1
سپاس و ستايش خداى راست كه آسمانها و زمين را بيافريد و تاريكيها و روشنايى را پديد كرد، سپس [با اين همه نشانهها] كسانى كه كافر شدند [بتان را] با پروردگار خويش برابر مىكنند- براى خدا همتا مىگيرند-.
2
اوست كه شما را از گِلى بيافريد، سپس سرآمدى را [براى زندگى شما در دنيا] مقرر داشت، و سرآمدى نامبرده- معين- نزد اوست، آنگاه شما به شكّ اندريد.
3
و اوست خداى يگانه- اللّه- در آسمانها و زمين، نهان شما و آشكار شما را مىداند و آنچه مىكنيد مىداند.
4
هيچ نشانهاى از نشانههاى پروردگارشان بديشان نيامد مگر آنكه از آن رويگردان بودند.
5
همانا حق را هنگامى كه بديشان آمد دروغ انگاشتند، پس بزودى خبرهاى آنچه بدان ريشخند مىكردند به آنان مىرسد.
6
آيا نديدند كه چه گروههايى از مردم را پيش از آنان نابود كرديم، آنان را در زمين چنان جايگاه و توان داديم كه شما را نداديم و بر آنان بارانهاى پياپى فرستاديم و جويها را در زير [پاى] آنها روان ساختيم، پس آنان را به سزاى گناهانشان هلاك كرديم، و از پس ايشان مردمى ديگر پديد آورديم.
7
و اگر كتابى نوشته در كاغذى بر تو فروفرستيم و آن را با دستهاى خويش لمس كنند، كسانى كه كافر شدند هر آينه گويند: اين نيست مگر جادويى آشكار.
8
و گفتند چرا فرشتهاى بر او فرو نيامد؟ و اگر فرشتهاى مىفرستاديم همانا كار گزارده مىشد- هلاك مىشدند- و ديگر مهلت نمىيافتند.
9
و اگر او را فرشتهاى مىكرديم باز هم او را [به صورت] مردى مىساختيم و آنچه را [اكنون بر خود و ديگران] پوشيده مىدارند بر آنان پوشيده مى داشتيم.
10
و هر آينه فرستادگان پيش از تو نيز استهزا شدند، پس به كسانى كه ايشان را مسخره مىكردند همان چيزى كه به ريشخند مىگرفتند- عذاب الهى- فرو آمد.
11
بگو: در زمين بگرديد و بنگريد كه سرانجام دروغانگاران چگونه بود.
12
بگو: آنچه در آسمانها و زمين است كه راست؟ بگو: خداى راست، مِهر و بخشايش را بر خود نوشته است هر آينه شما را براى روز رستاخيز كه شكّى در آن نيست فراهم آرد. كسانى كه خويشتن را در زيان افكندند، ايمان نمىآورند.
13
و او راست آنچه در شب و روز جاى و آرام دارد و اوست شنوا و دانا.
14
بگو: آيا جز خداى را كه آفريننده آسمانها و زمين است و او مىخوراند و خورانده نمىشود دوست و سرپرست بگيرم؟! بگو: هر آينه من فرمان يافتهام كه نخستين كسى باشم كه [او را] گردن نهاده است و البته از شركآرندگان مباش.
15
بگو: من مىترسم كه اگر پروردگار خويش را نافرمانى كنم گرفتار عذاب روزى بزرگ شوم.
16
هر كه در آن روز، [عذاب] از او گردانده شود بىگمان [خداوند] او را بخشوده است و كاميابى و رستگارى آشكار همين است.
17
و اگر خدا گزندى به تو رساند، كسى جز او بازدارنده آن نيست، و اگر تو را نيكى رساند پس او بر هر چيزى تواناست.
18
و اوست چيره بر فراز بندگان خويش، و اوست درستكردار و آگاه.
19
بگو: كدام چيز گواهىاش بزرگتر است؟ بگو: خدا ميان من و شما گواه است. و اين قرآن به من وحى شده است تا با آن شما و هر كه را [كه پيام آن] به او برسد بيم دهم. آيا شما براستى گواهى مىدهيد كه با خدا خدايان ديگر هست؟! بگو: من گواهى نمىدهم. بگو: همانا او خداى يگانه است و من از آنچه شما [با خدا] انباز مىگيريد بيزارم.
20
كسانى كه به آنان كتاب دادهايم او- پيامبر- را مىشناسند همچنانكه فرزندان خويش را مىشناسند. آنان كه خويشتن را در زيان افكندند، آنها ايمان نمىآورند.
21
و چه كسى ستمكارتر است از آن كه بر خدا دروغ ساخته- براى او شريك گرفته- يا آيات او را دروغ انگاشته است؟ همانا ستمكاران رستگار نخواهند شد.
22
روزى كه همه آنان را برانگيزيم، آنگاه به كسانى كه شرك آوردند گوييم: كجايند آن شريكانتان كه مىپنداشتيد [شريك خدايند]؟
23
آنگاه عذر [و پاسخ] آنها جز اين نيست كه گويند: سوگند به خدا، پروردگارمان، كه ما مشرك نبوديم.
24
بنگر كه چگونه بر خويشتن دروغ بستند و آنچه به دروغ مىساختند از آنها گم [و نابود] شد.
25
و از آنان كسانىاند كه [چون قرآن مىخوانى] به تو گوش فرامىدهند، و بر دلهاشان پوششها افكندهايم تا آن را درنيابند و در گوشهاى [دل] آنها گرانى نهادهايم، و اگر هر نشانهاى بينند بدان ايمان نمىآورند تا چون نزد تو آيند آنها كه كافر شدند ستيزهكنان با تو گويند: اين نيست مگر افسانه هاى پيشينيان.
26
و آنان- كافران- [مردم را] از وى- پيامبر- بازمىدارند و خود از او دور مىشوند، و هلاك نمىكنند مگر خويشتن را و خود نمىفهمند.
27
و اگر ببينى آنگاه كه بر آتش دوزخ بدارندشان [منظرهاى سخت ناخوشايند خواهى ديد]، گويند: اى كاش [به دنيا] باز گردانده شويم و آيات پروردگارمان را دروغ نشمريم و از مؤمنان باشيم.
28
[چنين نيست] بلكه آنچه پيشتر پوشيده و پنهان مىداشتند بر آنها پديدار شده، و اگر [به دنيا] بازگردانده شوند بىگمان بدانچه از آن نهى شدهاند بازگردند، و هر آينه آنان دروغگويند.
29
و گفتند: جز زندگى ما در دنيا زندگى ديگرى نيست و ما برانگيختهشدنى نيستيم.
30
و اگر ببينى آنگاه كه در برابر پروردگارشان نگاهشان دارند، [حالشان را سخت ناگوار خواهى ديد]، [خداى] گويد: آيا اين [برانگيختهشدن] حق نيست؟ گويند: چرا، به پروردگارمان سوگند. گويد: پس بچشيد اين عذاب را به سزاى آنكه كفر مىورزيديد.
Sonraki 30 ayet →