2
فروفرستادن اين كتاب از سوى خداى تواناى بىهمتا و داناى با حكمت است.
3
ما آسمانها و زمين و آنچه را ميان آنهاست نيافريديم مگر بحق و [تا] سرآمدى نامبرده، و كسانى كه كافر شدند از آنچه بيمداده شدند رويگردانند.
4
بگو: مرا گوييد كه آنچه جز خدا مىخوانيد به من بنماييد كه چه چيز از اين زمين- يا كدام بخش زمين- را آفريدهاند يا مگر در [آفرينش] آسمانها شركت داشتهاند؟! اگر راستگوييد، براى من [دليلى از] كتابى كه پيش از اين [قرآن] آمده باشد يا بازماندهاى از دانش [پيشينيان] بياريد.
5
و كيست گمراهتر از كسى كه به جاى خدا كسى- يا چيزى- را مىخواند كه تا روز رستاخيز او را پاسخ نمىدهد و آنها از خواندن اينان بىخبرند؟
6
و چون مردم [در رستاخيز] برانگيخته و فراهم شوند، [پرستيدگان] دشمن آنان- پرستندگان- باشند و پرستش ايشان را انكار كنند.
7
و چون آيات روشن ما بر آنان خوانده شود، كافران [سخن] حق- قرآن- را آنگاه كه بديشان آيد، گويند: اين جادويى است آشكار.
9
بگو: من نوآمدهاى از پيامبران نيستم- نخستين پيامبرى نيستم كه مبعوث شدهام پيش از من پيامبران بودهاند-، و نمىدانم كه با من و با شما چه خواهند كرد. پيروى نمىكنم مگر آنچه را كه به من وحى مىشود، و من جز بيمدهندهاى آشكار نيستم.
10
بگو: مرا گوييد كه اگر آن
11
و كافران در باره مؤمنان گفتند: اگر [دين مسلمانى] بهتر بود [اينان] به سوى آن بر ما پيشى نمىگرفتند- بلكه ما پيشى مىگرفتيم- و چون به آن راه نيافتهاند خواهند گفت كه اين دروغى است كهن.
12
و حال آنكه پيش از آن، كتاب موسى راهنما و رحمت بود، و اين كتاب است باوردارنده [آن] به زبان تازى تا كسانى را كه ستم كردند بيم دهد و نيكوكاران را نويد باشد.
13
همانا كسانى كه گفتند: پروردگار ما خداى يكتاست و سپس [بر آن] استوار و پايدار ماندند پس نه بيمى بر آنهاست و نه اندوهگين شوند.
14
اينان اهل بهشتاند كه در آن جاودانهاند، به پاداش آنچه مىكردند.
15
و آدمى را به نيكوكارى با پدر و مادر خويش سفارش كرديم [بويژه مادر، زيرا كه] مادرش او را به دشوارى بار برداشت و به دشوارى بنهاد، و بار برداشتن و از شير گرفتن او سىماه شد. تا آنگاه كه به نيروى جوانى خود رسيد و به چهل سالگى رسيد، گفت: پروردگارا، بر دلم افكن- مرا الهام كن و توفيق ده- تا نعمت تو را كه بر من و بر پدر و مادرم ارزانى داشتى سپاس گزارم و تا كارى نيك و شايسته كنم كه بپسندى، و براى من در فرزندانم شايستگى پديد آر، همانا من سوى تو بازگشتم و همانا من از مسلمانانم- از گردننهادگان و فرمانبردارانم-.
16
اينانند كه از ايشان نيكوترين آنچه را كردهاند مىپذيريم و از بديهاشان درمىگذريم، در زمره بهشتيان، وعده راستى است كه به آنها داده مىشد.
17
و آن كه به پدر و مادرش [آنگاه كه او را به ايمان به آخرت مىخواندند] گفت: اف بر شما، آيا به من وعده مىدهيد كه [از گور] بيرون آورده شوم و حال آنكه پيش از من مردمان بسيار بگذشتهاند [و كسى باز نيامده است]؟! و آن دو از خدا فرياد مىخواستند [و به فرزند كافر خود مىگفتند:] واى بر تو، ايمان بيار، همانا وعده خدا- روز رستاخيز- راست است و او مىگفت: اين [وعده] جز افسانههاى پيشينيان نيست
18
اينانند كه آن گفتار- وعده عذاب- بر آنان در زمره گروههايى از پريان و آدميان كه پيش از آنها بگذشتند سزا گشت، همانا ايشان زيانكار بودند.
19
و هر كدام [از دو گروه مؤمن و كافر] را پايههايى است از آنچه كردهاند [تا عدل خدا در باره آنها آشكار شود] و تا به آنان [پاداش] كارهايشان را تمام بدهد و به ايشان ستم نخواهد شد.
20
و روزى كه كافران را بر آتش عرضه كنند، [به آنان گفته شود:] خوشيها و لذتهاى خود را در زندگى دنياتان برديد و بدانها بهرهمند شديد، پس امروز عذاب خوارى پاداش داده مىشويد به سزاى آنكه در زمين به ناروا گردنكشى مىنموديد و به كيفر آنكه از فرمان [حق] بيرون مىشديد.
21
و ياد كن برادر قوم عاد- هود- را آنگاه كه قوم خود را در سرزمين احقاف بيم مىداد- و پيش از او و پس از او بيمكنندگان بگذشتند- كه جز خداى را نپرستيد، كه من بر شما از عذاب روزى بزرگ مىترسم.
22
گفتند: آيا نزد ما آمدهاى تا ما را از خدايانمان بگردانى؟ پس آنچه را به ما وعده مىدهى بيار اگر راستگويى.
23
گفت: همانا دانش [اين كه عذاب كى خواهد بود] نزد خداست، و من آنچه را بدان فرستاده شدهام به شما مىرسانم، و ليكن شما را مردمى مىبينم كه نادانى مىكنيد.
24
پس چون آن [ابر عذاب] را ديدند كه روى به واديهاى آنها نهاده، گفتند: اين براى ما ابرى بارانزاست. [نه،] بلكه اين همان [عذابى] است كه به شتاب مىخواستيد، بادى است كه در آن عذابى دردناك است
25
كه به فرمان پروردگارش هر چيز را [كه بر آن بگذرد] هلاك مىكند پس چنان گشتند كه بجز خانههايشان ديده نمىشد. اينچنين مردم بزهكار را كيفر مىدهيم.
27
و هر آينه [مردم] آباديهايى را كه پيرامون شما- اهل مكه- بودند هلاك ساختيم، و آيات را گونهگون بيان كرديم شايد كه بازگردند.
28
پس چرا آنهايى- خدايانى- كه به جاى خدا براى تقرب [به خدا] به خدايى گرفتند آنان را يارى نكردند؟ بلكه از آنان گم شدند، و اين بود [سرانجام] دروغ و بافتههاى آنان.
29
و [ياد كن] آنگاه كه گروهى از پريان را به سوى تو روانه كرديم كه قرآن را مىشنيدند، و چون نزدش حاضر آمدند گفتند: خاموش باشيد و گوش فراداريد، و چون [خواندن قرآن] به پايان رسيد، براى بيمدادن به سوى قوم خود بازگشتند.
30
گفتند: اى قوم ما، همانا ما كتابى را شنيديم كه پس از موسى فرو فرستاده شده، باوردارنده كتابهايى است كه در پيش آن است، به حق و به راه راست راه مىنمايد
Sonraki 5 ayet →