1
بگو: به من وحى شده است كه گروهى از پريان [به اين قرآن] گوش فرا داشتند، پس گفتند كه ما قرآنى شگفت- بسيار فصيح كه مانند سخن بشر نيست- شنيديم
2
كه به راه راست [و كمال] راه مىنمايد، پس به آن ايمان آورديم و هرگز كسى را به پروردگارمان انباز نگيريم
3
و همانا برتر است بزرگى و شكوه پروردگارمان كه نه همسرى گرفته و نه فرزندى
4
و همانا نابخرد از ما بر خدا دروغ و ناروا گفت- نسبت زن و فرزند به او داد-
5
و ما مىپنداشتيم كه هرگز آدمى و پرى بر خدا سخن دروغ نگويند
6
و همانا مردانى از آدميان به مردانى از پريان پناه مىبردند پس بر سركشى و گناهكارى آنان
7
و چنانكه شما پنداشتيد آنها نيز پنداشتند كه خداوند هرگز كسى را برنينگيزد- به پيامبرى يا به زندگى ديگر-
8
و ما آسمان را بسوديم- كنايه از اينكه به آسمان بالا رفتيم- پس آن را پر از نگهبانان نيرومند- يعنى فرشتگان- و شهابها- درخشها يا تيرهاى آتشين- يافتيم
10
و ما نمىدانيم كه آيا در باره كسانى كه در زميناند- آدميان- بدى خواسته شده، يا پروردگارشان براى آنها رهيابى [به نيكى و راه راست] خواسته است
11
و همانا از ما برخى نيك و شايستهاند و برخى جز اين. ما گروههايى به راههاى گوناگون بوديم
12
و ما مىدانستيم كه هرگز خداى را در زمين ناتوان نتوانيم ساخت و با گريختن- از عذاب او- ناتوانش نتوانيم كرد
13
و چون رهنمونى [به راه راست]- قرآن- را شنيديم به آن ايمان آورديم، كه هر كه به پروردگار خويش ايمان آورد نه از كاستى- در پاداش- ترسد و نه از ستم- در كيفر-
14
و همانا از ما برخى مسلمانند و برخى بيدادگر. پس هر كه [فرمان خداى را] گردن نهاد اينانند كه راه راست را جسته و يافتهاند.
15
و اما بيدادگران، پس دوزخ را هيمه باشند.
16
و [به من وحى شده كه] اگر [آدميان و پريان] بر راه راست پايدارى كنند، هر آينه از آبى فراوان- كنايه از روزى فراوان- سيرابشان كنيم،
17
تا در باره آن بيازماييمشان، و هر كه از ياد و پند پروردگارش روى بگرداند او را به عذابى سخت درآرد.
18
و همانا مسجدها- يا اندامهاى سجده- براى خداست، پس با خداى يكتا كسى را مخوانيد- نپرستيد-.
19
و چون بنده خدا- پيامبر
20
بگو: همانا من تنها پروردگارم را مىخوانم- مىپرستم- و هيچ كس را با وى انباز نمىگيرم.
21
بگو: من براى شما نه هيچ زيانى را در توان دارم و نه هيچ رهنمونى به خير و صلاح و كمالى را [بىهدايت خدا].
22
بگو: همانا مرا هيچ كس از [عذاب] خداى پناه و زنهار ندهد- اگر در باره من عذابى خواسته باشد- و هرگز جز او پناهگاهى نيابم،
23
جز تبليغى از جانب خداى و رساندن پيامهاى او- كه تنها پناه من است-. و آنان كه خداى و پيامبرش را نافرمانى كنند، ايشان راست آتش دوزخ كه براى هميشه در آن جاويدان باشند.
24
تا آنگاه كه آنچه به آنها وعده داده شده ببينند خواهند دانست كه چه كسى را يارانى ناتوانتر و به شمار كمتر است.
25
بگو: نمىدانم كه آيا آنچه وعده داده مىشويد- عذاب- نزديك است يا پروردگارم براى آن مدتى مىنهد
26
داناى نهان و ناپيداست، پس كسى را بر غيب خود آگاه نسازد،
27
مگر آن را كه به پيامبرى پسندد و برگزيند، زيرا كه از پيش روى و از پشت سرش نگهبانانى گسيل مىدارد
28
تا معلوم كند كه پيامهاى پروردگارشان را رساندهاند، و [خداى] آنچه را نزد ايشان