گروهی از مردمان در آن (کار) بر شما پیشی نگرفتهاند.»
29
«آیا شما با مردان در میآمیزید و راه (خدا) را قطع میکنید و در محفل (انس) خود آن (کار) منکر را انجام میدهید؟» پس پاسخ قومش جز این نبود که گفتند: «اگر از راستان بودهای عذاب خدا را برایمان بیاور.»
30
(لوط) گفت: «پروردگارم! مرا بر قوم افسادگر یاری فرما.»
Sonraki 30 ayet →