1
آنگاه كه خورشيد در هم پيچيده و بىنور شود.
2
و آنگاه كه ستارگان تيره گردند و فروريزند.
3
و آنگاه كه كوهها از جاى رانده شوند- و چون ريگ روان گردند-.
4
و آنگاه كه شتران آبستن رهاگذاشته شوند- بىصاحب بمانند-.
5
و آنگاه كه جانوران وحشى گردآورده شوند.
6
و آنگاه كه درياها به جوش آيند- يا با اتصال به يكديگر پر شوند-.
7
و آنگاه كه كسان [با يكديگر] جفت و قرين شوند- نيكان با نيكان و بدان با بدان-.
8
و آنگاه كه از دختر زنده به گورشده پرسند:
9
به كدام گناه كشته شده است؟
10
و آنگاه كه نامهها- نامههاى اعمال- گشوده شود.
11
و آنگاه كه آسمان بركنده و درنَوَرْديده شود.
12
و آنگاه كه دوزخ افروخته و شعلهور گردد.
13
و آنگاه كه بهشت نزديك گردانيده شود- براى اهلش-.
14
[در آن روز] هر كسى بداند آنچه را فراآورده باشد.
15
پس سوگند به ستارگان بازگردنده
16
آن روندگان پنهانشونده- در روز-
17
و سوگند به شب چون پشت كند و برود- يا در آيد-.
18
و سوگند به بامداد چون بردمد
19
كه هر آينه اين [قرآن] گفتار فرستادهاى بزرگوار- جبرئيل
20
نيرومندى كه نزد خداوند عرش، گرامى و داراى مكانت و منزلت است
21
در آنجا- در ميان فرشتگان- فرمانروا و [در پيشگاه خدا] امين است- در رساندن وحى-.
23
و هر آينه او- يعنى جبرئيل- را در افق روشن- كناره جهان برين- ديده است.
24
و او بر غيب- وحى- بخيل نيست- كه چيزى از آن بكاهد و ناگفته بگذارد-.
25
و آن سخن شيطان راندهشده نيست.
27
آن جز يادآورى و پندى براى جهانيان نيست
28
براى هر كس از شما كه بخواهد به راه راست رود.
29
و نمىخواهيد مگر آنكه خداى، پروردگار جهانيان، بخواهد.