1
قاف. سوگند به اين قرآن ارجمند [كه اين پيامبر راستگوست و رستاخيز حق است].
2
بلكه شگفتى نمودند از اينكه از ميان خودشان بيمدهندهاى بديشان آمد از اين رو كافران گفتند: اين چيزى شگفت است.
3
آيا هنگامى كه مُرديم و خاك شديم [باز زنده مىشويم]؟ اين بازگشتى است دور [از عقل و عادت].
4
همانا ما مىدانيم كه زمين چه چيز از ايشان مىكاهد. و نزد ما كتابى است نگاهدارنده- لوح محفوظ-.
5
بلكه سخن حق را چون بديشان آمد دروغ انگاشتند. پس آنها در كارى شوريده و آشفتهاند.
6
آيا به آسمان بالاى سرشان ننگريستند كه چگونه آن را برافراشتيم و [با ستارگان] بياراستيم و آن را هيچ شكافى- نقص و خلل و ناموزونى- نيست؟
7
و زمين را بگسترديم و در آن كوههاى بلند و استوار نهاديم و از هر گونه گياه زيبا و بهجتانگيز در آن رويانيديم
8
تا بينشى باشد و پندى براى هر بندهاى كه [با روى دل به خدا] بازمىگردد.
9
و از آسمان آبى با بركت فرو آورديم پس بدان بوستانها و دانههاى دروكردنى- مانند گندم و جو و ارزن- رويانيديم
10
و نيز خرمابنهاى بلند را كه ميوههاى بر هم نشانده دارند
11
تا روزى بندگان باشد و بدان [آب] سرزمين مرده را زنده كرديم. همچنين است بيرونآمدن [از گور].
12
پيش از اينان- اهل مكه- قوم نوح و اصحاب رس و ثمود- قوم صالح- تكذيب كردند،
13
و نيز عاد- قوم هود- و فرعون و قوم لوط،
14
و اهل ايكه- قوم شعيب- و قوم تُبّع همگى پيامبران را دروغگو شمردند پس وعده من به عذاب بر آنها سزا گشت.
15
مگر در آفرينش نخستين درمانده شديم- تا از بازآفريدن درمانده باشيم-؟ نه، بلكه آنهايند كه از آفرينش نو در شكاند.
16
و همانا ما آدمى را آفريدهايم و آنچه را نفس او وسوسه مىكند مىدانيم، و ما به او از رگ گردن نزديكتريم- به احاطه علمى-.
17
آنگاه كه آن دو [فرشته] فراگيرنده از جانب راست و از جانب چپ [آدمى] نشسته [اعمال او را] فرامىگيرند.
18
هيچ سخنى بر زبان نيارد مگر آنكه در نزد او نگهبانى آماده است.
19
و بيهوشى مرگ براستى فرارسد، اين است آنچه از آن مىگريختى.
20
و در صور دميده شود، اين است روز وعده عذاب- روز رستاخيز-.
21
و هر كسى مىآيد در حالى كه با او [فرشته] رانندهاى و [فرشته] گواهىدهندهاى هست.
22
[خداى فرمايد:] هر آينه از اين غافل بودى، پس ما پوشش تو از [ديده] تو برداشتيم- تا آنچه به خبر مىشنيدى خود ببينى- از اين رو امروز چشمت تيزبين است- يعنى در آنچه مىبينى شك نمىكنى-.
23
و همنشين او- فرشته نگهبان او- گويد: اين است آنچه نزد من آماده است- نامه اعمال-.
24
[و به آن دو فرشته ندا آيد:] هر كافر ستيهنده سركش را در دوزخ افكنيد
25
هر بازدارنده از نيكى [و] تجاوزگر شكدار را
26
آن كه با خداى يكتا خدايى ديگر گرفت، پس او را در عذاب سخت بيفكنيد.
27
[شيطان] همنشين او گويد: پروردگارا، من او را به سركشى و نافرمانى وانداشتم و ليكن او خود در گمراهى دورى بود.
28
[خداى] گويد: نزد من ستيزه مكنيد كه همانا وعده عذاب را پيش از اين به شما داده بودم.
29
سخن نزد من- وعده و وعيد من- دگرگون نشود و من بر بندگان هيچ ستم نكنم.
30
روزى كه دوزخ را گوييم: آيا پُر شدى؟ و گويد: آيا بيش از اين هم هست؟
Sonraki 15 ayet →