1
كسانى كه كافر شدند و [مردم را] از راه خدا باز داشتند [خدا] كردارشان را گم و تباه گردانيد.
2
و كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند و به آنچه بر محمد
3
اين از آن روست كه كسانى كه كافر شدند باطل را پيروى كردند و كسانى كه ايمان آوردند حق را كه از پروردگارشان است پيروى كردند. بدين سان خداوند براى مردم حالهاشان را بيان مىكند.
4
پس چون با كافران [در كارزار] روبرو شديد، گردنها [شان] را بزنيد تا آنگاه كه [با كشتنشان] بر آنها چيره شويد پس [اسير گيريد و] بند را استوار كنيد- تا نگريزند- آنگاه يا منّت نهيد [و آزادشان كنيد] و يا [آنها را] بازفروشيد- به مال يا معاوضه اسيران- تا جنگ بارهاى خود را بنهد- به پايان رسد-. اين است [فرمان خدا]، و اگر خدا مىخواست از آنان كين مىستاند- بىآنكه شما را فرمان جنگ دهد- و ليكن خواست تا برخىتان را به برخى بيازمايد. و كسانى كه در راه خدا كشته شدند، كردارهاشان را هرگز گم و تباه نمىكند
5
زود باشد كه ايشان را راه نمايد و حال و كارشان را به سامان آورد
6
و به بهشتى درآوردشان كه آن را بديشان شناسانده است.
7
اى كسانى كه ايمان آوردهايد، اگر خداى را يارى كنيد- با يارىكردن دينش-، شما را يارى كند و گامهاى شما را استوار بدارد.
8
و كسانى كه كفر ورزيدند پس نگونسارى و هلاكت باد بر آنان و [خدا] كارهاشان را گم و تباه گردانيد.
9
اين [هلاكت و نگونسارى] از آن روست كه آنچه را خدا فروفرستاده است ناخوش داشتند، پس كردارهاشان را تباه و ناچيز ساخت.
10
آيا در زمين گردش نكردند تا بنگرند سرانجام كسانى كه پيش از آنان بودند چگونه بود؟ خدا آنها را نابود كرد و براى اين كافران نيز همانند آن است.
11
اين از آن روست كه خدا يار و ياور مؤمنان است و كافران را يار و ياورى نيست.
12
همانا خدا كسانى را كه ايمان آوردند و كارهاى نيك و شايسته كردند به بهشتهايى درآرد كه از زير آنها جويها روان است. و كسانى كه كافر شدند [از دنيا] كام و بهره مىگيرند و همانند چارپايان مىخورند و آتش دوزخ جايگاهشان است.
13
و بسا شهرها كه [مردمش] از [مردم] شهر تو كه بيرونت كردند نيرومندتر بودند، هلاكشان كرديم و هيچ ياورى نداشتند.
14
آيا كسى كه بر حجتى روشن از پروردگار خويش است مانند كسى است كه كردار بدش در نظرش آراسته شده، و آرزوها و خواهشهاى دل خويش را پيروى كردهاند؟
15
وصف آن بهشتى كه پرهيزگاران را وعده دادهاند اين است كه در آن جويهايى است از آبى دگرگوننشدنى- نگندد و بوى و مزه آن بر نگردد- و جويهايى از شيرى كه مزهاش بر نگردد و جويهايى از بادهاى كه لذتبخش آشامندگان است و جويهايى از عسل ناب و ايشان را در آن
16
و از آنان- منافقان- كسانىاند كه به [گفتار] تو گوش فرا مىدارند تا چون از نزد تو بيرون آيند به كسانى [از يارانت] كه دانش داده شدهاند گويند: اكنون چه گفت؟- به ريشخند مىگفتند: ما نفهميديم چه گفت- اينانند كه خدا بر دلهاشان مهر نهاده، و هواهاى خويش را پيروى كردهاند.
17
و كسانى كه راه يافتهاند، [خدا] ايشان را رهيابى بيفزايد و [مايه دوام و پاداش] پرهيزگاريشان را به آنان بدهد.
18
پس آيا جز رستاخيز را كه ناگهان بديشان آيد انتظار مىبرند؟ همانا نشانههاى آن آمده است. پس كجا و چگونه ايشان را يادكرد و پندگرفتنشان باشد آنگاه كه رستاخيز بديشان آيد؟
19
پس بدان كه هيچ خدايى جز خداى يكتا نيست، و براى گناه خود و براى مردان و زنان مؤمن آمرزش بخواه و خداوند رفت و آمد و آرميدن شما را مىداند- به تمام حالات شما آگاه است-.
20
و كسانى كه ايمان آوردهاند گويند چرا سورهاى [براى جهاد] فروفرستاده نمىشود؟ پس چون سورهاى محكم- يعنى از محكمات كه معناى آن روشن است- فرستاده شود و در آن از كارزار سخن رفته باشد، كسانى را كه در دلهاشان بيمارى- شك و نفاق- است بينى كه به تو مىنگرند همچون نگريستن كسى كه بيهوشى مرگ به او رسيده باشد پس ايشان را همان [مرگ] سزاوارتر است- يا: پس واى بر آنان-.
21
[كارشان به ظاهر] فرمانبردارى و گفتار نيكوست، پس چون كار [جنگ] استوار شود اگر با خدا راست گويند- در وفاى به كارزار- هر آينه برايشان بهتر است.
22
پس [اى منافقان] آيا [جز اين] انتظار مىداريد كه اگر سرپرست امور مردم شديد- به قدرت و حكومت رسيديد- در زمين تباهى كنيد و از خويشاوندانتان ببريد؟
23
اينانند كه خدا لعنتشان كرده، پس آنان را كر ساخته و ديدگانشان را كور كرده است.
24
آيا در قرآن نمىانديشند يا بر دلها [شان] قفلهاست؟
25
كسانى كه پس از آنكه راه راست برايشان روشن و آشكار شد، پشت كرده بازگشتند- مرتد و كافر شدند-، شيطان [باطل را] براى آنها بياراست و آنان را در آرزوهاى دراز نهاد
26
اين همه از آن روست كه آنان به كسانى كه آنچه را خداى فرو فرستاده ناخوش داشتند گفتند: ما در برخى از كارها شما را فرمان خواهيم برد، و خدا نهانداشتن آنها- پنهان سخنگفتن و رازهاى آنان- را مىداند.
27
پس چوناند [آن منافقان] آنگاه كه فرشتگان جانشان را مىگيرند بر رويها و پشتهاشان مىزنند؟!
28
اين [عذاب] از آن روست كه آنان از آنچه خداى را به خشم آورد پيروى كردند و خشنودى او را خوش نداشتند، پس كارهاشان را تباه و بىاثر ساخت.
29
بلكه كسانى كه در دلهاشان بيماريى- شك و نفاق- است مىپندارند كه خدا كينههاشان را آشكار نخواهد ساخت.
30
و اگر خواهيم آنان را به تو مىنماييم پس آنها را به سيمايشان بازشناسى و هر آينه ايشان را از شيوه سخنشان خواهى شناخت، و خدا كارهاى شما را مىداند.
Sonraki 8 ayet →