1
پُرسندهاى عذابى را كه بودنى- واقع شدنى- است درخواست نمود
2
كه كافران را هيچ بازدارندهاى از آن نيست،
3
از سوى خداى كه خداوند پايههاى بلند است.
4
فرشتگان و روح- فرشته همراه وحى- در روزى كه درازى آن پنجاه هزار سال است- از سالهاى دنيا- به سوى او بالا مىروند.
5
پس شكيبايى كن شكيبايى نيكو.
6
آنها آن- عذاب يا روز قيامت- را دور مىبينند،
8
روزى كه آسمان چون مس گداخته شود
9
و كوهها مانند پشم رنگين [زدهشده] گردد
10
و هيچ خويشاوندى- يا دوستى- از [حال] خويشاوندى- يا دوستى- نپرسد.
11
آنان- يعنى خويشانشان- را بديشان بنمايند- ولى كارى از آنها ساخته نيست-. بزهكار آرزو كند كه كاش مىتوانست [براى فرار] از عذاب آن روز فرزندان خود را عوض دهد،
13
و خويشانى را كه او را جاى مىدادند- و به خود نزديك مىساختند-،
14
و هر كه را در زمين است، همه را يكجا، تا او را [از عذاب] برهاند،
15
هرگز، كه آن آتشى است زبانهكشنده،
16
بركننده پوست سر- يا همه تن-،
17
مى خواند هر كه را [به ايمان و طاعت] پشت كرد و روى بگردانيد.
18
و [مال را] گرد كرد و بيندوخت.
19
همانا آدمى ناشكيبا- يا حريص- آفريده شده
20
چون بدى [و رنجى] بدو رسد بيتاب است
21
و چون نعمتى [و رفاهى] بدو رسد بازدارنده است- بخل ورزد-
23
آنان كه بر نماز خويش پيوسته و پايندهاند
24
و آنان كه در مالهاشان حقى است معلوم- مانند زكات و صدقات-،
25
براى نيازمند خواهنده و بينواى درمانده
26
و آنان كه روز پاداش را باور دارند
27
و آنان كه از عذاب پروردگار خود ترسانند
28
همانا از عذاب پروردگارشان ايمنى نيست
29
و آنان كه شرمگاه خويش نگاه مىدارند،
30
مگر از همسران خود يا كنيزانى كه آنها را مالكند، كه [در باره آنها] سرزنش نشوند.
Sonraki 14 ayet →