3
خداى تواناى بىهمتا و داناى با حكمت اينچنين به تو و به آنان كه پيش از تو بودند وحى مىفرستد.
4
او راست آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است، و اوست والا مرتبه و بزرگ.
5
نزديك است كه آسمانها [از عظمت و هيبت او] از فراز يكديگر- يعنى نخست آسمان بلندتر و پس از آن يكايك- بشكافند، و فرشتگان پروردگارشان را همراه با سپاس و ستايش به پاكى ياد مىكنند و براى كسانى كه در زميناند آمرزش مىخواهند. آگاه باشيد كه خداست آمرزگار و مهربان.
6
و كسانى كه به جاى خدا دوستان و كارسازانى گرفتهاند، خداوند بر [گفتار و كردار] آنان نگاهبان است و تو بر آنها گماشته و نگهبان نيستى.
7
و اينچنين قرآنى به زبان تازى به تو وحى كرديم تا اهل مكه و هر كه را كه پيرامون آن است بيم كنى و [بويژه] از روز فراهمآمدن- روز قيامت- كه هيچ شكى در آن نيست بترسانى كه گروهى در بهشتاند و گروهى در آتش سوزان.
8
و اگر خدا مىخواست هر آينه آنان را يك امت مىساخت و ليكن هر كه را خواهد در بخشايش خود در آورد، و ستمكاران را هيچ دوست و ياورى نيست.
9
بلكه جز او دوستان و سرپرستانى گرفتهاند و حال آنكه خداست كه دوست و سرپرست است، و همو مردگان را زنده مىكند، و او بر هر چيزى تواناست.
10
و آنچه در آن اختلاف كرديد، هر چه باشد، پس حكمش با خداست، اين است خداى، پروردگار من، تنها بر او توكل كردم و به او بازمىگردم- روى دل به او مىكنم-.
11
پديدآرنده آسمانها و زمين است براى شما از جنس خودتان همسرانى بيافريد، و از چارپايان نيز جفتها بيافريد، شما را در اين [زناشويى و تناسل] بسيار و پراكنده مىگرداند. چيزى همانند او نيست، و اوست شنوا و بينا.
12
او راست كليدهاى [خزائن] آسمانها و زمين روزى را براى هر كه بخواهد فراخ مىكند و تنگ مىگرداند، همانا او به هر چيزى داناست.
13
براى شما از دين چيزى را مقرر كرد كه نوح را بدان سفارش كرده بود و نيز آنچه را به تو وحى كرديم و آنچه ابراهيم و موسى و عيسى را به آن سفارش كرديم كه اين دين را برپا داريد و در آن پراكندگى و اختلاف مكنيد آنچه بدان مىخوانى بر مشركان گران و دشوار است. خدا هر كه را خواهد به سوى خود- يعنى براى رسالت خود- برمىگزيند و هر كه را [به دل] به او بازگردد به سوى خود راه مىنمايد.
14
و پراكندگى و اختلاف نكردند مگر پس از آنكه دانش بديشان رسيد، آنهم از روى ستم و حسدى كه ميان خود داشتند و اگر نبود سخنى كه از پروردگارت از پيش رفته است [به مهلتدادن ايشان] تا سرآمدى نامبرده، هر آينه ميانشان حكم مىشد- عذاب آنها را فرو مىگرفت-. و همانا كسانى كه پس از آنان كتابشان دادهاند در باره آن- كتاب يا دين- به شك و ترديد اندرند.
15
پس براى اين- براى وحدت دين و عدم پراكندگى در آن- [آنان را به برپا داشتن دين] بخوان و چنانكه فرمان يافتهاى استوار و پايدار باش و از كامها و هوسهاى آنان پيروى مكن، و بگو: به كتابى كه خداى فروفرستاده است ايمان آوردم و فرمان يافتهام تا ميان شما به عدل و داد رفتار كنم. خداى يكتا پروردگار ما و پروردگار شماست. ما را كارهاى ما و شما را كارهاى شما ميان ما و شما هيچ ستيزهاى نيست. خدا ميان ما گرد آرد- هنگام رستاخيز-، و بازگشت [همه] به سوى اوست.
