2
فروفرستادن اين كتاب، كه هيچ شكى در آن نيست، از پروردگار جهانيان است.
3
بلكه مىگويند اين را خود فرابافته است، [نه چنين است،] بلكه آن [سخن] راست و درست است از پروردگار تو تا مردمى را بيم كنى كه هيچ بيمكنندهاى پيش از تو بديشان نيامده است، شايد راه يابند.
4
خداست آن كه آسمانها و زمين و آنچه را ميان آنهاست در شش روز- دوره- بيافريد، سپس بر عرش- مقام فرمانروايى بر جهان آفرينش- برآمد، شما را جز او هيچ سرپرست و كارسازى و هيچ شفيعى نيست، آيا ياد نمىكنيد و پند نمىگيريد؟
5
كار- وحى يا كار دنيا- را از آسمان تا زمين تدبير مىكند، سپس [آن كار] به سوى او بالا مىرود در روزى كه اندازه آن هزار است سال از آنچه شما مىشمريد.
6
اين است [وصف] داناى نهان و آشكارا، همان تواناى بىهمتا و مهربان
7
آن كه هر چه آفريد به نيكوترين شيوه ساخت و آفرينش آدمى را از گِل آغاز كرد.
8
سپس نسل- فرزندان- او را از چكيدهاى از آبى سست و پست پديد كرد.
9
آنگاه اندام او را درست و تمام ساخت و از روح خويش در او دميد و شما را گوش و ديدگان و دلها پديد كرد [ولى] اندك سپاس مىداريد.
10
و گفتند: آيا هنگامى كه در زمين گم و ناپديد شويم، باز به آفرينشى نو درخواهيم آمد؟! [نه چنين است كه مىگويند] بلكه آنان به ديدار پروردگارشان- روز رستاخيز- كافرند.
11
بگو: فرشته مرگ- عزرائيل- كه بر شما گماشته شده جان شما را برگيرد- پس گم و نابود نمىشويد-، سپس به سوى پروردگارتان بازگردانيده شويد.
12
و اگر ببينى آنگاه كه اين بزهكاران سرهاى خويش نزد خداوندشان [به خوارى و شرم] در پيش افكنده باشند [گويند:] بار خدايا، ديديم و شنيديم، ما را بازگردان تا كارى نيك و شايسته كنيم، كه ما بىگمان باوردارندهايم.
13
و اگر مىخواستيم، هر آينه به هر كسى رهنمونىاش را مىداديم و ليكن اين سخن از من براستى [از پيش] رفته است كه همانا دوزخ را از پريان و آدميان همگى پُر كنم- يعنى همه كسانى را كه گمراهى را بر راه راست برگزيدند و سزاوار عذاب شدند-.
14
پس [عذاب را] بچشيد به سزاى آنكه ديدار اين روزتان را فراموش كرديد، ما هم شما را به فراموشى سپرديم- فرو گذاشتيم- و عذاب جاويدان را به سزاى آنچه مىكرديد بچشيد.
15
جز اين نيست كه كسانى به آيات ما ايمان مىآورند كه چون بدانها يادآورى شوند سجدهكنان بيفتند و پروردگار خويش را همراه با سپاس و ستايش به پاكى ياد كنند و گردنكشى نكنند
16
پهلوهاشان از بسترها [براى نماز شب] دور مىشود، پروردگار خويش را با بيم و اميد مىخوانند و از آنچه روزيشان دادهايم انفاق مىكنند.
17
پس هيچ كس نمىداند آنچه از روشنى چشمها براى ايشان نهفته شده، به پاداش آنچه مىكردند.
18
آيا كسى كه مؤمن است همچون كسى است كه از فرمان [خداى] بيرون رفته؟ هرگز برابر نيستند.
19
اما آنان كه ايمان آوردند و كارهاى نيك و شايسته كردند، ايشان را بهشتهايى است كه براى پذيرايى در آنها جاى مىگزينند، به پاداش آنچه مى كردند.
20
و اما آنان كه از فرمان بيرون شدند جايگاهشان آتش- دوزخ- است، هر گاه بخواهند از آن بيرون آيند به آن برگردانده مىشوند، و گويندشان: بچشيد عذاب آتشى را كه دروغ مىانگاشتيد.
21
و هر آينه آنان را از عذاب نزديكتر و كهتر- خوارى و فروماندگى يا قحط و گزند- پيش از عذاب بزرگتر بچشانيم باشد كه بازگردند.
22
و كيست ستمكارتر از كسى كه به آيات پروردگارش يادآورى شده سپس از آن روى بگردانيد؟ همانا ما از بزهكاران انتقام گيرندهايم.
23
و هر آينه موسى را كتاب- تورات- داديم. پس، از ديدار او- يعنى ديدار خداوند، كنايه از رستاخيز- در شك مباش و آن
24
و از آنان پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما راه مىنمودند، از آن رو كه شكيبايى ورزيدند و آيات ما را بىگمان باور مى داشتند.
25
همانا پروردگار تو در روز رستاخيز ميان آنان در آنچه اختلاف مى كردند- در باره دين- داورى مىكند.
26
و آيا آنان را راه ننمود و برايشان روشن نساخت كه پيش از ايشان چه اندازه مردمانى را هلاك كرديم كه اكنون در خانههاى آنها راه مىروند؟ هر آينه در اين نشانهها و عبرتهاست آيا [به گوش دل] نمىشنوند؟
27
آيا نديدند كه ما آب را به سوى زمين خشك و بىگياه مىرانيم، پس بدان كشتى را بيرون مىآريم كه چهارپايانشان و خودشان از آن مىخورند؟ آيا نمىبينند؟!
28
و مىگويند: اگر راستگوييد اين پيروزى- يعنى پيروزى مؤمنان بر كافران كه به مؤمنان وعده داده شده- كى خواهد بود؟
29
بگو: در روز پيروزى، آنان را كه كافر شدند ايمان آوردنشان سود ندهد و نه مهلت داده شوند.
30
پس، از آنها روى بگردان و منتظر باش، كه آنان نيز منتظرند.