1
سوگند مىخورم به روز رستاخيز.
2
و سوگند مىخورم به نفس سرزنشگر [كه هر آينه آدمى را به روز رستاخيز برخواهم انگيخت].
3
آيا آدمى پندارد كه استخوانهايش را فراهم نخواهيم آورد؟
4
چرا، ما قادريم بر اينكه سرانگشتان او را هم راست و درست كنيم.
5
بلكه آدمى مىخواهد فراپيش خود- يعنى در آينده- نيز بدكارى كند.
6
مىپرسد: روز رستاخيز كى خواهد بود؟
7
پس آنگاه كه چشم [از ترس] خيره شود
9
و خورشيد و ماه جمع شوند- به گونهاى كه نورشان برود و هر دو تيره گردند-.
10
آن روز آدمى گويد: گريزگاه كجاست؟
12
آن روز [بازگشت و] قرارگاه به سوى پروردگار توست.
13
آن روز آدمى را بدانچه پيش فرستاده و واپس نهاده آگاه كنند.
14
بلكه آدمى بر نفس خويش بيناست- كه چه كرده و چه مىكند-
15
هر چند كه عذرهاى خود را [بر گناه] در ميان آرد.
16
زبان خود را به اين [قرآن] مجنبان تا بدان- خواندن و حفظ آن- شتاب كنى
17
همانا فراهم آوردن و خواندن آن بر ماست.
18
پس چون آن را بخوانيم- به زبان جبرئيل- خواندنش را پيروى كن.
19
آنگاه بيان آن بر ماست.
20
[كافران را بگو:] نه چنان است [كه مىگوييد،] بلكه شما اين جهان شتابان و زودگذر را دوست مىداريد
21
و آن جهان را فرو مىگذاريد.
22
آن روز چهرههايى تازه و خرم است،
23
كه [پاداش] پروردگار خويش را چشم مىدارند
24
و چهرههايى تيره و ترش است
25
گمان دارند كه با آنها رفتارى كمرشكن مىكنند.
26
آرى، آنگاه كه جان به چنبر گردن- گلوگاه- رسد،
27
گفته شود- فرشتگان يا كسان محتضر گويند-: كيست افسونكننده- شفا دهنده؟!
28
و بداند كه گاه جدايى- از دنيا- است،
29
و ساقهاى پا به هم پيچد.
30
آن روز، روانه شدن به سوى پروردگار توست.
Sonraki 10 ayet →