1
ستايش و سپاس خداى را كه او راست هر چه در آسمانها و هر چه در زمين است، و در آن جهان [نيز] ستايش و سپاس از آن اوست، و اوست داناى درست كار و آگاه.
2
هر چه در زمين فرورود و هر چه از آن بيرون آيد و هر چه از آسمان فرود آيد و هر چه در آن بر شود [همه را] مىداند. و اوست مهربان و آمرزگار.
3
و كسانى كه كافر شدند گفتند: ما را رستاخيز نيايد. بگو: [نه آنست كه شما مىگوييد] آرى، به پروردگارم سوگند كه هر آينه شما را خواهد آمد، [پروردگارى كه] داناى نهان و ناپيداست در آسمانها و در زمين همسنگ ذرهاى از او پوشيده و پنهان نيست و نه خردتر از آن و نه بزرگتر مگر آنكه در كتابى روشن- لوح محفوظ- هست
4
تا كسانى را كه ايمان آوردند و كارهاى نيك و شايسته كردند پاداش دهد. ايشانند كه آمرزش و روزى نيكو و بزرگوارانه دارند.
5
و كسانى كه در [انكار و ابطال] آيات ما كوشيدند كه [به پندار خويش] ما را به عجز آرند، آنان را عذابى است سخت و دردناك.
6
و آنان كه به ايشان دانش دادهاند- اصحاب پيامبر
7
و كسانى كه كافر شدند گويند: آيا شما را به مردى راه نمائيم كه خبر مىدهد كه چون [در خاك] پاره پاره و ريز ريز شويد هر آينه در آفرينشى نو درخواهيد آمد؟!
8
آيا بر خدا دروغى بافته يا او را ديوانگى است؟ [نه،] بلكه كسانى كه سراى واپسين را باور ندارند در عذاب و گمراهى دور [از حق] اند.
9
آيا به آنچه فرارويشان و آنچه پشت سرشان است از آسمان و زمين ننگريستهاند؟ اگر خواهيم آنان را در زمين فرو بريم يا پارهاى از آسمان را بر آنان فروافكنيم. هر آينه در اين [هشدار] براى هر بنده بازگردنده [به خداوند] نشانه و عبرتى است.
10
و هر آينه داوود را از نزد خويش فزونى و برتريى داديم: اى كوهها و اى مرغان هوا، با او [به تسبيح] همنوا شويد. و آهن را براى او نرم گردانيديم،
11
كه زرههايى فراخ و گشاده بساز و در بافتن و پيوستن [حلقههاى آن] اندازه نگاه دار و [تو اى داوود و قوم تو] كارهاى نيك و شايسته كنيد، كه من بدانچه مى كنيد بينايم.
12
و باد را براى سليمان [رام كرديم]، كه بامدادان يك ماهه راه مىپيمود و شبانگاه يك ماهه راه مىپيمود. و چشمه مس [گداخته] را براى او روان ساختيم، و از ديوان كسانى بودند كه به فرمان پروردگارش پيش او كار مىكردند و هر كه از فرمان ما كجروى مىكرد- فرمان سليمان نمىبرد- او را از عذاب آتش افروخته مىچشانديم.
13
براى او آنچه مىخواست از نمازگاهها- يا كوشكها- و تنديسها و كاسههايى به اندازه حوضها و ديگهاى بزرگ پابرجا و استوار [در زمين] مىساختند. اى خاندان داود، به سپاسدارى [اين نعمتها] عمل [و عبادت] كنيد، و اندكى از بندگان من پيوسته سپاسگزارند.
14
پس چون فرمان مرگ را بر او رانديم، آنان را بر مرگ او رهنمونى نكرد مگر جنبنده زمين- كرم چوبخوار موريانه- كه عصايش را مىخورد، پس چون [سليمان] بيفتاد ديوان دريافتند كه اگر غيب مىدانستند- از مرگ سليمان آگاهى داشتند- در آن عذاب خواركننده درنگ نمىكردند.
15
هر آينه مردم سبا- در يمن- را در جاى سكونتشان نشانهاى- بر قدرت خداوند- بود: دو بوستان، از دست راست و از دست چپ [مسكنهاشان قرار داشت]. [گفتيم:] از روزى پروردگارتان بخوريد و او را سپاس گزاريد، شهرى است خوش [و پر نعمت] و خداوندى آمرزگار.
16
ولى روى گردانيدند- از فرمان خدا يا از سپاسگزارى- پس سيل بسيار سخت بر آنان فرستاديم و دو بوستانشان را به دو بوستانى ديگر بدل كرديم با ميوهاى تلخ و شورهگز و اندكى از كُنار- سدر-.
17
آن [كيفر] را به سزاى آنكه كافر شدند و ناسپاسى كردند به آنان داديم، و آيا جز ناسپاس را كيفر مىدهيم؟
18
و ميان آنان و آباديهايى كه در آنها بركت نهاده بوديم- سرزمين شام- آباديهاى پيدا و پيوسته پديد آورديم، و در آنها آمد و شد را به اندازه كرديم- فاصله آباديها برابر بود-، [و گفتيم:] در آنها شبها و روزها ايمن و بىبيم رفت و آمد كنيد.
19
ولى گفتند: پروردگارا، ميان شهرهاى ما دورى افكن و بر خويشتن ستم كردند. پس آنان را افسانهها و داستانها كرديم و سخت پراكندهشان ساختيم. هر آينه در اين- سرگذشت آنها- براى هر شكيباى سپاسگزارى نشانهها و عبرتهاست.
20
و هر آينه ابليس گمان خود را در باره آنان- مردم سبا يا همه مردم- راست داشت پس او را پيروى كردند مگر گروهى اندك از مؤمنان.
21
و او را بر آنان هيچ چيرگى و دستى نبود جز براى آنكه [مىخواستيم] كسانى را كه به سراى واپسين ايمان دارند از كسانى كه از آن به شك اندرند باز شناسيم، و پروردگار تو بر هر چيزى نگاهبان است.
22
بگو: آنها را كه به جاى خداى يكتا [خدا] مىپنداريد بخوانيد، همسنگ ذرهاى را در آسمانها و در زمين مالك نيستند، و آنان را در آن دو- آسمان و زمين- هيچ شركتى نيست و او خداى يكتا را از آنها هيچ يار و مددكارى نيست.
24
بگو: چه كسى شما را از آسمانها و زمين روزى مىدهد؟ بگو: خداى و هر آينه ما يا شما بر راه راستيم يا در گمراهى آشكار.
25
بگو: شما را از بزهكارى ما نپرسند و ما را از آنچه شما مىكنيد نخواهند پرسيد.
26
بگو: پروردگارمان، ما و شما را [روز رستاخيز] گرد آورد، سپس ميان ما براستى و درستى داورى كند- يا جدايى افكند-، و اوست داور دانا.
27
بگو: آنها را كه به انبازى به او بستهايد به من بنماييد- آيا صفات شايسته خدايى در آنها هست؟- هرگز، بلكه اوست خداى توانمند بىهمتا و داناى با حكمت.
28
و تو را نفرستاديم مگر براى همه مردم، مژدهدهنده و بيمكننده، ولى بيشتر مردم نمىدانند.
29
و گويند: اگر راستگوييد، اين وعده- رستاخيز- كى خواهد بود؟
30
بگو: شما را وعدهگاه روزى است كه ساعتى از آن واپس نرويد و پيش نيفتيد.
Sonraki 24 ayet →