16
و آنان كه در باره خدا- يا دين او- پس از آنكه دعوت او اجابت شده است- يعنى به فطرت خودشان- گفتوگو و ستيزه مىكنند حجتشان نزد پروردگارشان تباه و ناچيز است و بر آنهاست خشمى [از خداوند] و آنان راست عذابى سخت.
17
خداست كه كتاب را بدرستى فروفرستاد و نيز ترازو را- تا چون ترازو راست باشند و حق و عدل و انصاف را رعايت كنند- و تو چه مىدانى؟ شايد كه قيامت نزديك باشد.
18
كسانى آن را به شتاب مىخواهند كه آن را باور ندارند، و كسانى كه ايمان دارند از آن بيمناكند و مىدانند كه آن راست است. آگاه باش، كسانى كه در [آمدن] قيامت ستيزه و جدل مىكنند- اصرار بر انكار آن دارند- هر آينه در گمراهى دورند.
19
خداى به بندگان خويش مهربان و نيكوكار- يا در كارهاشان دقيق و باريكدان- است، هر كه را خواهد روزى دهد، و اوست نيرومند و تواناى بىهمتا.
20
هر كه كشت- ثواب- آن جهان خواهد براى او در كشتش مىافزاييم، و هر كه كشت اين جهان خواهد به وى از آن مىدهيم و در آن جهان هيچ بهرهاى ندارد.
21
يا مگر آنان- مشركان- را انبازانى است- بتان يا شياطين كه شريك خدا مىپنداشتند- كه از دين آنچه را كه خداى بدان رخصت نداده است برايشان بنهاده اند؟ و اگر نبود آن سخن پايانى- فيصلهدهنده- [در تأخير كيفرشان]، هر آينه ميانشان حكم كرده مىشد- عذابشان مىآمد-، و همانا ستمكاران را عذابى است دردناك.
22
ستمكاران را بينى كه از آنچه كردهاند ترسانند و حال آنكه آن- وبال آنچه كردهاند- به ايشان رسد. و كسانى كه ايمان آوردهاند و كارهاى نيك و شايسته كردهاند در باغهاى بهشت باشند، آنان راست نزد پروردگارشان هر چه خواهند. اين است آن فزونبخشى بزرگ.
23
اين است آنچه خداوند به بندگان خود، آنان كه ايمان آوردند و كارهاى نيك و شايسته كردند، نويد مىدهد. بگو: بر اين [رساندن پيام] هيچ مزدى از شما نمىخواهم مگر دوستى در باره خويشاوندان [نزديكم] و هر كه نيكويى ورزد او را در آن، نيكويى بيفزاييم همانا خدا آمرزنده و سپاسدار است.
24
بلكه گويند كه بر خدا دروغ بافته است! پس اگر خداى خواهد بر دل تو مُهر مىنهد و خدا باطل را نابود كند و حق را با سخنان خود استوار و پايدار سازد همانا او بدانچه در سينههاست داناست.
25
و اوست آن [خداى] كه توبه را از بندگان خود مىپذيرد و از بديها- گناهانشان- درمىگذرد و آنچه مىكنيد مىداند.
26
و آنان را كه ايمان آوردند و كارهاى نيك و شايسته كردند پاسخ مىدهد و از فزونبخشى خويش مىافزايدشان و كافران را عذابى سخت است.
27
و اگر خداوند روزى را بر بندگان خود فراخ مىكرد هر آينه در زمين ستم و سركشى مىكردند و ليكن به اندازهاى كه بخواهد فرو مىآرد، كه او به بندگان خويش آگاه و بيناست- كه چگونه و چند فراخور حالشان روزى دهد-.
28
و اوست آن [خداى] كه باران سودمند را پس از آنكه [از آمدنش] نااميد شدند فرو مىفرستد و رحمت خويش را مىگستراند- باران را مىپراكند و انواع گياهان و درختان و ميوهها را پديد مىآورد-، و اوست دوست و كارساز [مؤمنان] و ستوده.
29
و از نشانههاى او آفريدن آسمانها و زمين است و آنچه در آنها از جنبندگان پراكنده كرده است و او بر فراهمآوردن آنها هر گاه بخواهد تواناست.
30
و هر مصيبتى كه به شما رسد به سبب كارهايى- خطاها و گناهانى- است كه دستهايتان كرده، و از بسيارى [گناهان] درمىگذرد.
Sonraki 23 ayet →